Rij Als de Wind [vakje 15]

Leave a reply

Wat is dat nou weer, rijden als de wind. Laat ook maar. Vandaag ons derde lustrum. Vijftien vakjes, allemaal zonder kaarsjes en chocolaatjes.

Zullen we er nog eentje doen? Omdat het kan? Maar vooral omdat Leo Blokhuis eindelijk naar huis is. En deze versie vast niet kent? Daar gaan we. Waarom duurde dat zolang overigens? Maar voor we beginnen, sleep me nooit meer mee naar Leo Blokhuis. Hartstikke fijn dat ze muziek maakte in Den Haag in de jaren 50 maar wat heeft dat met mij van doen? Doordraaien maar. Net al bekende ik dat ik Ticket to the Tropics van Gerard Jolink een leuke plaat vind. Noorse trash-metalrock blijft een twijfelgeval. Voorlopig zero points zullen we maar zeggen.

Stel je heet geen Eddy Murphy maar komt wel net uit de gevangenis en zit in de bus naar huis. In 1974 betekent een geel lint om de dichtsbijzijnde eikenboom dat ze nog van jou is – ja de liefde stelde destijds hele andere eisen [meer aan de dames, minder aan de mannen], vraag maar aan Tina Turner – en kon uitstappen. Leuk liedje overigens van Dawn. Tie a Yellow Ribbon heeft wel een hoog boerenkinkelgehalte maar goed. In 1978 wordt Give Up Your Guns van de Buoys een grote hit, exclusief alleen in Nederland. Heb ik geleerd van Leo Blokhuis, echt waar. Gaat over iemand die door de sheriff achterna wordt gezeten. Het is kiezen of delen, geef je over of slik een levensbedreigende lading lood die je eeuwig van de hik geneest. Misschien toch nog eens terugluisteren hoe het afloopt.

Waar de anonieme held van the Buoys [is trouwens ook de gaafste superheldenserie sinds tijden. OK, op Amazon dat wel] heen ging, geen idee, misschien de tekst nog maar eens terugluisteren. Die waar Christopher Cross in zijn eerste hit over zingt, wil naar Mexico. Ga ik binnenkort ook doen. Hoe eerder, hoe beter. Heeft meer met mijn oudste peetdochter te maken die ook machtig mooi Mexicaans bloed heeft. Staat overigens al heel lang op mijn lijstje. Helaas, sinds mijn lagere school afgebroken is moet ik weer bij nul beginnen. En nou maar hopen dat in de tweede ronde groep vier GJ ook les krijgt in Spaans, zou superfijn zijn. Kan nog wel even duren. Gelukkig zit de sheriff niet achter mij aan.

Dat van die discoplaten verbranden in de late jaren zeventig heeft niet echt veel geholpen hé? Sterker, eind jaren tachtig wordt het nog veel gekker. Ondergronds broeit de house music dan al een paar jaar maar voordat het nieuwe normaal [die kreet kenden ze toen nog niet] echt los mag, moet het even iets rustiger. De tweede helft van de eighties tekent ook in de clubs de overgang tussen vinyl en cd’s. En nee, millennial, er was toen nog geen Spotify, je mocht zelf beslissen welke muziek je mooi vond. Niet jaloers worden.

Geen idee hoe het kwam, teveel alcohol, vitamine C [gevaarlijkste drug ooit] of gewoon omdat bij alle DJ’s een steekje los is, maar het gebeurde. De New Beat markeert het avondgloren van de grammofoonplaat in de disco. Van die zwarte schijven heb je twee smaken, eentje die snel ronddraait en een die het de helft langzamer doet. Exact 33 keer per minuut om precies te zijn. Wat gebeurt er nou als je die 45 toeren-massa langzaam afspeelt. Dan klinkt het als een huilende vuilniszak in slow motion. En de New Beat was geboren. Zelfs als hyperfiere Reservebelg ben ik daar maar weining trots op. Gelukkig deed de Second Summer of Love in 1988 dat alles gauw vergeten. En om het geheel feestelijk weg te spoelen, verzon een zekere Jo B., een meneer uit Belgie, een pompend deuntje. Zo geinig zelfs dat een mislukte Britse reportagetaarttante als Philomena Cunk er niet over uitgepraat raakt. Natuurlijk was toen het hek van de dam en in 1991 legde de Italianen van East Side Beat hun handen op het zwarte goud van Christopher Cross en Ride Like the Wind was herboren. Altijd een leuke plaat gevonden. Ik had zelfs het cd-singletje, cool hé. Ach ook boerenschuur-dj’s snappen het niet altijd. Land en koeien is alles wat telt.

De verse versie opent heerlijk met wat wind. Dan een geluid dat meer klinkt als paardenhoeven dan wind in de zeilen. Geen idee waarom ik altijd aan de zilte zee denk bij dit nummer. Heeft vast met dat andere liedje van Christopher Cross te maken. Sailing was het tweede nummer van datzelfde – en eerste – album. Moet ik steeds aan denken. Overigens heeft de versie van East Side Beat wel wat van haar charme verloren maar iemand moet toch een tegengeluid laten horen. Straks bepaalt Leo Blokhuis – zijn vrouw heeft het officiele VOC-lied opngenomen, echt waar – nog waar we wel en niet naar mogen luisteren. Van al dat gepraat krijg ik wel dorst, heeft iemand voor mij een glas zero helder bubbelwater?

Overigens is het met die house muziek ruim goedgekomen. Platenverbrandingen doen ze gelukkig ook niet meer.

Christopher Cross – Ride Like the Wind [1980]

East Side Beat – Ride Like the Wind [1991]

Morgen de Sweet Sixteen alweer van deze adventskalender. Dat hadden ze nog niet in de jaren tachtig. Nee, niet geen adventskalenders. Wel blijven opletten. Snap dat het ‘uitdagend’ is op een zekere leeftijd maar doe het toch maar.  Vakje 16 dus morgen.

Kopfoto gemaakt door Mila Young, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Omhoog Is de Enige Weg [vakje 14]

Leave a reply

Als in ‘kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer?’

Nee! Mijn plaat is beter dan de jouwes. Nee de mijne. Ga toch buitenspelen allemaal. Ruimte genoeg voor alle muziek. Zijn spruitjes echt beter dan witlof, kom op zeg. GJ en Noorse trash metal rock gaat ‘m nooit worden. Betekent niet dat mijn muziek beter is. We hebben een andere smaak.

Hoorde vandaag weer Harold Melvin & the Blue Notes op de radio. ‘Satisfaction guaranteed‘. En mensen maar klagen over de jaren zestig als hedonistisch hippiegala. De jaren zeventig zijn nog erger. Niemand lette meer op zijn woorden. Zolang het in het Engels was overigens. Die schreeuw aan het begin doet me ergens aan denken, de opening van The Only Way is Up, ja de plaat die iedereen kent. In 1988 scoort de grote zus van Lisa Stansfield er een wereldhit mee. Yazz is blond, Mrs. Stansfield donker. Beiden hebben weinig haar. Sinead O’Conner spaart dan nog voor een tondeuse. Overigens gaat ‘Satisfaction Guaranteed’ gewoon over de liefde. En bevalt het niet neem je gewoon je hart terug. Wou dat het zo eenvoudig was.

In 2011 schreef ik over The Only Way Is Up. Nooit geweten dat het origineel uit de jaren tachtig kwam. Dankzij Ferry Maat, bekend van het radioprogramma de Soul Show had ik een joekel van een Aha-Erlebnis. Gelukkig wist ik wat er gebeurde want ik heb eindexamen Duits gedaan. Tot op vandaag blijft het origineel van Otis Clay erg leuk om je publiek mee in verwarring te brengen, feestelijke verwarring, dat wel.

Het origineel uit ’82 en de ververste versie uit ’89 verschillen enorm van elkaar maar ze zijn allebei even fijn. Ja toch Leo B.? Ben je er nog steeds? Voor sommige mensen is trouwens The Only Way Is Out, zeg maar waar is hier de nooduitgang. Zou wel fijn zijn, kunnen wij ongegegeneerd doorconverseren over de jaren tachtig.

Otis Clay – The Only Way Is Up [1982]

Yazz – The Only Way Is Up [1988]

We zijn inmiddels twee weken onderweg – langer dan de Top 2000 – morgen twee weken en een dag maakt vakje 15.

Kopfoto gemaakt door Parrish Freeman, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Gekke Kikkerziekte [vakje 13]

Leave a reply

Alle 13 goed? Hmmm dan zal dit wel vakje 13 zijn. Te gek.

Voor het bewijs dat vroeger alles beter was, hoef je niet eens zover terug te gaan. Windows 7 iemand? En die werkbalkknoppen in de eerste versies van Office vind ik een stuk prettiger dan het lint. Na 15 jaar geeft ook Microsoft dat toe want het lint gaat op dieet en lijkt verdacht veel op de originele werkbalk in een modern jasje. Aan de andere kant is Microsoft zo slecht nog niet. Vraag maar aan mijn nichtje die een hele gave ringtone op haar telefoon wil. Helaas, het is een Apple dat een gesloten systeem heeft, speciaal ontwikkeld met het oog op de veiligheid van de gebruiker enzo. [13] Misschien dat het verklaart waarom het deuntje bijna drie miljard hits heeft op Youtube. En je wordt er nog misselijker van dan Frans Bauer die een ode brengt aan K3. Toch durft iemand in de commentaren te schrijven dat het misschien wel de populairste muziekvideo ooit is. Kan nog wel eens kloppen ook, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat Nederland’s meest gehate plaat ‘Poing‘ van de Rotterdam Termination Source is, een gruwelijke mix van snoeiharde house, kettingzagen en het geluid van pingpongballen. Soms valt er over smaak inderdaad niet te twisten [14].

Onderhand al uitgevist over welke ringtone ik het heb? Nee, dan geef ik een hint: Eddy Murphy. De artiest zegt altijd dat zijn carriere begon in op een avond in 1976 wanneer hij als zanger Al Green imiteert en hij net doet alsof hij ‘Let’s Stay Together’ zingt. Da’s zeven jaar voor Tina Turner, alleen zij kan wel zingen, hij niet. Gekke kikkers trouwens ook niet en GJ nog minder. [15] Begin jaren tachtig breekt Murphy door als lid van het satirische comedyprogramma Saturday Night Live. Dat loopt een beetje uit de hand, zo erg zelfs dat hij zijn meest bekende typetje voor de TV studio laat doodschieten om er vanaf te zijn. Wat niet werkt voor Sherlock Holmes, werkt ook niet voor meneer Buckwheat. Murphy komt er niet vanaf. Gelukkig is de wereld groter dan de TV en in 1982 speelt hij een gevangene die tijdelijk uit de gevangenis mag in 48 Hours. Uitgebracht vlak voor kerst, blijkt zijn volgende film Trading Places dé tijdsbestendige kerstfilm te zijn. De bom barst pas echt het jaar daarop. In 1984 speelt Eddie Murphy Ace (Axel) Foley (F) in Beverly Hills Cop. Het wordt zo’n daverend success dat er nog vele vervolgen op volgen. Eens even kijken: Beverly Hills Cop II; Beverly Hills Cop III; Lethal Weapon 1; Lethal Weapon 2; Lethal W…, ach je begrijpt het wel.  Overigens staat de meest succesvolle film franchise ook op naam van Eddie Murpy. Op de film Hours zijn maar liefsts 48 vervolgen gemaakt. Raar maar waar, de laatste heette Another 48 hours. 49 Hours was logischer geweest.

Ik zie het in 2006 in een flits voorbijkomen. Gerard Jolink geeft een feestje en de DJ draait Sharam met Party All The Time. Wat goed genoeg is voor Gerard, vooral omdat ons Paps ook zo heet, is goed genoeg voor mij. Zeker als het een leuke plaat is. Ticket to the Tropics trouwens ook. En nee, ik ben nog niet gevraagd om het Foute Uur te presenteren. Te hoogbegaafd, muzifaal gezien dan.

Het origineel van PATT is een typische jaren 80 plaat die Eddie Murphy overigens in een keer heeft opgenomen. Geschreven en geproduceerd door Rick, toch is het nooit een hit geworden.

Maar klaar met dat gezever of moet ik tante Til vragen de roze verf tevoorschijn te halen? Nee millenials, niet zeuren, jullie kiezen ervoor om laat geboren te worden. Moet je maar niet wachten tot Facebook er is. Weet de rest inmiddels al welke ringtoon mijn nichtje wilde? Hint een is kikker. Hint twee is de hoofdpersoon uit Beverly Hills Cop. I, II & III. Nog steeds niet? Er zijn er voor minder naar de zoutmijnen gestuurd. En terecht. Crazy Frog met Axel F natuurlijk. Heeft bijna 680.000 commentaren op Youtube die ik niet allemaal doorgelezen heb. Crazy Frog dus. Hebbes, die krijg je de eerste weken niet meer uit je hoofd. Tenzij je verder omlaag scrollt misschien…

Tien wordt 13. Als in die LP’s van toen met alle 13 goed. Vraag me niet waarom er niet een even aantal aan beide zijden van de plaat konden. Ik kan niet eens tot tien tellen. Alle 13 goed ken ik wel. Heeft vast met de leeftijd te maken, niet met de kwaliteit van muziek. Die is gelukkig tijdloos.

En wat hebben we vandaag geleerd lieve kijkbuiskindjes? De jaren tachtig is een grote muzikale leugen. Niets is wat het lijkt. Belangrijker om te onthouden is dat GJ nooit te lange stukjes schrijft [1], geen super DJ is [mag je vergeten] maar wel een superboer. Probeer dat laatste maar eens te negeren. En dankbaar ik niet zo’n prutser ben als de Noorse sukkel-DJ Kygo. En voor de encore, ook Raymond van het Groenewoud’s ‘Liefde Voor Muziek’ vind ik vreselijk. Mark Zuckerberg kan hoog en laag springen maar echte muziek zal het altijd winnen van Fossielboek. Hoe kun je er nou zo’n puinhoop van maken Kygo? Hou je dan echt niet meer van muziek?

Eighties: Eddy Murphy – Party All The Time

Naughties: Sharam – Party All The Time [2006]

Het einde. Punt. [Dat wilde ik altijd eens schrijven.]

Maar…

Zullen we er nog eentje doen?

JA! JA! JA!

OK, ik hoor je. Maar wacht als dat vakje 18 is, hoe heet morgen dan? We weten allemaal dat de enige weg omhoog is en na 13 komt 14. Vakje 14 dan maar?

Kopfoto gemaakt door David Clode, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

—

[1] Als ik [puur theoretisch gezien] te lange stukjes schrijf, zou ik ze opknippen tot een adventskalender. Maar aangezien dat alleen in december kan, schrijf ik dus nooit te lange stukjes. Q.E.D. Gaaf het zo’n logisch wetenschappelijk bewijs?

[2] Hannah Laing, Hvrr – Party All the Time is een maand of drie geleden uitgekomen. Staat op de playlist van Radio One [BBC] en intro is super. Lijkt of de plaat een beetje gepusht wordt tot hit maar of dat lukt? En ja met een moderne mixtafel kun je zelf mij het intro laten inzingen en ombouwen tot het zo klinkt, niet dan Cher?

[3] De Black Eyed Pees hebben ook geknutseld met PATT. Stiekum denk ik dat ze hun vingers er een beetje aan gebrand hebben. Als je het niet probeert, wordt het sowieso niks. Geeft wel aan hoe groot Eddie Murphy is.

[4] Niet beter, wel uniek. Het origineel van Crazy Frog’s Axel F. is van de soundtrack voor Beverly Hills Cop. Het instrumentale nummer is gecomponeerd door Harold Faltermeyer. Net zo uniek en herkenbaar als de titelmuziek die Ennio Morricone schreef voor The Good, the Bad and the Ugly. Is het leven niet geweldig met zoveel mooie muziek? Wat wil een mens nog meer? [5]

[5] Niet zeggen Mariah Carey, ook niet in december. Jennifer Lopez iemand? Oeps, sorry zat in jaren 80 modus. Vergeef me [6]

[6] De jaren 80 hadden toch wel wat met hun ongegeneerd mannelijk sexisme, zeg nou zelf.

[13] Als spellenmaker Fortnite Apple aanklaagt wegens monopolistisch gedrag, roepen ze dat het uit oogpunt van privacy niet gewenst is dat aanbieders in de appstore zelf geld mogen innen bij de klant.]

[14] En waarom denk je dat DJ’s die plaat [‘Pong’ van de Rotterdam Termination Source] dan toch draaien? Om iedereen naar de bar te jagen natuurlijk. Of geloof je dat clubs liefdadigheidsinstellingen zijn? In dat geval: neem eens een pilletje minder.

[15] Het is zelfs zo erg dat dames die heel, heel veel van me hielden, dreigden per direct weg te gaan als ik nog een keer zong. Terecht overigens, moet je die gebroken tegels in mijn douche zien.

Vies Is Lekker [Vakje 12]

Leave a reply

Je kunt gewoon onder werktijd blijven lezen hoor. We houden het beschaafd.

Herinnert u zich de meest depressieve plaat allertijden nog? “Nothing Compare 2 U” van kaalkoppie Sinead O’Conner? Of de stress na weer een weekend in Manic Monday? De Bangles zongen erover, maar ze zijn allebei geschreven door Prince. De artiest is universeel omarmd als een van de grootste musici ooit. Prince hield van muziek als kunstvorm pur sang. Niemand weet het zeker maar experts hebben het rekenwerk voor ons gedaan. Prince Rogers Nelson schreef tussen de 500 en 1.000 nummers – afgezien nog van al zijn andere werk, dat is.

Als ik ooit nog een flauwe een-aprilgrap verzin, verhaal ik van Prince als grote broer voor Michael Jackson. En waarom niet? Mijn theorie is dat je muzi-maximaal gevormd wordt door de hits die je hoort tussen je twaalfde en zestiende, ongeveer dan. Daarom zit ik vastgeketend aan de jaren tachtig. Niet dat het mij beperkt. Of zo kies ik te geloven.

Geen idee wat een genie is – we zijn allemaal blind voor onze eigen kwaliteiten – maar Prince schijnt het te zijn. Leg maar uit in de commentaren, graag zelfs. Geen punten voor zoutloos als “hij is beste” of “de enige voor mij”. Ondanks zijn muzikale statuur is Prince een drijvende kracht achter veel andere musici. Sinead O’Connor zonder Nothing Compares 2 U is ondenkbaar. In 1977 bezoekt Prince met een vriend een concert van de band waar Sheila E in speelt. Super onder de indruk maken de knapen ruzie over wie met haar mag trouwen. Logisch, maar ook veel succes jongens. Zeven jaar later is Prince de Yoda en Sheila E zijn Padwan. Denkt hij. Niet echt, in tegenstelling tot veel andere musici, stoomt ze vol voorwaarts op eigen kracht, weg vanonder de paraplu van de veelal toch wat duistere ‘Prince Organisatie.’ Soms zijn banden heilig en onbreekbaar [4] – een keuze maar toch – en verdient Sheila een centje bij als drummer en musical director tijdens zijn tournees in 1987, ’88 en ’89.

Ondanks dat Prince op Wikipedia beticht wordt van amoureuze banden met veel vrouwen, onder wie Sheila E – wou dat ik het was – maar ook Carmen Electra [ook wel OK] en Madonna [minder], was Vanity zijn grote liefde. Of Super Sheila. Niemand weet het zeker. In de jaren tachtig was het roddelcircuit nog niet zo professioneel en vergevorderd als nu dankzij de zegeningen van het internet. Maakt ook niet uit, Prince putte inspiratie uit alles en iedereen tot op het narcistische af. Geboren in 1959 ontmoette Denise Matthews Prince toen ze freaky zanger Rick James naar de American Music Awards begeleide. Het ouvre van Prince danst deels voorspelbaar grotendeels rondom androgyny. De Minneapoleataan besluit dat Denise de vrouwelijke vorm van zichzelf is. Ook schijnt hij van Matthews gehouden te hebben. Da’s vooral naar men zegt. Hij handelt er in ieder geval niet naar. Prince vraagt Matthews om het gezicht van zijn vrouwengroep Vanity 6 te worden, gemodelleerd naar iets wat hij in nogal stoute gedachten heeft. Waarschijnlijk het diep soort denken dat in weinig katoen voor de [vrouwelijke] partner resulteert. De hoes van de single Nasty Girl is daar het perfecte voorbeeld van. Niet opwindend zeg je? Hallo, we praten over 1982 toen roken nog gaaf was en sex suf. En GJ een knaap van 14, zeg maar hallo hormonen. Vanaf de eerst keer dat DJ GJ deze plaat terug in de hoes stopt, is het onmogelijk om het ‘nummer’ ooit nog te vergeten.

Nasty Girl, niet echt de beste platentitel om de vrouw van wie je houdt die blijde boodschap te brengen – maak het minder heuglijk enzo – stopt op nummer zeven in Nederland. Achteraf weet niemand waarom. Net als Sheila E weet Nasty te ontsnappen aan de onprettige poten van de Prince Organizatie. Vanity 6 met Nasty Girl is in 1984 uitgebracht om vervolgens glad vergeten te worden door de muziekgeschiedenis. Niets is voor eeuwig, zeker niet vergeten, totdat het nummer in 2004 weer opduikt. Geen feest der herkenning maar wel geweldige zang van Inaya Day. Waar het om gaat is balans. En die is er. Waarschijnlijk te gewoontjes voor Prince maar de energie die uit de muziek spat terwijl het nummer voor de eerste keer opbouwt naar het refrein is fantastisch. Ongetwijfeld wordt Tina Turner afgeschermd van de wereld en alles wat haar gelukkig maakt door haar omgeving – in haar eigen, beste belang natuurlijk – maar anders zou ze het razend met me eens zijn. Balans in muziek is essentieel, zang zonder kastje (vaarwel Cher) netzo. Muziek is emotie en soms is de beste muziek een liedje dat je de inhoud van de tekst doet vergeten terwijl je het hoort. Omdat alles feilloos in elkaar past.

Wat Prince bezielde, ik wil het niet weten. Het feit dat je geniaal bent, muzikaal of anderszins, is nul excuus om de mensen die je het meest na zijn niet te helpen het beste in zichzelf naar boven te brengen.

Vanity 6 – Nasty Girl [1982]

Inaya Day – Nasty Girl

Morgen vakje 13. Geen zorgen dat brengt geen ongeluk, we gaan het over kikkers hebben.

Kopfoto gemaakt door pawel szvmanski, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

—

[4] Sheila E. is de peetdochter van Tito Puente. En Lilian Day Jackson die van Art Blakely. Hmmm. Even vergeten, Sheila E is ook bloedverwant en nicht van Nicole Richie. Lionel was haar voogd. Lionel Richie is niet Nicole’s biologische vader.

[6] Prince is vast fantastisch, maar vooral omdat er fantastische mensen om hem heen waren. Na een ongeluk kan Sheila E. nauwelijks meer drummen. Ze komt er bovenop en doet het drumwerk voor Gloria Estefan op Mi Tierra, een van de allerberoemdste Latin music albums ooit. Uiteindelijk is alle muziek met elkaar verbonden omdat muziek over passie en emotie gaat. Dat begrijp je zelfs als je niet kunt zingen of dansen.

Ik Heb Al Een Zoete [vakje 11]

Leave a reply

Je moet je oren laten uitspuiten. Ja jij, de meneer in vakje 11.

Deze is uit de afdeling beter dan briljant. Wat een plaat. Ze zeggen dat vinyl terug is, ik heb mijn twijfels. Ik wacht nog steeds op Alle 13 Goed! [met uitroepteken] van Taylor Swift. Niet echt nee. Vroeger, toen echte mannen nog vinyl kochten en verlekkerd opkeken als de [erotische] artiestennaam ‘A Taste of Honey’ was – discriminatoire ondertoon kreeg je er voor niets bij – was vinyl pas echt vinyl. En loodzwaar, een gemiddelde plaat weegt tot 180 gram. Zonder hoes. Douw daar maar eens vijftig van in een plastic tas als je gaat deejayen. En nee die tas van vroeger zegt net zo krak als een die je vandaag koopt. Niet alles was toen beter.

Gegeven de moderne vinylprijzen gaat Taylor Swift’s Alle 13 Goed! [met uitroepteken], het is overigens maar wie je het vraagt, vast nooit [op vinyl] uitkomen. Daarnaast zal mevrouw Swift, ik heb eerder over haar geschreven omdat ze een commercieel kreng is, ze spreekt gelukkig geen Nederlands, het vast niet eens zijn met teksten als:

“Ik heb een vent.”
“Hoe lang heb je dat probleem al?”

Een beetje lastiger vertalen is “Are you a chef, because you keep feeding me soup?” Zeg maar “Ben je kok of praat je pannenkoek want die klets van jou klinkt als soep.” Ja ja, Ome Willem zou wat anders zeggen maar wij zijn geen Ome Willem. Wel een fantastische tekst waar Taylor Swift vast jaloers op is. En Neil Rodgers van Chic met zijn eenpersoons bord soep ook. Zal je maar gebeuren.

Nog briljanter wordt het als hij belooft haar te vertellen dat hij van haar houdt en om haar te geven. “Doet mijn vent al, alleen hij meent het.” En toch doorrappen. Plank voor je hoofd zo groot als een deur. Ikea is jaloers. Beter dan briljant.

Honingzoete ironie om voor zulke teksten een sample te lenen van een band met de naam ‘A Taste of Honey’. Hé, die naam klinkt oneindig veel beter dan Slijmjur-K. Laten we eerlijk zijn want dat is wat rapper Positive-K doet.

De plaat komt met twee supersappige details die ik moet delen. De stoere rapper krijgt het meisje niet. Ze heeft al een man, weet je nog? Op welke andere rapplaat vindt je dat? En zowel de mannen- als vrouwenstem worden door dezelfde rapmeneer gezongen. En dat laatste ontdekte ook ik pas toen ik dit schreef. Prachtig toch?

Het origineel van A Taste of Honey is nooit een hit geworden. Komt van hun album Twice as Sweet uit 1980 waar ook Rescue Me op staat. Positive K’s – I Got a Man volgt 12 jaar later. En wat een hit is dat. GJ en hiphop houden maar in beperkte mate van elkaar, maar dit, deze song is briljant. Niet alleen dat maar de tekst en muziek vloeien perfect samen. OK, meer eerlijk de muziek ondersteunt de tekst perfect. Terugkijkend waren de jaren 90 zo gek nog niet. Club MTV met Downtown Julie Brown iemand?

Eighties: A Taste of Honey – Rescue Me [1980]

Nineties: Positive K – I Got a Man [1992]

Twaalf wordt het perfecte getal genoemd. Meer geluk dan wijsheid hoor 12 apostelen, 12 maanden, 12-uursklok. Dat vakje 12 dus morgen.

Kopfoto gemaakt door Mike Von, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Soep Voor Een Dame [vakje 10]

Leave a reply

Vandaag in vakje tien een van de beste – ahum – verbeteringen als u begrijpt wat ik bedoel van een origineel.

En toen was er die keer dat GJ niet naar het North Sea Jazz Festival ging. Ach gossie. Hij wilde zo graag. Wat een waanzinnige artiesten. Zijn vriendjes en vriendinnetjes hadden hun spaarvarkentjes omgeschud. Die pecunia werd keihard omgezet in papieren kaartjes. Helaas was mijn oom net overleden en hielp ik tante. Eenmaal thuis die zaterdagmiddag – je mocht toen overdag nog 120 [denk ik] – alle lades omgedraaid maar geen geluk. En ik wilde nog zo Chaka Khan horen.

Soms denk ik – als minst slimme onder mijn vrienden, geen grapjes over mijn absolute IQ, dat zou dom zijn – dat de relatie meer gebaseerd is op minzaam medelijden dan warmhaftige wederkerigheid. Aai over mijn [kalende] bol enzo. En Lionel Richie werkte ook al niet mee. De arme man lag in een coronakramp. Gelukkig viel Neil Rodgers van Chic in tijdens North Sea Jazz 2022. Die man houdt wel van een feestje!

Ken je dat liedje nog van “Lampje Hier, Lampje Daar, Da’s Snel Klaar”? En in ruil krijg ik vorig jaar een kaartje voor het North Sea Jazz festival. Beetje overdreven maar als het op muziek aankomt zeg ik geen nee. Eventueel wisselgeld betaal ik in zang. Zegt iedereen ineens van laat maar zitten. Enfin, mijn hoeder-mattie en ik op een mooie zomerdag fietsend naar Rotterdam Ahoy. Valt best mee als je in Rotterdam woont sinds je studie. De pers kraait me iets te vaak over “het nieuwe normaal’, als in mensen die elkaar van het parkeerterrein af vechten om drie seconden eerder binnen te zijn. Het North Sea Jazz festival is anders. De meeste muziekfestivals – en zeker de heavy metalfeesten – trouwens. Liefde voor muziek en zo. Gelukkig geen Raymond van het Groeneveld overigens. “Ga lekker voor joh.” Ok, een beetje overdreven om mensen op krukken zo ongeveer naar voren te schoppen, maar de sfeer zit er in ieder geval goed in. En terecht.

Eenmaal binnen en ondanks onze keiharde voorbereiding waar het Korps Commandotroepen nog jaloers op zou zijn, raken we toch een beetje beduusd. Een oud lesboek geschiedenis schiet me te binnen. Iets over het aanlokkelijk gezang van de sirenen en hoe de held zich aan de mast vastbindt. Nadat professor Barabas ons terughaalt met zijn teletijdmachine is de keuze gemakkelijker dan je denkt. Gewoon de eerste deur in. Wat zou jij doen als alle muziek onweerstaanbaar is?

Dankzij de twee lampjes – twee kaartjes als wederkerige verrassing, voel ik me toch wel een beetje schuldig. Normaal krijgt iemand dan een krentebol van me. In dit geval heb je zelfs recht op twee, ik neurie immers mee met de muziek maar eigen waar is niet hetzelde als betaal maar. Dan maar tweemaal trakteren op cola-plus. De avond is inmiddels gevorderd en we snacken nog wat, mooie muziek maakt hongerig. Weinig tafeltjes dus mijn – ahum – ‘begeleider’ [ik ben niet competent om mijn eigen ticket te beheren zoals u inmiddels begrijpt] is alvast neergestreken terwijl ik eten haal. Dan ga ik zitten en wens onze buuv smakelijk eten. Haar metgezel idem maar dan in het Engels. Eerst je mond leeg, dan spreken heeft Mam me altijd geleerd. Doe ik. Zo gezegd gedaan en we raken in een geengageerd gesprek over muziek. Eerste vrouw ooit die Angela & Angela [Bofill & Winbush] kent. En nog 20 jaar jonger dan ik ook. Eten op en snel naar de zaal voor de grote finale met Neil Rodgers en Chic. Onderwijl raken we onze metgezellinen kwijt – zoals het hoort. Net op tijd om een plaatsje te bemachtigen als me iets te binnen schiet.

Nee, geen soep op vanavond, Soup for One is een nummer van Chic uit 1982. Een vergeten melodie voor een reden. Het is echt geen toffe plaat. Totdat ineens me dat nummer van Modjo te binnenschiet. In 2000 heeft de mensheid ternauwernood de Milleniumbug-acopalyse overleefd – iets waar ik met de Russische invasie van Oekraine met weemoed aan terugdenk. Lady en Soup For One is een een gevalletje achteruitkijkspiegel. Ik wist het wel maar pas als ik het origineel weer op radio hoor, zucht mijn innerlijke luidspreker van ‘natuurlijk.’ En dat is de reden, lieve lezerinnen en lezers waarom jullie GJ nooit alleen naar het North Sea Jazz festival moeten laten gaan.

Terug naar het begin. De eerste keer dat ik naar het North Sea Jazz festival zou gaan, was ik zo in extase dat ik in het openbaar I’m Every Woman [ik ben iedere vrouw] kraaide. Ben trouwens een jongetje. Geen idee waarom mensen mij raar aankijken. Met zo’n zure kop wordt het hoog tijd om meer van het leven te genieten denk ik dan maar. In plaats daarvan een vriendelijk knikje als ik uitstap. De pijn van het gemis is er niet minder om. En als de jaren verstrijken, weigert het uit te doven. Tot dit jaar. Als ik mijn jeugdzonde opbiecht, ik was nog geen eens 40, over hoe ik mijn papieren ticket niet kon terugplaatsen, vertelt mijn tafelgenote een bijzonder verhaal. Destijds worstelde Chaka Khan met haar verslaving en verliet het podium redelijk rap. De achtergrondzangers en -zangeressen keken elkaar eens aan. Duidelijk geval van wat nu en besloten het concert maar af te maken. Knalfuif en daverend succes. Ongetwijfeld is dat de reden dat Amerikaanse zangeres meer dan gemiddeld tijd nodig had om er bovenop te komen. Ik ook. Nu heb ik nog meer spijt. Gelukkig droogt het fabuleuze miniconcert van Nile Rodgers mijn tranen sneller dan snel. Voornamelijk vanwege de twee dames die het gezang voor hun rekening nemen. Wereldklasse. Desondanks smaakt die tranensoep nog steeds wat zout.

Eighties: Chic – Soup for One

Naughties: Modjo – Lady [2000]

Zal morgen de soep ook zo heet gegeten worden als ze wordt opgediend, of gekker nog zit er geen muziek maar soep in vakje 11? Morgen, morgen, morgen.

Kopfoto gemaakt door Trình Minh Thư, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt .

—

[1] Vive la France! Alweer? Ja, ik kan er ook niets aan doen. GJ volgt gewoon de muziek. Modjo was een Frans house duo, opgericht in Parijs in 1999.

Wandelen op Zonne-energie [vakje negen]

Leave a reply

Vandaag in vakje negen gaat het over wraak nemen. Geen zorgen niet op de oliemaatschappijen hoor, die zijn te machtig.

Walking on Sunshine, vast wel eens gehoord. Nog steeds geen fan van het songfestival. Wel van Oekraine. Absoluut geen verrassing. Dan bedoel ik niet Katrina and the Waves maar de 1982 productie van Arthur Baker. Laten we eerlijk zijn, wie kent hem niet? Omdat in het derde jaar van de jaren tachtig disco zogenaamd driedubbel dood – en zwaar begraven! – is, heet de plaat van Rockers Revenge (hahaha) vast Walking on Sunshine. Ach, toen kwamen er wel meer nummers uit met een vette knipoog naar heden, verleden en toekomst.

Voor mij persoonlijk is meneer Baker een tweesnijdend zwaard. ‘Walking on Sunshine’? GJ gaat voor geweldig. Maar ‘de artiest’ is ook bekend van Wally Jump Jr. & the Criminal Element. “Tighten Up (I Just Can’t Stop Dancin’)“. Dat is een plaat van hem uit 1987 die me keer op keer knettergek maakt. Ik krijg er jeuk, uitslag en hooikoorts van, allemaal tegelijk. En dat is alleen nog maar als ik aan het nummer denk. Best eerst een nabij operatie theater legen alvoor je het lied in mijn bijzijn opzet.

Voor we verder gaan, gaan we even terug. We zijn al terug in de tijd maar nu gaan we nog even verder. Tighten up uit 1987 is geleend van Archie Bell and the Drells. Denk dat het uit 1968 komt. GJ was nul of een jaar oud maar toen vond ik het ook al niks. Dat betekent niet dat het geen goede plaat is. Wel op blijven letten stoute kijkbuiskinderen. Janet Jackson daarentegen, da’s een supervrouw. En ja, nadat Wally en zijn vrienden zichzelf introduceren aan het begin van de plaat hoor je inderdaad Miss Jackson’s When I Think of You. Komt van haar album Control uit 1986. Dance video is geregisseerd door Paula Abdul, de choreografe die later zelf ook ging zingen [Straight Up, 1988].  Veel platen van Janet zijn tijdloos. Ingewikkeld hé? Andere keer misschien.

Het jaar na Rockers Revenge produceert Arthur Baker een simpel singletje met de naam I.O.U. (‘je krijgt nog geld van me’). De band heet Freeez, geen idee of ik het goed schrijf, te gevaarlijk voor mijn gezondheid om het internet erop na te slaan. In het begin best wel aardig, maar net als samengestelde interest krijg ik er jaar na jaar meer jeuk van. Maar het is verstandig Arthur Baker daar niet op af te rekenen. In de jaren tachtig werkt hij voor en met Diana Ross, Pet Shop Boys en New Order [1] en daar houdt het niet op. Tegenwoordig staat hij bekend als een grootheid in de dansmuziek. Toch kennen weinig mensen een van mijn gekste, favoriete platen. Jack E. Makossa zingt in 1987 over ‘The Opera House‘ dankzij diezelfde meneer Baker. De boodschap van waar iedereen hem dan wel kent? “The Message is Love” [2] gezongen door Arthur Baker and the Backbeat Disciples. Niet helemaal, de zang op die hit uit 1989 komt uit het gouden keeltje van Al Green. Ja diezelfde Al Green die ooit eens Tina Turner van een afstand verleidde. Tot het opnemen van ‘Let’s Stay Together‘. En zo is de cirkel rond en het verhaal nog lang niet af.

Oops bijna vergeten te vermelden waarom ‘Walking on Sunshine’ in dit korte lijstje (van slechts ongeveer tien+ nummers) staat. De Live Elements remix. Sorry. Zeer persoonlijke keuze overigens.

Eighties: Rocker’s Revenge – Walking on sunshine [1982]

Ooit: Rocker’s Revenge – Walking on sunshine (Live Elements Remix)

Morgen meer. Als je de datum weet, weet je het vakje.

Kopfoto gemaakt door Selvan B, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

—

[1] Over New Order: Peter Hook is bassist en medeoprichter van Joy Division en later New Order. In 1982 opent in het Britse Manchester een beroemd geworden disccotheek: La Hacienda. In 1997 is het over, geldproblemen, criminaliteit en drugs doen La Hacienda de das om. De eigenaren zijn gelukkig wel zo slim om de merknaam La Hacienda uit de boedel te slepen. In de 15 jaar dat de club open was, ging het meeste geld wat New Order verdiende in La Hacienda zitten, de klassiek bodemloze put. Hook heeft er een boek over geschreven: ‘How not to run a club’. Schitterend maar verbijsterend leesvoer. Keer op keer denk je, hoe kunnen ze zo blind zijn?

[2] Als ik dan toch naar kerstige platen moet luisteren, geef mij maar Mariah Carey’s All I Want For Christmas. En nee, jullie mogen mijn wensenlijstje niet zien. [Daarvoor hebben jullie te weinig liefde voor gereedschap.]