Nieuw vakje, nieuwe decemberdag. Oude bekende. Frankrijk slaat weer toe.

Ware muzikale grootheid is anderen die je geesteskind voortstuwen. Sorry Seems To Be The Hardest Word is nooit mijn favoriete plaat geweest. In 2003 – lang voor Koreaanse K-Pop doorbreekt, probeert Elton John het nog een keer, samen met een groep die Blue heet. Zal wel te maken hebben met de angst voor de MP3 maar ook dat vind ik niks. Die hysterische Bridget Jones trouwens ook niet. Deel een nooit gezien en deel twee nog minder. Toch is het de oorzaak van een kleine persoonlijke, muzikale aardbeving. Grootheid Mary J Blige neemt het nummer voor de film op. Mag jij raden welke film. Bridget Jones TWEE! Hoe is het mogelijk? MJB zingt het als in voor de eerste keer zoals het bedoeld is – en bam! Wat een wereldplaat, eigenlijk zijn de woorden nog teveel, misschien schrijf ik er beter over in een toekomstig eerste aflevering van Herboren [Niet-Nieuw?] In De Jaren Negentig. [12] Nu terug met de teletijdmachine dan maar naar de jaren tachtig, het decennium dat begon in 1980. Denk ik.

Slechts een jaar later, in 1981, is Elton nog zoekende. Dat kan hij goed. In St. Tropez hoort hij J’veux d’la tendresse, een Franstalig nummer, in de twaalf maanden ervoor uitgebracht door Janic Prevost. Elton is verkocht. Terecht. Dat zal hij zingen en in 1981 wordt “Nobody Wins” geboren. Hemel en hel, maar vooral eeuwig onderschat. De tekst gaat door merg en been – niveau Bronski Beat’s Smalltown Boy – en iedereen negeert het. [7] Ook maakt de opname de kracht van Elton John’s stem duidelijk, iets wat zanger en zijn management om obscure redenen blijkbaar graag verbergen.

Elke plaat is een parel, maar als zelfs je garage overloopt met zwart, rond vinyl, moet je keuzes maken. ‘Tendress’ komt binnen als een nooit-uitgestorven stoomwals. En nee, Jurassic Park is jaren negentig. Dan opent de tekst. “They must have loved each other once.” [Ooit hielden ze van elkaar] Geen tijd om adem te halen want: “By the time I came along that was long ago.” {Toen ik ter wereld kwam was dat lang verleden tijd]. Lust u nog peultjes? De mokerslag van de tekst wordt ondersteund én versterkt door de muziek. Het is een prachtige plaat maar ook supergruwelijk. Soms is dat de kracht van muziek: al die pijn uitgelegd in een keischoon liedje. Zelfs al begrijp je tekst niet, kun je niet aan de atmosfeer ontsnappen. Whap!

Je hebt een bevoorrecht, getalenteerd oor nodig om uit het Franstalige J’veux d’la tendresse zo iets krachtigs te destilleren als wat Elton John ervan maakt. Terugkijkend zal het een van zijn meest persoonlijke nummers blijken. Arrangement is belangrijk maar in dit geval ligt de kern van het succes vooral bij de superieure vertaling van Gary Osborne. Hoog tijd dat GJ Frans gaat leren, zeker als ik mijn Reservebelgenpaspoort niet wil verliezen. Dat wil niemand! Trouwens, ik kwam ook nog een Turkse versie tegen: Nilüfer as Yıllar.

Eighties: Janic Prevost – J’veux d’la Tendresse [1981]

Eighties: Elton John – Nobody Wins [1982]

Morgen weer een dag, nummer ach[t]. Tot dan. Klik.

—

[1] Weet je wanneer er echt niemand wint? Als we Oekraine niet helpen tot ze voor altijd vrij zijn. Anders verliezen zelfs de gewone Russen [nu] en Nederlandse moeders [later]. Als jouw [klein]-kinderen over een paar jaar aan de Poolse NATO-grens de Russische troepen moeten tegenhouden.

And it’s the innocent who pay
when broken dreams get in the way
The game begins,
The game nobody wins.

[2] Het algoritme van Google weet alles. Waarom dan krijg ik als ik de video bij dit vakje zoek als volgende plaat Savage Garden – To the Moon and Back geserveerd, oh alleswetende zoekmachine? Jullie weten het soms ook niet meer hé?

[12] En we weten allemaal dat de jaren negentig het decennium is waarin Sinead ‘O Conor Prince verplettert met het door hem geschreven ‘Nothing Compares To You.’