Muziek

Ik ga op reis en neem mee… Mijn Walkman? [vakje drie]

Leave a reply

Ja lieve kijkbuiskinderen we zijn op reis, muzikaal gezien dan, gisteren vakje twee. Het wordt een lange, leuke reis dus neem wat cassettebandjes mee voor we vakje drie van onze muzikale jaren tachtig adventskalender openen. Wat man?

Whop, die hakt erin, de AndreID mix van Voyage Voyage. Veel mensen zullen het nummer van de Belgische housezangeres Kate Ryan kennen, maar het komt toch echt uit de jaren 80. Desireless is een hoogtepunt uit dat decennium, maar ook een dat weinigen zich herinneren. Duidelijk geval van de muzikale invloed van Frankrijk die veel groter is dan de gemiddelde radioluisteraar kan vermoeden. Playlists klikken op Youtube helpt ook al niet. In de tweede helft van de jaren 80 ziet de wereld er volledig uit anders dan tegenwoordig. Mensen staan doodsangsten uit en corona wordt met een k geschreven – ja toch Frankie? – die van kernoorlog. Geen zorgen, wat niet is, komt nog. [666] Toen de linkerhelft van Duitsland nog West-Deutschland heette, was daar de liefde voor Franstalige muziek net zo beperkt als nu. Waarschijn daarom is lokaal Voyage Voyage [ik ga op reis] – oh ironie – beter bekend als het nummer dat er het langste ooit over deed om in de top 20 te komen. Ook in omliggende landen blijkt Voyage Voyage een broererige omhoogkruipplaat te zijn.

Het origineel is een leuk liedje maar de tijd opent alle onvolkomenheden. En soms is het gewoon de klok die verder tikt, gebeurt wel vaker. Tikje teleurgesteld in Kate Ryan, ze heeft betere covers gemaakt. Soundcloud is voor veel mensen de moderne muziekhemel. Daar kwam ik deze versie van Voyage Voyage tegen. Het intro is loeistrak. Pats! Je weet na die eerste tonen precies wat je krijgt en toch niet. Klinkt bekend, comfortabel en tegelijk uitdagend. AndreID doet het nummer eer aan, geeft het een nieuwe richting die op eigen benen kan staan en dat allemaal met ontbreken van de originele tekst. Luister en het lijkt alsof de muziek de onhoorbare tekst voordraagt. Dat had het origineel al in zich, maar hier is het nog veel sterker. Chapeau!

Eighties: Desireless – Voyage Voyage [1986]

Tiener: AndreID – Voyage Voyage (remix) [2018]

Morgen meer als we met vakje vier ons eerste kwartet volmaken.

Kopfoto’s gemaakt door Hermansyah en Daniel Schludi, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

—

[1] Als je wilt weten waarom je beter DJ dan influencer kunt worden, kijk eens naar de clip van de AndreID mix.

[2] Ironisch dat de dame met de lange haren ook Veronica heet [3], je weet wel van dat dodelijk saaie radiostation waar ze precies een cd met muziek hebben, allemaal softrock uit uit de jaren tachtig. Toen was het een leuk decennium, nu zitten we met de gebakken peren omdat we er nooit meer vanaf komen. De Top 2000 trouwens ook niet.

[3] Ik vind haar helemaal niet saai maar ach wanneer begrijpt GJ het wel?

[666] Die kernoorlog komt er tenzij we eindelijk Oekraine echt gaan helpen Rusland te verslaan.

Liefde Als Slechte Gewoonte [vakje twee]

Leave a reply

Gisteren vakje een, Vandaag vakje twee van de muzikale jaren tachtig adventskalender. En nee een adventskalender heeft geen 2000 vakjes maar 24. Zeg het maar even.

Geen enkele muzikale top tien duurt eeuwig, zelfs niet als er nooit meer een nieuw nummer wordt uitgebracht. Omdat muziek emotie is. Behalve een paar jaar rond het einde van de afgelopen eeuw – ‘I’ll House You’ iemand? – gaat 99 procent van de muziek over waarom de liefde maar niet wil werken. Top tip van Advies-Jan, val niet weer voor de verkeerde. Suffe, slechte gewoonte. Laat zangeres Jenny Burton daar in 1985 nou net een gelikte crossover dansplaat van maken. Haar Zoete is haar Grote [liefde] én slechte gewoonte. Hij heeft al een lief met eerste rechten, een mevrouw die ook nog midden in de nacht durft aan te bellen om om hem op te halen. Doe nou niet! Ik ben voor minder met de deegroller achternagezeten. En ja, de vuilniszakken waren echt op.

Ondanks dat de plaat veel gedraaid is in clubs, vind ik ‘m zo-zo. [1] IJzersterke vocalen dat wel, maar het mist de geheime saus. ATFC’s versie, samen met One Phat Diva, een dik decennium later, zet wel een kruisje in alle verplichte vierkantjes. Het spettert van de energie, is dansbaar en straalt dat zonnige geluksgevoel uit. Kan wel zijn, uiteindelijk zijn het de vocals die het ‘m doen. Jenny Burton heeft een prachtige stem, maar de zang van One Phat Diva, vast met een vleugje autotune – hallo Cher! – is ook super. Plus natuurlijk het vette, nieuwe geluidsbasjasje.

Eighties: Jenny Burton – Bad Habits [1985]

Naughties: ATFC featuring OnePhatDiva – Bad Habits (2000)

Wat komt er na twee, vakje drie natuurlijk. Tot morgen en slaap lekker.

Kopfoto gemaakt door Very Petty Girl, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

—

[1] Vergelijk Jenny Burton’s Bad Habits maar eens met Millie Scott’s – Prisoner of Love [gratis trompetten, altijd goed!] of Nicole McCloud’s – Don’t You Want My Love? Ja, disco regeerde de jaren tachtig nog lang nadat het fenomeen officeel dood was.

‘Allo Allo’ Hangt Eindelijk In de Kroonluchter [vakje een]

Leave a reply

Muzikaal Op Verhaal: Jaren-Tachtig-Maar-Dan-Beter-adventskalender

Een Europa? Te weinig Franse producties op Netflix? Deze december het antwoord. Iets met geen tijd en liefde voor muziek.

Waarin de man die het nooit verder bracht dan de plattelandsdisco zijn teleurstelling uit over Kygo, een Noorse ‘super’-DJ. Onderbouwd, boeren zijn niet dom. Wij begrijpen in ieder geval dat als je mag samenwerken met Tina Turner, je een topprestatie levert. Gevalletje geen verschil tussen kunnen, willen en doen. Maar toch…

Voor degenen onder jullie die oud genoeg zijn om te vrezen dat de jaren tachtig binnenkort definitief begraven worden, goed nieuws. Zet je DAB+-ontvanger aan op zo’n zeurzender en Tina is weer ‘hip’ [schijnt een ‘kek’ 20K+-woord te zijn] ondanks dat ze ruim 80 is. En Michael Jackson gaat ook nooit verloren, maar dat leren ze je niet bij 50+ [radio].

Bijna december. De Top 2000. Zie er nou al tegenop. Herkauwde voorspelbaarheid is het aardigste wat ik kan zeggen. Geldt ook voor veel muziek uit de jaren tachtig. De 2023 versie van Everybody Wants To Rule The World is tenenkrommend, bedankt Tiesto. Self Control [Laura Brannigan] van Eelke Klein  – geweldige DJ trouwens – en Lee Cabrera iemand? En Offenbach’s Overdrive dat mijn radio al weken terroriseert is natuurlijk niets anders dan een snelle poging om een financieel jaren tachtig graantje mee te pikken door een bekend stukje uit Kim Wilde’s Cambodia te herhalen.

Rockwell’s Somebody’s Watching Me uit 1983 is ook al tijden helemaal [echo] terug. OK, de teksten zijn wat ingekort tot het kale refrein en Chico Rose doet verdacht veel denken aan de Beatfreaks uit 2006, maar het is dit keer toch echt allemaal anders. Net zo verbeterd als jouw favoriete waspoeder, ahum tegenwoordig heet dat wasmiddel, vast of vloeibaar. Excuses voor mijn 20e-eeuwse denkwijze. De Beatfreaks hebben ruzie en dus heet het niet the C. R. remix by ze Beatfreaks, maar Chico Rose [doet zijn ding]. Hoef je allemaal niet te onthouden, ben je toch te oud voor als je juicht voor de terugkeer van de jaren tachtig. Is trouwens ook niet belangrijk. Verder niet bij stilstaan, doe je al teveel. Gaat nog veel erger worden.

Over smaak valt niet te twisten. Somebody’s Watching Me 2M2D[+N] vind ik erg leuk. Kygo’s zouteloze verbouwing van Tina Turner is standaard het moment waarop ik naar een andere zender schakel. Met drie van dat soort slappe hap-producties op rij ben ik wel klaar met de zogenaamde Noorse top-DJ. Leuk dat je op je CV zet dat je de eerste producer (lees: DJ die niet durft op te treden) bent op de Olympische Spelen, maar da’s niet het hele verhaal. Thijs, artiestenroepnaam Tiesto, uit het Brabantse Breda, waar GJ ook geboren is, is Kygo ruim voor. Maar ja dat is dan ook een echte DJ. [11]

Gebakken gruwel voor geld, anders kan ik het niet omschrijven. Wat een zouteloze rommel is Kygo’s remix. Tina Turner kun je niks kwalijk nemen, die is 80. Haar treft sowieso geen blaam, Mrs. Turner is een van mijn persoonlijke helden. Haar management? Da’s een ander verhaal.

December is is vederlichte verhalenmaand, hieronder een handmatig uit de losse mouwe geschud rijtje met remixes en nieuwe versies van jaren tachtig-muziek die ik wel goed vind. Vanzelfspreken begin ik met [ongeveer] de beste. Moet tenslotte m’n eigen lijstjesadvies ter harte nemen. Om de boel toch nog een beetje op zijn kop te zetten eindig ik – voor we de cirkel rond maken – met een geweldige jaren-tachtigplaat opnieuw uitgebracht in de jaren tachtig. Stel je eens voor dat de wereld mij serieus gaat nemen. Dit was het intro. Ik zeg het maar even. Het schijnt dat ik te lange verhalen schrijf. Die mensen dus wel lezen. We leven in een wilde, waanzinnige, [wintervrije] wazige wereld. En nou mag je omlaag bladeren.

Vakje 1. Allo Allo is eindelijk vrij
Les lacs du Connemara is een van de meest onwaarschijnlijke platen om tot housebeuker omgebouwd te worden. Michel Sardou’s Franstalige hit uit 1981 is buiten Miki’s eigen landsgrenzen vooral in Nederland een winner. In 2008 wordt de chanson op het label van Berkmusic – niks Frans aan – omgebouwd tot de ultieme dronken brulapen-meezinger. Parla et Pardoux, het moet tenslotte Polderfrans klinken, bevrijden het nummer van haar wortels en zetten het opnieuw in de stijgers als Liberté. Ik heb beschonken mensen voor minder in kroonluchters zien klimmen. Toptitel voor een post-coronaplaatje trouwens.

Eighties: Michel Sardou – Les lacs du Connemara (1981)

Naughties: Parla et Pardoux – Liberté (2002)

Morgen vakje twee, zo werken adventskalenders nou eenmaal. En met een digitale kun je niet valsspelen. Jammer hé?

Kopfotos gemaakt door Elena Mozhvilo, Zo Razafindramamba, Markus Voetter, Jonny Gios en Marcos Ferreira, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

—

[11] Ach, wat maakt een echte DJ? Een set van acht uur non-stop bijvoorbeeld? Wie zal het zeggen.

afscheidsconcert mannenkoor Concordia Roosendaal 29 mei 2022

Doek Valt Voor Mannenkoor Concordia

Leave a reply

Mannenkoor Concordia uit Roosendaal houdt na 102 jaar op te bestaan. Corona legt de vereniging stil maar sociale media dragen haar ten grave.

Van de week naar de Rotterdamse Dakdagen geweest. Een vriend had een foto van me gemaakt die hij emailde met Google Foto’s. Dan moet je eerst inloggen op je Google-account – die ik niet heb – om de foto te bekijken. Je kunt ‘m ook gewoon zo emailen of doorappen. [1]

Vanmiddag een vriendin met een geinig (neem ik aan) Facebookbericht. [1] Blijkbaar gaan je hersens rotten van teveel telefoonstaren want toen ik een paar jaar geleden 50 werd, hebben ze het verrassingsfeest achter mijn rug om via Facebook geregeld. Dat was veilig en verantwoord omdat ik niet op Facebook zit.

Ach, terwijl ik dit schrijf luister ik naar de radio en niet Spotify. Een boodschappenbezorger belt naar de studio. Wie er het meest gebruik maakt van de service? Ouders met kinderen want die hebben het zo druk. Ahum, tijdje geleden ouderavond op school. De Marsmannetjes en -vrouwtjes zullen wel geland zijn want als de trotse kinderen proberen de aandacht van pappa en mamma te trekken, kijk dit is mijn school, mijn klas en dit en dat, weigeren ze nukkig van hun scherm op te kijken. Vijf minuten maar, kom op zeg het zijn je kinderen. Volledig geprogrameerde menselijke robots. Mijn voorstel: vanaf nu kijkt de rechter bij echtscheidingen naar het telefoongebruik van de ouders. Degene met de minste schermminuten wint en krijgt de kinderen.

Gert-Jan komt uit het Brabantse Roosendaal en is als enige van de familie naar de grote stad verhuisd, de rest woont er nog. Voor een kleine plaats heeft het een niet onaardig verenigingsleven. Pap is lang en enthousiast lid van Mannenkoor Concordia, een vierstemmig koor opgericht in 1920. Honderd jaar na 1920 komt 2020. De annus horribilis die het begin van corona inluidt. Het bestuur van Mannenkoor Concordia is dan al minstens een jaar bezig om een spetterend eeuwfeest voor te bereiden. In 2008 wordt een complete opera op de planken gezet. De plannen voor het jubileumjaar 2020 zijn minstens net zo enthousiast. Niets staat een daverend eeuwfeest in de weg. Kennis, kunde, ervaring en passie zijn immers in ruime mate aanwezig.

De gemiddelde leeftijd van de heren is relatief hoog en het eeuwfeest is een uitstekende kans om nieuwe leden te werven uit alle generaties maar door corona valt het hele verenigingsleven stil. Oudere mensen worden disproportioneel hard geraakt door corona en het ledenbestand dunt in de twee jaar die corona duurt dan ook sterk uit. Zo sterk zelfs dat na 102 jaar er geen toekomst meer is. Van een opera is allang geen sprake meer, bestuur en leden besluiten gelukkig wel een waardig afscheid te organiseren. Je neemt als heer tenslotte afscheid met opgeheven hoofd, niet via een achterdeurtje maar door de voordeur.

Op weg naar het laatste concert zijn er nog wat struikelblokken. Vlak voor corona moet de vaste dirigent noodgedwongen afscheid nemen. Haar opvolger moet na korte tijd eveneens afhaken. Gelukkig wordt een voormalig dirigent samen met een aantal oud-leden bereid gevonden samen wat oud-leden om mee te werken met het afscheidsconcert. Eerlijk is eerlijk, het klinkt als een klok. Als er al een valse noot te bespeuren is, zal dat vast komen doordat mensen een brok in hun keel hebben. Na een relatief kort concert valt het doek definitief en blijven zowel leden als concertgangers verbaasd achter. Dat corona een aderlating voor het ledental is, begrijpt iedereen. Maar dat er geen nieuwe aanwas is, onbegrijpelijk. Je zou toch zeggen dat mensen die via hun telefoon boodschappen bestellen en thuis laten bezorgen, tijd over hebben. Of begrijp ik het nou niet? Ik begrijp het helemaal niet, dat is zeker. Wat ook zeker is, is dat het een waardig afscheid is. Op veel te jonge leeftijd. Eeuwig zonde.

—

[1] Vijftig-plus dan krijg je dat. Zijn ze allebei. Wil je erbij horen en hip zijn. Misschien je gehoorapparaatje wat harder zetten, kun je horen hoe de jeugd van tegenwoordig je uitlacht. Terecht.

Thuiskopieermaffia Maakt Er Een Potje Van

Leave a reply

Overhead: een grote-mensenwoord voor geld graaien

Vandaag op Tweakers: Gerechtshof: thuiskopieheffing op offline opslag Netflix en Spotify mag niet.

Kan het zo gauw niet vinden maar toen de platenspeler geintoduceerd werd stond gans den bladmuziekwereld op haar achterste benen. Het duivelse mechaniek zou als een geldwolf in de muzieknotenkippenren huishouden. Wie koopt er nog partituren als je ook gewoon een bakkelieten schijf kunt opzetten? [1]

Meer dan een eeuw verder. Vrienden in ons groepje krijgen kinderen. Inmiddels meerderjarig, liggen die nog steeds wakker van de FBI. Waarom? Dat ellenlange verhaal aan het begin van videobanden en DVD’s over de mensen die naar de gevangenis gaan als ze illegaal kopieren. Leg dat maar eens uit aan een vierjarige die voor de honderdste keer wil zien wat er met de moeder van Bambi gebeurt. En nee, ze wordt niet ontvoerd door een geheimzinnige organisatie van drie letters. Gelukkig weet ICT-Pappa de oplossing: een thuiskopie. En omdat hij zich toch wat bezwaard voelt, knipt hij het eerste stukje er af. Maakt het net wat minder erg. Laten dat nou precies de priemende woorden van de Amerikaanse politie zijn. [2] Toeval?

Voor de kleine lettertjes: zie de regels ergens tussen 16 en 17 cm.

Zelf DJ geweest en van het geld dat ik aan muziek heb uitgegeven kun je meerdere huizen, of als je dat liever hebt, het Disney-kasteel kopen. Origineel staat overigens in Duitsland. Jaar of 15 geleden, net nadat ik een grote-mensenbaan aanvaard had – met leaseauto – slaat de cd-speler over. Destijds hadden webwinkels van Hollandse kranten leuke aanbiedingen van jazz cd’s. Home Cooking van de Ongelooflijke Jimmy Smith even uit de kast gevist. Op het bekende jazzlabel Blue Note natuurlijk. Hoe fantastisch die Jimmy Smith wel niet is, zal ik nooit weten. In de auto weigerde hij zijn mond open te doen. En dat m’n cd-speler non-stop haperde lag niet aan Rijkswaterstaat. Van hier naar werk en terug altijd prima zoefkwaliteit asfalt.

Wat blijkt, de ‘kopieerbeveiliging’ bestaat voor een gedeelte uit opzettelijk foutjes in de bron aanbrengen zodat die moeilijker vermenigvuldigd kan worden. Het zilveren schijfje doet het alleen op duurdere apparaten, niet in de de gemiddelde muziekinstallatie in de auto. Was overigens een Citroen C4, onverwacht fijne auto.

Staat er ook in minieme letters op hoor: ‘on some equipment, car stereo’s for instance, playback problems may be encurred’.

Het is dat ik het zo druk had dat ik pas na een half jaar de CD voor de eerste keer luisterde, anders had ik vast de tijd gevonden om die CD te kopieren naar mijn harde schijf en om te zetten in iets foutloos zoals een mp3 of flac bestand. Maar ja, druk, druk, druk. Zo druk zelfs dat ik nooit meer een CD heb gekocht. Kwam er gewoon niet aan toe.

Plus na honderd keer een nieuw pak voor de begrafenis van Bambi’s moeder is de rek wel een beetje uit bij Bruintje. Iemand trouwens nog een wachtwoord voor Disney Plus ‘over?’

Kopfoto is vandaag een greep uit mijn cdkast. Goede investering? Ach een paar doen het vast nog wel in de auto.

—

[1] Het is maar goed dat ik nooit kinderen heb gekregen. Stel je eens voor dat ze zeggen dat ze niet naar school hoeven omdat Google ze wel leert lezen. En ik begin al helemaal niet over koeien die geen melk meer geven door de voorbijrazende stoomtrein. Wie durft er dan nog te roepen dat de trein goed is voor het milieu? Vroeger was alles beter, vooral logische logica.

[2] Gewoon kijken, lachen, luier volpoepen en naar bed. Dat kan sneller! Heeft pappa ook eindelijk rust.

[3] Nog niet genoeg gelachen? Raad eens waar SONT voor staat? Stichting Onderhandelingen Thuiskopievergoeding. En die onderhandelingen kosten zo’n 7.5 miljoen, zeg maar 20 procent van de buit.

Gratis Is Goed – Als Je Arm Wilt Blijven

Leave a reply

Op internet is data het nieuwe geld, zo erg zelfs dat de meeste bedrijven vergeten oud geld te verdienen. Dat was voor corona al een slecht idee.

Tegen gratis is niet hetzelfde als voor het recht van artiesten om van hun muziek te kunnen leven. Je zult maar net hét vaccin uitgevonden hebben dat tegen alle toekomstige varianten van het coronavirus beschermt. Het is al raar genoeg dat musici en fotografen meer rechten op hun werk hebben dan programmeurs of architekten.

Als een muzikant zijn nieuwe gitaar kan betalen in ‘likes‘, waar gaat het naartoe met de moderne wereld? Ach, aan de andere kant zijn artiesten vaak wereldvreemd. Onlangs stond er een mooi verhaal in de Financial Times [Engels, €]. Een artiest vertelt over de onvermijdelijke opkomst van de MP3 en hoe dat muziek ‘gratis’ maakte. Gelukkig is er een oplossing. Als iedereen een zeer redelijke 30 tot 50 euro per maand betaalt voor online muziek kan de muzikale auteur van zijn percentage leven. Behalve het feit dat het een boel geld is en de meeste mensen [gezin van vier iemand?] niet zoveel aan muziek uitgeven, wringt de schoen ergens anders. Digitaal is huren tot de toko sluit. Koop je een zilverschijf, is die voor eeuwig van jou en wellicht ooit van je kleinkinderen. Had je nou maar in jaren-80 muziek geinvesteerd, ja toch?

Digitaal is niet alleen dood, maar ook een dode pier. Om de luisterrechten aan je kinderen door te geven moet je zelfs een stichting oprichten. Gelukkig komt vinyl terug. Dat is tenslotte wat elke zelfrespecterende krant jaarlijks schrijft.

Terug in de tijd. Toen GJ beginnend DJ was, kon hij ook niet rondkomen van tien eurogulden per uur. Zelfs niet als hij op vrijdag en zaterdag van tien tot twee plaatjes draaide. Was ook niet de bedoeling maar het liep anders. Aan de andere kant, toen had je ook nog geen social media die je “zogenaamd gratis aandacht” boden in ruil voor je harde, vernieuwende, creatieve werk. Tegelijkertijd vulde ik vakken bij de lokale supermarkt en nooit bood avondploegbaas mij de kans om gratis een pallet vol koffie weg te stouwen in ruil voor persoonlijke reclame als vakkenvuller. Slechtste baas ooit? Nee, natuurlijk niet. Maar ach dat was ook 1986, het decennium waar mensen nog over werk spraken als een manier om inkomen te vergaren en over gelukkige hobbyisten die hun kosten terugverdienden.

Niet eerlijk zegt u? Ooit gekeken hoe aanstaande studenten geneeskunde ingeloot worden? Er zijn veel meer mensen die medicijnen willen studeren dan er ruimte voor is. Moet de rest dan maar gratis gaan werken – en klagen op internet – of moeten ze accepteren dat Nederland maar zoveel artsen nodig heeft? Daarnaast wie gaat er naar een ‘zelfopgeleide’ dokter voor medisch advies?

Oneerlijk blijf je zeggen? En je creativiteit wordt niet op waarde geschat? Ga eens kijken in een ziekenhuis. Ja nu. Zie hoe het er aan toegaat. Hard werken, veel persoonlijk risico – ook voor mensen die iedere dag een huis vol geliefden achterlaten – en met niet meer dan een gemiddeld loon.

“Maar mijn creativiteit dan?” Als je nog steeds gelooft dat corona jouw zing-dans-dwangborrelingen respecteert en je dus niet ziek kunt worden, is het hoog tijd voor een ander soort dokter, een hoofddokter, zeg maar psychiater.

GJ wilde ook filmster worden. Helaas, ik moet het doen met woest-aantrekkelijk. Dat is ook niet alles, maar mij hoor je niet klagen, geen tijd en zo. Het is wat het is.

Vroeger was kunst heilig maar leverde niks op. Tegenwoordig is alles kunst en wat de gek ervoor geeft, zeg maar handel. Het resultaat wordt liefst opgeslagen in zogenaamde freeports [Engels], grote loodsen vol dure, soms spuuglelijke schilderijen, waarover geen importbelasting betaald hoeft te worden tot je ze in je kasteel hangt. Wat dus nooit gebeurt.

Ondanks mijn verhaal in redelijk fatsoenlijk Nederlands over waarom zangeres Taylor Swift een commercieel kreng eersteklas is, wil de wereld maar niet luisteren. Ex-Beatle Paul McCartney hoest geen slijm maar geld op als hij corona krijgt. Toch is het nooit genoeg en is meneer – a la een politicus eersteklas – dodelijk verontwaardigd waarom er geen extra geld zijn kant opkomt als zelf maar iemand op de fiets een van zijn liedjes neuriet. Hoezo, heb je honger dan? Dokken is zijn geriatrische boodschap.

Dat geeft te denken. Nee, niet of de jaren zestig ooit wel echt bestonden, maar waar je het voor doet. Meerdere wetenschappelijke onderzoeken hebben uitgewezen dat rijke mensen die alleen maar meer willen, het als een spel zien. Wie heeft het meeste bemachtigd, de dag voor je de laatste adem uitblaast? Geen idee waarom en zeker als het over muziek gaat, voelt het als vloeken in de kerk, maar toch. Waarom?

Kopfoto gemaakt door Oleg Sergeichik, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

De Krokodillentranen van Taylor Swift

Leave a reply

Geen fan van de wereldkampioen schijnheilig uitmelken

Natuurlijk is het vervelend voor mevrouw dat ze maar 300 miljoen in plaats van 300 miljard bezit. Aan de andere kant is Taylor ook een commercieel kreng eerste klas en dus blijkbaar niet meer waard.

Taylor Alison Swift bliept voor het eerst op mijn radar als ze van leer trekt tegen streaming services in 2014. Per keer dat je liedje gespeeld wordt ontvangen artiesten tussen $0.006 and $0.0084. Dat vindt Swift te weinig omdat muziek kunst is.

Niet de slimste zet als vervolgens een fotograaf onthult hoe Swift wurgcontracten gebruikt om de rechten van concertfoto’s in handen te krijgen. Waarschijnlijk beschouwt mevrouw fotografie als een lagere vorm van expressie. Het kan ook een gevalletje makkelijk geld zijn.

In de afdeling snel-geld-is-mijn-geld heeft mevrouw Swift twee jaar later een nieuw plan. Om verkopers van concertkaartjes op de zwarte markt te slim af te zijn, komt de zangeres met een systeem om ervoor te zorgen dat de kaartjes bij de echte fans terechtkomen. Dat mag wat kosten, het geld komt toch uit de zakken van haar slaafse volgers.

Hoe meer geld je aan Taylor Swift prullaria besteed – 13 keer het volgende album (15 dollar) voorbestellen (27 dollar extra) telt ook – hoe hoger je kansen. Ben je een meisje van 12 met te weinig zakgeld, kun je jezelf hersenspoelen door non-stop naar videoclips van Amerika’s favoriete zangeres te kijken. Levert kaartkoop kanspunten op, net zo nutteloos als airmiles. Ondertussen verklein je de kloof niet met de mensen met geld of een butler die zich namens jou laat hersenspoelen.

Beroemde artiesten krijgen vaak meer dan de som van de officiele toegangsprijzen van de kaartjes. Dan heb je als concertorganisator een gat in je begroting. Geen zorgen, je verkoopt gewoon de beste kaarten op de zwarte markt voor tig keer de prijs die erop gedrukt staat. Artiesten weten hoe het werkt en spelen het spel mee. Een mooie manier om hun handen in onschuld te wassen.

Anno 2019 is de ruzie met Spotify en Apple bijgelegd en mogen de fotografen de rechten op hun werk een beetje houden, maar Taylor heeft weer wat te zeuren. Op haar 15e verkoopt ze de rechten voor haar eerste zes albums.

Iedere artiest moet die afweging maken, geef ik mijn rechten op voor de voordelen van een muzieklabel of probeer ik op eigen kracht door te breken. Achteraf lijkt zo’n deal oneerlijk als je succesvol bent, maar slechts een klein gedeelte van beginnende artiesten wordt uiteindelijk succesvol.

Artiesten krijgen als ze tekenen ook vaak een financieel voorschot, dat ze terugbetalen uit hun muziekverkopen. Is een artiest een flop, dan betalen ze niet terug. Artiesten die wel succesvol zijn betalen daardoor mee aan hun minder gelukkige collega’s

Onlangs liep het platencontract van Swift af en haar maatschappij bood haar de mogelijkheid om de rechten voor haar oude muziek te kopen als ze bij zou tekenen. Dat wil Swift niet en nadat de zangeres elders tekent, verkoopt haar oude maatschappij de rechten aan derden.

Swift boos, beschuldigingen over en weer waarbij Swift claimt dat ze niet de kans heeft gekregen om haar eigen muziek terug te kopen. Via sociale media hitst ze haar volgers succesvol op. Dat gaat ver. Fans publiceren vermeende adressen en telefoonnummers van “de vijand”.

Ondertussen moet dat meisje van twaalf die braaf 13 keer per dag al haar videoclips luistert, nu ook berichten op Instagram achterlaten hoe gemeen ze het vindt dat de muziek van Taylor Swift niet van Taylor is. Daar gaat haar laatste kans op een halfuurtje huiswerk per dag – en haar toekomst. Ze moet onbetaald aan de slag voor Taylor Swift.

Het is onwaarschijnlijk dat Swift haar muziekrechten niet kan terugkopen. Waarschijnlijk is de zangeres te gierig. Bied je meer dan de concurrent, zijn ze voor jou. Met haar rijkdom kan ze de beste juristen en financieel adviseurs betalen. Moet je wel genoeg bieden. Tenzij Amerika’s lieveling ook op adviseurs heeft bezuinigd natuurlijk.

Komt een influencer op Bali. “Ik en mijn drie vrienden willen een week gratis in jouw tropische hut logeren. In ruil daarvoor zet ik drie wervende foto’s op mijn Instagram. Vijf als we ook gratis mogen eten en drinken. Ik heb wel 10.000 volgers.”

Je zou zeggen dat Swift in een klassieke influencersvalkuil is getrapt, een grote weliswaar. De waarheid is triester. Op haar 15e gelooft Taylor niet in zichzelf en tekent een contract. De platenmaatschappij ziet meer in haar dan de zangeres in zichzelf. Een half leven later herhaalt de geschiedenis zich. Weer schat een platenmaatschappij haar talent hoger in dan de zangeres zelf en betaalt meer voor haar oude albums. Ach het levert Taylor Swift in ieder geval [gratis] inspiratie op voor haar volgende album. Kassa!

Kopfoto gemaakt door Spencer Imbrock, gevonden op Unsplash.

 

Alle links zijn in het Engels:
  • Taylor Swift dispute highlights music perils for private equity, Financial Times, 24 november, 2019. (€)
  • How Taylor Swift Dragged Private Equity Into Her Fight Over Music Rights, The New York Times, 24 november, 2019. (€)
  • Taylor Swift Says She Will Rerecord Her Old Music. Here’s How. The New York Times, 22 augustus 2019 (€)
  • Breaking down the legal terms in Taylor Swift’s music ownership dispute, Entertainment Weekly, 15 november 2019.
  • Why You Can’t Get a Ticket to the NBA Finals, The Ringer, 03 juli 2016.
  • Taylor Swift relaxes photography contracts after media outcry. The Guardian, 22 juli 2015.
  • Taylor Swift’s Marketing Machine: Brand and Marketing Lessons from Reputation, Christopher Ming Blog, 31 december 2017.
  • Prince’s first manager: The Taylor Swift licensing dispute is ‘almost funny’, Yahoo Finance, 30 november 2019.
  • Untangling the Incredibly Complicated Taylor Swift–Scooter Braun Feud, The Cut, 22 november 2019.
  • Taylor Swift vs. Scooter Braun and Scott Borchetta, Explained, Vulture, 22 november 2019.
  • What I Would Have Told The 15 Year Old Taylor Swift At The Negotiation Table, Paige Hulse Law, gevonden 07 december 2019.
  • Why Owning Your Master Recordings Means Everything, AWAL, 19 september 2018.
  • The Ins & Outs of Signing a Record Deal, AWAL, 09 mei 2019.
  • Taylor Swift Is Waging Reputational Warfare, The Atlantic, 18 november 2019.