Webhosters moeten ook geld verdienen

Voor een webhoster die zich presenteert als helder en recht door zee zijn er toch een paar dingen die verbeterd kunnen worden.

Mijn website wordt technisch verzorgd door Antagonist. Veel bezoekers komen er niet, maar dat is ook niet het doel. Er staan vakantieverslagen op, maar ik gebruik mijn site vooral om te leren hoe een en ander werkt. Ik was benieuwd of ik een tweede website kon hosten met een andere domeinnaam op mijn bestaande pakket. Een aparte Nederlandstalige en Engelstalige website is makkelijker dan de inhoud te splitsen binnen een website. Ook gertjan.org, mijn Nederlandse domeinnaam is een probleem in het Engels. Als amateur zijn de kosten voor mij waarschijnlijk belangrijker dan voor mening zakelijk klant en twee keer betalen voor hosting, terwijl ik mijn website wel maar een fractie van het verkeer op dat ene pakket gebruikt, voelt een beetje als het afpakken van je overgebleven belminuten aan het einde van de maand.

Een tijdje geleden kreeg ik een aanbieding om mijn website voordelig te verlengen voordat de prijzen flink omhoog gingen. Er kwamen opeens meer van dat soort e-mails van Antagonist en vanuit mijn financiële achtergrond dacht ik: opvallend. Ik wist niet eens dat het mogelijk was, maar blijkbaar kan de provider je registratiegegevens afschermen. Antagonist wilde dat wel voor mij doen, slechts een eurootje per maand. Geen idee wat de kosten zijn, maar ik vond het veel en gaandeweg werd ik kritischer. Toen ik mijn website verlengde kon ik dat ook voor drie jaar doen, maar ik kon nergens vinden of Antagonist meteen voor drie jaar verlengt of het geld voor de komende twee jaren op de bank zet voor de rente of het werkkapitaal.

Toen ik de tweede domeinnaam wilde registreren zag ik hoe de Antagonist de pakketprijzen op haar website presenteert. Alles is ex BTW en volgens mij mag dat alleen als het bedrijf zich exclusief op zakelijke klanten richt. Helemaal flauw is het om de prijs per maand te geven (ex BTW natuurlijk) bij een drie-jarig contract, terwijl ik het hele bedrag in een keer moet voldoen. Misschien is dit gebruikelijk in de hosting industrie, maar vanuit mijn werk heb ik geleerd dat wanneer de nadruk zo op geld komt te liggen een bedrijf vaak in financieel zwaar weer zit. Ik zeg niet dat het zo is, dat kan ik niet weten, maar ik heb wel even mijn gegevens lokaal opgeslagen.

Antagonist verdedigt haar beleid van geen twee websites op een pakket als volgt:

“De reden voor dit beleid is vrij eenvoudig, als we op een Unlimited pakket meerdere websites zouden toestaan dan zou iemand bij wijze van spreken één Unlimited pakket kunnen afnemen en daar zijn eigen webhosting bedrijf op beginnen. En dat is nou net weer niet de bedoeling.”

De prijsstructuur laat zien dat het argument geen hout snijdt. Het  enige verschil tussen het Unlimited en Premium pakket is dat je op de laatste vijf websites mag draaien. Daarnaast is het ongeloofwaardig dat een professioneel IT bedrijf de resellers niet zou kunnen onderscheiden van mensen die meerdere websites willen draaien. Dat zou betekenen dat het bedrijf de meerderheid van haar klanten die te goeder trouw zijn straft voor haar eigen onvermogen om de mensen die misbruik maken eruit te filteren.

antagonist02

Ikea doet het ook: keuze uit drie producten, waarvan er bij voorbaat een afvalt. En het werkt.

Het is een strategie die kabelbedrijven ook volgen, als je een specifieke zender wilt zul je ook moeten betalen voor een handvol kanalen, die je vaak niet eens kunt verstaan. Als simpele basic klant heb ik geen behoefte aan Unlimited of Premium, maar wil ik alleen een tweede site toevoegen en dat betekent dat ik twee pakketten moet nemen. Dat vind ik weer zonde van mijn geld en flauw van Antagonist. Zaken zijn zaken, maar ben wel eerlijk en transparant.

Staartje

Begin januari ontving ik van Antagonist het verzoek om een klanttevredenheidsonderzoek in te vullen. Geheel anoniem, ik moest erg lachen. Toeval bestaat niet en ik heb hem ingevuld. Bij de vraag of Antagonist contact met mij mocht opnemen, heb ik vermeld dat het vast geen toeval was dat ik een enquête toegezonden kreeg en dat ze me wisten te vinden als ze wilden.

Even Apeldoorn bellen

Met verbazing stond ik er naar te kijken. Hoe je het voor elkaar krijgt weet ik niet. De auto staat stil, je moet eerst een kaartje trekken bij de ingang van het parkeerterrein en toch rij je vijf meter later over een betonbol. Dat lukt niet zo maar.

 

Vertrouw me, ik ben een vakman

Geen idee wat ik met overstromingen heb. Ja, ik ben Hollander, maar dat verklaart niet waarom water mij achtervolgt. In mijn flat aan De Esch stak iemand een kledingkast op het gezamenlijke zonnedek in brand, met als gevolg een lekkage die pas na een jaar gerepareerd werd. Toen ik verhuisde naar de Gordelweg en bijna geëlektrocuteerd werd, vergat de monteur na de reparatie de grondwaterpomp weer aan te zetten en een tijdje later stond de kelder blank.

Het is rond half zeven ‘s ochtends als er driftig op mijn voordeur geklopt en gebeld word. Bang dat de wereld vergaat, spring ik uit bed – ik had nog vijftien minuten in dromenland kunnen blijven – en doe open.

“Je kelder is ondergelopen… denk ik.”

Continue reading

Je gaat waar naartoe? (1/7)

Rotterdam 05 juli

Waarin de wereldkampioen vrouwvriendelijkheid de handdoek in de ring gooit en op zoek gaat naar een man-vriendelijke vakantiebestemming.

GJ is het summum van vrouwvriendelijkheid, dat weet iedereen, althans dat dacht ik… Mijn huis is volledig frau-shui ingericht. Als kers op de taart ben ik vorig jaar naar Japan geweest. Het moet niet veel vrouwvriendelijker worden. Maar ja, als je terugkomt uit Tokio en de buuv vraagt waarom je de wc deur op slot hebt gedraaid, dan weet je dat het geen zin heeft. Welke vrouwvriendelijke man draait nou z’n wc op slot? De deur klemt gewoon een beetje!

afghanie_header_01

Continue reading

Kebab in Kaboel (2/7)

Rotterdam – Dubai – Kabul (26 – 28 juli)

Waarin een boer uit Brabant geen idee heeft wat hij moet verwachten in Afghanistan en de beste kebab van zijn leven eet.

Mijn vakantie begint altijd pas als het vliegtuig opgestegen is. Voorpret is bij mij een ander woord voor voorbereidingsmisère. Als er een bulderende lach uit de business class klinkt kijken mijn medepassagiers verschrikt naar mij op. Hoe vaak ik het ook lees het blijft grappig. Twee jongeheren van gegoede maar straatarme komaf die voor de zoveelste keer met hun automobiel tegen de trap van het stadhuis van het middeleeuwse stadje Rittenburg opbotsen. Briljante uitvinding die e-readers. Ik heb er ook stapeltje Bob Evers boeken opgezet, dus als je een overeenkomst ziet met de titels van de verslagen dan is dat vast geen toeval.

Continue reading

Beroerd in Bamyan (3/7)

Kaboel – Bamyan – La’l (29 juli – 01 augustus)

Waarin GJ zo ziek is dat hij zich afvraagt waarom mensen überhaupt reizen en hij als eerste persoon ter wereld sneller beter is dankzij de vernielzucht van de Taliban.

De grote reis begint

Het is vandaag dinsdag en we gaan beginnen aan de grote reis door de bergen van Centraal-Afghanistan. Vertrek om 05:00 naar onze bestemming voor vandaag: Bamyan. Hier staat wat is overgebleven van de immense Boeddhabeelden die in 2001 zijn opgeblazen door de Taliban. Eigenlijk is ons reisgezelschap veel te groot en ik snap niet dat Geoff, onze reisleider zoveel mensen heeft meegenomen, we vullen met z’n allen drie busjes.

Continue reading

Angstige Afghanen en Opium (4/7)

La’l – Chaghcheran – Chisht (01 – 04 augustus)

Waarin sommige Afghaanse chauffeurs zo bang zijn dat de verfrissende werking van een vleugje opium niet meer helpt en GJ eindelijk de Taliban de hand schudt.

Afghaanse smeltkroes

Na dagenlang ziek te zijn geweest ben ik eindelijk weer een beetje opgeknapt. De meeste heren worden blij wakker en beginnen het eigenlijk wel leuk te vinden om in een chaikhan te overnachten wat het natuurlijk ook is. De dames daarentegen zijn beduidend chagerijniger dan voorheen. Het enige ongemak is de oproep tot gebed om half vijf ‘s morgens. Wat heb ik dat niet gemist in Japan. De rit gaat de komende dagen door Talibanland en wordt gevaarlijk. Veertien dagen geleden heeft de Taliban een bus aangehouden met een groep Hazari op weg naar een bruiloft en iedereen doodgeschoten. De Afghaanse politiek is een smeltkroes van onderwerpen: eeuwige stammenstrijd zo oud als de mensheid, diverse interpretaties van de Koran, ouderwetse hebzucht, racisme, bloedwraak maar ook gewoon krijgsheren die met elkaar vechten, wie het weet mag het zeggen. Alle mannen in onze groep dragen vandaag de shawal kamiz. De lokale kleding haalt de scherpe kantjes eraf. Ik lijk nog steeds niet op een Afghaan en het hemd is zo krap dat het onder de oksels trekt, dat kan nooit de bedoeling zijn. We zullen maar hopen dat de Taliban waardeert dat ik de moeite heb genomen.

Continue reading