Kogelkaart van Rotterdam

Leave a reply

Prijsschieten in de Maasstad waar slechterikken machtig zijn omdat de goeien het kwaad niet serieus nemen.

Ruwweg zijn er twee visies. Of de rechten van het individu winnen of die van de gemeenschap. Beiden kennen hun prijs.

Terug naar de basis. Iedereen wil veiligheid, voorspoed, maar vooral een beter leven voor de kinderen – statiegeld even uitgesloten. Tenzij jullie voor zijn. Verstandig, maar bovenal een vuurpijl die helder toont wat telt: onze kleine kikkers, ons kroost, de generatie die na ons komt.

Mensen die een salaris krijgen omdat ze voor het Openbaar Ministerie werken, begrijpen dat perfect. Daarom verkoopt het OM zoveel aflaten. Succes kent geen ondergrens (qua afkoop). Kunnen hun kinderen in de juiste buurt opgroeien. Voor nu, dus wel een beetje opschieten met die groeispurt. Fout, ze snappen er geen hout van. Hou je van je kinderen, zorg je voor hun hart. Dat is de grootste schat in hun leven, jouw [ongeboren] kleinkinderen. Hoe moeilijk kan het zijn? Ooit verkeerde je in dezelfde situatie. Ergens missen we gezamelijk de afslag. Tegenwoordig telt drie maanden harder dan drie generaties.

Als je al dacht dat het hier erg is, het kan nog veel gekker. Twee jaar geleden is een medewerker van het televisieprogramma Narco’s doodgeschoten in Mexico. Een lokale vriendje van de voor eeuwig opgesloten drugscrimineel El Chapo verzucht dat het jammer is dat Netflix geen toestemming vraagt aan het kartel.

In onze niet-aflatende angst voor terroristen wordt het ene burgerrecht na het andere geschrapt. Dat maakt de Westerse wereld niet veiliger. De gemiddelde vuur- en verderfterreur-zielepoot wil de aarde niet ombouwen in een roodgloeiende, alles-verzengende, radioactieve vuurbal. Stom plan, dan hoort niemand je meer de enige echte waarheid preken. Terroristen kunnen niet winnen, maar dat weigeren ze te begrijpen.

Er is niet echt een definitie van terrorisme dus wat denk je van ellende voor anderen omdat terroristische-ik vind dat ikke groot gelijk hebpt? Zeg niet dat je iets anders verwacht. Een betere beschrijving is duurzaam ontwrichten van de dingen die terroristen haten. Dat is zo ongeveer alles, maar vooral plezier, geluk, liefde, anderen, vrouwen, familie en onze kinderen. Dat ze meer dan alles zichzelf haten, komt niet in hen op.

De wereld is vol duivelse lui die smeek-doen-dromen van keiharde botsingen met anderen. De meeste mensen willen van niets weten. Dat lukt aardig omdat wij, de preciezen, op strategische momenten onze ogen sluiten. Kunnen de pragmatisten even buiten spelen en de rommel opruimen. Alles heeft zijn prijs, zelfs oogkleppen die levenslang in de uitverkoop zijn.

Ovidio Guzman, de zoon van El Chapo, is gearresteerd in Mexico. Ovi wordt dezelfde dag bevrijd. Niet vrijgelaten, maar bevrijd. Zijn criminele vrienden zijn boos en bestormen de stad met militaire wapens. Hier en daar steken ze de boel in de brand om hun criminaliteit kracht bij te zetten. Medelijden met politici doe ik niet aan. Toch betrap ik me erop dat ik nadenk over de positie van Andres Manuel Lopez Obrador. De Mexicaanse president zegt dat El Junior “vrijgelaten” is om verdere slachtoffers te voorkomen. Voor een dag.

Ff doorpeinzen en het is simpel. Dan had Obrador maar geen president moeten worden. Met de titel komt salaris en verantwoordelijkheid. Nadenken dus. Als politicus is het makkelijker voor de camera’s te gaan met blozende babies dan rekenschap afleggen over een bloedbad en dus wordt de boef vrijgelaten.

Muur of geen muur, Mexico stikt van de Amerikaanse commandos en oud-commandos. Normaal is een telefoontje naar Washington genoeg om Ovi binnen 15 minuten zonder bloedvergieten op te laden en te exporteren richting “veiligheid”. Dat het niet gebeurt, heeft minder te maken met het opgeven van nationale autonomie dan je denkt. Na de Koerdische krankzinnigheid in Syrie heeft de wereld het laatste restje vertrouwen in de huidige beleidsmakers van de Verenigde Staten verloren.

Rotterdam heeft het

Voor rondvliegende kogels kun je ook in Rotterdam terecht. Al jaren. Vorige maand een vuurgevecht bij het winkelcentrum hier om de hoek. De criminelen zijn bewapend met AK-47’s, niet echt een slimme keuze. Die dingen zijn lang, zeg twee 1.5-liter statiegeldflessen plus 20 procent én luidruchtig. Vandaar dat de politie nu zoekt naar boeven met een piep in hun oor. Leuk dat wij onze privacy inleveren voor digitale opsporingsmethoden, maar wat als dat geen zin heeft? Aan de andere kant, misschien moet ik niet klagen. Blij dat de gangsters geen UZI’s hebben, zeg maar een douchekop die 600 kogels per minuut kan afschieten.

Een paar jaar geleden fiets ik naar huis na een gezellige zaterdagavond. Als ik het spoorviaduct bij Hofplein onderdoortrap, zie ik twee politiewagens de weg gedeeltelijk blokkeren, net voor de rotonde. In gekruiste formatie staan vier agenten met getrokken wapens als een personenwagen met bloedvaart komt aansjeezen. Die agenten kunnen op dat moment onmogelijk hun wapen gebruiken. De vrouwen en mannen die hun leven voor ons wagen, staan in elkaars verlengde – en dus wederzijds in de vuurlinie. Het passerende publiek is ook niet veilig. Dat is pas bluf. Memo aan mezelf: nooit meedoen met het open politie-pokertoernooi.

Gelukkig zijn de inzittenden van de auto sullen eerste klas – dat zijn criminelen meestal. Ze remmen in plaats van het stuur naar rechts te trekken en voor de opening te gaan die geblokkeerd wordt door een agent. Uitstekende keus!

De schietpartij vorige maand bij het Alexandrium in Rotterdam is niet de eerste daar, maar de zware bewapening en wild-west taferelen zijn een nieuw dieptepunt in crimineel Nederland. Vorig jaar is op klaarlichte dag in de wijk Kralingen een man in zijn auto neergeschoten. Tijd om uit te zoeken hoe vaak schietpartijen voorkomen in de Maasstad. Vervolgens ga ik wat anders doen.

Afgelopen weekend zijn er vanzelfsprekend weer schietpartijen in Rotterdam. Het zal wel. Tot ik de foto’s zie. Watte? Da’s onder het slaapkamerraam van mijn maat! We praten over centimeters. Gelukkig is hij OK, maar ook daar?

Hoogste tijd om eindelijk aan de slag te gaan en ontdekken hoeveel er nu echt geschoten wordt in Rotterdam. Het is lastiger dan je denkt. Een melding is niet altijd een schietpartij. Uitlaten met een gaatje erin knallen ook. Toch heb ik binnen dertig minuten 43 schietpartijen verzameld over het afgelopen jaar. Op zeer ontwetenschappelijke basis weliswaar, als ik beter zoek vermenigvuldigt het aantal gegarandeerd. En dat zijn nog alleen maar vuurwapens. Hoogste tijd voor een kaart.

Kogelkaart van Rotterdam over de periode oktober 2018 – oktober 2019. De lijst met locaties staat aan het einde van dit artikel. (kaart: Google)

Het lijkt zo logisch, incident en de burgemeester sluit het pand een tijdje. Het lost niets op. Echt veiliger wordt het er niet door en voor de rechtsstaat werkt het averrechts. Daarnaast reik je malafide ondernemers een blauwdruk hoe de concurrentie uit te schakelen. Handig is het alleen voor de burgemeester. Niet nadenken, dicht die tent, scheelt een boel lastige vragen.

Wie nog minder oplossen, zijn stadswachten. Misdaad kun je niet uitroeien, wel een zware slag toebrengen. De wijk hier wordt de komende jaren letterlijk opgehoogd. Dat gaat gepaard met parkeerproblemen. Graafmachines en gaten nemen nou eenmaal veel ruimte in. Jaren niet gezien maar ineens zijn ze er weer, stadswachten. De beedigd burgers ruiken een buitenkans, makkelijke parkeerboetes om hun bestaan te rechtvaardigen. Liefst nadat iedereen thuis is en de zon onder. Na de teleurstelling flitst “wat?” door mijn hoofd. “Ze rijden in duurdere auto’s dan de politie!”

Knalkaart van Rotterdam met gemeentegrens. (kaart: Google)

Terug naar het begin, iedereen wil een goed leven voor zichzelf en een beter leven voor de kinderen. Dat stadswachten bonnen moeten schrijven is niet hun schuld, maar een gevolg van het systeem dat politici hebben opgetuigd. Schaf het circus af en koop van het geld echte politieagenten – onbetaalbaar. Rotterdam heeft 500 stadswachten, dat is snel scoren.

Toch ga ik niet in de politiek. Pablo Escobar doet dat wel voor een blauwe maandag. Mocht hij er al iets van leren, geeft hij het niet aan zijn netwerk door. Voor kleine Chapo is het voorbij, de knaap is een levend spook. Niet slim, politici in hun hemd zetten. Laat die arrestatie gebeuren. Ontsnap en de gevangenisdirecteur krijgt de schuld, niet de president. Nu is de jacht kort en voorspelbaar. ‘s Avonds vertelt de regeringswoordvoerder op TV dat het ‘helaas’ gehaktdag is omdat baby boef zich niet overgeeft. Komt dat even goed uit. Overigens leidt wel-overgeven niet tot een andere uitkomst. Oeps. Boeven zijn dommer dan politici, maar wat nou meer tranen oplevert?

—

Bijlage: lijst van incidenten, gemarkeerd op de kaart.

  • 18 oktober 2018, Willem Ruyslaan. Slachtoffer (64) schietpartij Rotterdam is bekende van de politie (Telegraaf)
  • 28 oktober 2018, Rechthuislaan. Rotterdammer (32) overleden bij schietpartij Katendrecht (Algemeen Dagblad)
  • 10 november 2018. Paul Krugerstraat. Getuigen schietpartij Paul Krugerstraat gezocht (Politie)
  • 18 december 2018, Beukelsdijk. Ontzetting en ongeloof op… (Trouw)
  • 26 december 2018, Bajonetstraat. Politie schiet gericht na schietpartij in Rotterdam, man gewond (Hart van Nederland)
  • 01 jan 2019, Nieuwe Binnenweg. ‘Rapper Feis doodgeschoten na ruzie om omgestoten drankje'(NOS)
  • 08 februari 2019, Boermarke. Mannen aangehouden na schietpartij in Rotterdam (Telegraaf)
  • 14 februari 2019, Oostervantstraat. Schietpartij Oostervantstraat: verdachte meldt zich bij politie (Politie)
  • 16 februari 2019, Toscalaan. Schietpartij Toscalaan, twee verdachten aangehouden (Politie)
  • 26 februari 2019, Pascalweg. Twee verdachten aangehouden na schietpartij Pascalweg (Politie)
  • 20 maart 2019, Oranjeboomstraat. Dodelijk slachtoffer Oranjeboomstraat is 46-jarige man (Politie)
  • 20 april 2019, Van Speykstraat. Man in been geraakt bij schietincident (Algemeen Dagblad)
  • 01 mei, Beukendaal. Man gewond na schietpartij in Rotterdam, vier mensen opgepakt (Hart van Nederland)
  • 03 mei 2019, Essenburgsingel. Gewonde bij schietpartij op de Essenburgsingel (Algemeen Dagblad)
  • 06 mei 2019, Ramlehweg. Rotterdamse buurt opgeschrikt door schietpartij: ’Begin net met eten’ (Telegraaf)
  • 09 mei 2019, Plantagestraat. Beschieting huis in Rotterdam-Kralingen: ‘We hoorden twee harde knallen en toen nog een reeks’ (Omroep Rijnmond)
  • 12 mei 2019, Joubertstraat. Wie herkent deze Golf GTI? (Politie)
  • 16 mei 2019, Putselaan. Schoten gelost op Putselaan in Rotterdam-Zuid (Omroep Rijnmond)
  • 21 mei 2019, Allard Piersonstraat. Gewonde bij schietpartij Rotterdam (Telegraaf)
  • 30 mei 2019, Beukelsdijk. Rotterdammer (27) gewond bij schietpartij Beukelsdijk; twee verdachten opgepakt (Algemeen Dagblad)
  • 31 mei 2019, Jagthuisstraat. (Politie)
  • 03 juni 2019, Putselaan. Putselaan in Rotterdam opnieuw toneel van vuurwapengeweld (Omroep Rijnmond)
  • 09 juni 2019, Heitkamp. Man lichtgewond na schietpartij; verdachte opgepakt (Algemeen Dagblad)
  • 10 juni 2019, Waldeck-Pyrmontlaan. Meerdere schietpartijen in Rotterdam (Telegraaf)
  • 27 juni 2019, Bergweg. Poolcafé en woning kort achter elkaar beschoten (Omroep Rijnmond)
  • 06 juli 2019, Slamatstraat. Slachtoffer schietpartij Rotterdam overleden. (Telegraaf)
  • 06 juli 2019, Strevelsweg. Schietpartij op de Strevelsweg: autoruit sneuvelt (Algemeen Dagblad)
  • 11 juli 2019, Nieuwe Binnenweg. Jonge vrouw gewond bij schietpartij Nieuwe Binnenweg Rotterdam (Omroep Rijnmond)
  • 10 augustus 2019, Putselaan. Twee gewonden bij schietpartij in Rotterdam-Feijenoord (Omroep Rijnmond)
  • 20 augustus 2019, Transvaalstraat. Woning beschoten in de Transvaalstraat, schutter ten val met scooter (Algemeen Dagblad)
  • 23 augustus 2019, Brede Hilledijk. Ruzie Rotterdam-Zuid ontaardt in schietpartij: man in rug geschoten (Algemeen Dagblad)
  • 09 september 2019, Tochtstraat. Schietpartij Rotterdam-Noord, wel kogelhulzen geen slachtoffer (Algemeen Dagblad)
  • 10 september 2019, Alexandrium. Kogelgaten tot aan overkant Poolsterplein: ‘wonder dat niemand gewond raakte’ (Omroep Rijnmond)
  • 12 september 2019, ‘s Gravendijkwal. Ruzie in Rotterdam loopt uit de hand: vier mannen beschoten (Hart van Nederland)
  • 21 september 2019, Papendrechtstraat. Schoten gelost in Papendrechtstraat, meerdere hulzen gevonden (Omroep Rijnmond)
  • 29 september 2019, Nieuwe Binnenweg. Drie aanhoudingen voor schietpartij Nieuwe Binnenweg (Politie)
  • 18 oktober 2019, Schieweg. Rotterdamse sauna beschoten, dader gevlucht (Omroep Rijnmond)
  • 24 oktober 2019, Mathenesserdijk. Gewonde na schietpartij in Rotterdam spoorloos (Telegraaf)
Kopfoto: Op de sterfdag van mijn moeder met de familie naar de Euromast en een mooi Rotterdams plaatje geschoten met tram en politieboten. Overigens is het in de provincie niet veel veiliger. Mijn nichtje kan niet buitenspelen omdat criminelen elkaar in de straten beschieten en achtervolgen tot aan het politiebureau. Zelfs boeven houden van de politie.
Hofvijver en torentje, Binnenhof, Den Haag

Politiek Anno 2019. Regenten Eten Nog Steeds Eerst

Leave a reply

Een discussie die bestaat omdat politiek meestal geen roeping maar een (dood)loopbaan is. Vraag maar aan Peter ‘Rupsje-nooit-genoeg’ Rehwinkel.

Morgen wordt Gert-Jan volksmenner en hitst het gepeupel – dat zijn jullie – op voor eigen gewin. Zeer succesvol vanzelfsprekend. Na een paar maanden blijkt dat mensen minder dom zijn dan GJ gokt en word ik afgevoerd richting mottenballen. Politiek bedrijven komt met afbreukrisico. Zeg maar het moment waarop mensen ontdekken dat niet Duo Penotti maar de Lidl hazelnootpasta – met 13 procent echte hazelnoten – de lekkerste is.

Afbreukrisico bestaat niet
1994 Peter Rehwinkel wordt Kamerlid voor de PvdA.

2002 Peter Rehwinkel verlaat de Kamer per direct omdat hij te laag is gezet op de kieslijst voor de aankomende Kamerverkiezingen van 2003. (bron Wikipedia)

2009 Peter Rehwinkel wordt burgemeester Groningen. (bron NRC)

Van de troon gestoten worden is vervelend voor fabrikanten van gesuikerd broodbeleg, niet voor ex-Tweede Kamerlid Gert-Jan. Als voormalig volksmenner wacht mij een riante uitkering. Reken even mee: Eerste jaar 80 procent van mijn pluche salaris, jaar twee en drie – als ik dat red – 70 procent. En vergeleken met vroeger is de regeling armoedig. Ik herinner me de burgemeester die op zijn vijftigste eieren voor zijn geld kiest en zijn salaris tot de pensioengerechtigde leeftijd doorbetaald krijgt. Hij moest niet weg, hij wilde.

Anno 2019 is het bijna onmogelijk je baan te verliezen, extreme personeelstekorten enzo, maar stel dat het gebeurt. Die drie minuten dat je zonder werk zit, krijg je een uitkering van 70 procent van je laatstverdiende loon. Dat kun je twee jaar rekken als je echt niet weet op welke knop te drukken bij het verzenden van je CV. Klinkt riant, is het ook, maar na 24 maanden houdt het op. Da’s goed. Aan alles komt een einde, behalve de verschillen tussen ons en de politiek.

Afbreukrisico bestaat niet
2013 Peter Rehwinkel neemt plotseling ontslag als burgemeester van Groningen. (bron NRC)

2013 Peter Rehwinkel wordt onbetaald vrijwilliger in Barcelona. Hij zal gebruik maken van de wachtgeldregeling. (bron Binnenlands Bestuur)

2013 Voorspelling: Iedereen boos op Peter Rehwinkel. (bron RTV Noord)

2013 Verrassing: Peter Rehwinkels baan in Barcelona bestaat niet. (bron Trouw)

De maximum duur van twee jaar is het minimum voor politici (op landelijk niveau.) Ook start hun uitkering op 80 procent en eindigt bij 70. Waarom? Geen idee. Zal wel iets met het afbreukrisico te maken hebben.

Wat ik echt niet begrijp, is waarom er geen verschil wordt gemaakt tussen politici die zelf kiezen te vertrekken en zij die weggestemd worden. Nog minder snap ik waarom politici recht hebben op meer. Het argument van afbreukrisico zal iedere klokkenluider of gemiddeld weggepoetste werknemer zonder dure advocaat naar de prullenbak verwijzen.

Afbreukrisico bestaat niet
2013 Geen verrassing: Peter Rehwinkel houdt vast aan wachtgeld. (bron Trouw)

2013 Update: Peter Rehwinkel ziet drie maanden af van wachtgeld. Peter Rehwinkel is de ophef zat. (bron Trouw)

2013 De Spaanse droom is voorbij maar de Spaanse droomvilla van Peter Rehwinkel blijft. Hij zit er verstopt. (bron de Telegraaf)

In Binnenlands Bestuur – een digitaal clubhuis voor ambtenaren en politici – argumenteert professor Douwe Jan Elzinga tegen het idee van de SP om werkloosheidsregelingen tussen politiek en peupelaars recht te trekken. De Socialistische Partij is niet mijn club, maar het is een goede gedachte. Een generaal eet tenslotte ook pas nadat zijn troepen klaar zijn. Afwijken van die regel is als zeggen: “Wij [politici] zijn jullie regenten. Ons is belangrijk en eet eerst.” Een echte leider draait het om. Daarom zegt de generaal “Ik zorg dat er eten is. Als jullie niet eten, zal ik het zeker niet.” Motivatie of leiderschap, honger is altijd een prima prikkel om te doen wat moet.

Afbreukrisico bestaat niet
2014 Geen verrassing: Peter Rehwinkel blijft gebruik maken van wachtgeld. Nog geen betaald werk voor ex-burgemeester. (bron Trouw)

2015 Verstandig?: Peter Rehwinkel gaat werken voor een bedrijf dat iets met communicatievraagstukken doet. (bron Nieuwsblad van het Noorden)

Professor Elz. ziet het anders in een slordige redenering. Het is maar goed dat ik geen promotor zoek voor een proefschrift. “Een sobere, maar degelijke wachtgeldregeling…” Met een schadeloosstelling van 120.000 euro per jaar is het salaris van een kamerlid riant. Ook 80 procent daarvan en zelfs 70. Misschien niet onder professoren maar voor de rest van Nederland geldt hard voor weinig.

OK, iets te populistisch voor een oud-volksmenner, maar u begrijpt wat ik bedoel. Prettig. Terug naar het sobere element in relatie tot het zoeken naar een nieuwe baan. Volgens prof Elz. stelt die sobere wachtgeldregeling oud-politici in staat een nieuwe “job” [aanhalingstekens van mij] te zoeken. Wedden dat zoiets nog beter lukt als je het bedrag maximeert op zeg twee mille netto. Nog steeds niet echt sober te noemen. Lager mag ook, zorgt voor een betere prikkel. Honger maakt tenslotte rauwe arbeid zoet.

Afbreukrisico bestaat echt niet
2017 Verrassing: Peter Rehwinkel naar Zaltbommel als waarnemend burgemeester. (bron Trouw, de Volkskrant)

2019 Ach: Peter Rehwinkel krijgt net zolang wachtgeld van de gemeente als de waarneming heeft geduurd. (bron BN de Stem)

Niet helemaal overtuigd van zijn eigen slimheid, stookt prof. Elz het vuurtje verder op. “Indien die voorziening wordt afgeschaft, is dat uiterst schadelijk voor de democratie omdat het velen zal weerhouden om hun energie in publieke ambten te steken.” Mijn eerste advies, schrijf eens een normale Nederlandse zin. Stap twee: argument en tegen-argument. Weet je wat, laat maar.

En ik maar denken dat mensen de politiek ingaan voor een beter Nederland. Van de zomer valt mijn glas limonade om op tafel in de tuin. Je wil niet weten wat daar op afkomt.

Kopfoto gemaakt door Michael Fousert, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.
ziekenhuizen benchmark

Uw Ziekenhuis Scoort Een Twee

Leave a reply

Accountant met achteruitkijkspiegel helpt hospitaal om zeep. Als dat geen klanten oplevert…

De doelgroep moet wel erg onbetaalbaar zijn als je een jaar lang zwoegen op hét ziekenhuisrapport niet door zoekmachines laat indexeren.

Drie browsers voor het me lukt via een wegwerp mailadres het pdf-rapport binnen te halen. Klik. Open. Kreet. Ik roep “dat meen je niet!” Het document leest niet pagina na pagina maar per twee pagina’s. Aan de opmaak is veel tijd besteed, aan de geinteresseerde gebruiker duidelijk minder. Da’s raar gegeven hoe moeilijk het is om het rapport te bemachtigen. De rode lijntjes op de pagina’s doen me denken aan die van het Britse weekblad The Economist. Overigens zijn ook zij achteruit gegaan in de 30 jaar dat ik lezer ben. Heeft niets te maken met de Brexit. Vroeger was alles gewoon beter. Wen er maar aan. OK, behalve ziekenhuizen misschien.

Het Algemeen Dagblad heeft – of misschien ook wel, had – de ziekenhuis top 100. Vermoedelijk heeft de hoofdredacteur zich in een oliebollenlijstje verslikt, maar op de site is het moeilijk zoeken naar zorgtoppers anno nu. Zelfs met die klassieker van Rene Froger op de achtergrond. Een eigen ziekenhuis, wie wil dat nu niet? (In Bergen op Zoom bijvoorbeeld.)

Over de jaren is het een komen en gaan van consultants die zich hopen te profileren door ziekenhuizen op de een of andere manier te rangschikken. Jouw regels, jouw lijstje. En nou maar bidden dat de krant erover schrijft. Misschien levert publiciteit wel extra omzet op, wie weet? Toch komt het beste advies over ziekenhuizen van een zorgverzekeraar. Tijdens een congres vertelt een relatiemanager wat iedereen in zijn hart eigenlijk al weet. Je kunt maar best even rondbellen voor je naar de uroloog gaat als je niet wil dat je vrouw echtscheiding aanvraagt. Zijn woorden, niet de mijne.

Op dag een, als beginnend controller in een ziekenhuis, neem ik die les al tot mij. We worden verwelkomd door een lid van de Raad van Bestuur. Onze gastheer werkte vroeger als arts. “Mensen komen voor de dokter, dat is waarom dit hele circus is opgetuigd.” Wegens overmatig inzicht moet de bestuurder vroegtijdig het veld ruimen.

Die elf kinderen zijn er nooit gekomen, dat schept ruimte om wat vrijwilligerswerk te doen. Of ik en mijn collega’s een keer willen praten met de algemeen manager? Betaald, de manager bedoel ik. Een accountant is geen controller en een controller is geen accountant. Ik roep het al mijn hele leven, maar niemand luistert. Tijdens het gesprek pleit mijn collega vrijwilliger, een registeraccountant, voor mèèr regels om de boel beter te beheersen. Vroeger zou ik daar dwars tegenin zijn gegaan. Zen komt met de jaren en ik laat het bij de opmerking dat er diverse filosofische stromingen zijn die zich door onze professionele werelden heenvlieden.

Er zijn drie regels om kans op succes te maken. Je moet weten waar je het over hebt, bereid zijn hard te werken en je vinger opsteken. Niemand heeft zin om op vrijdagmiddag met de accountant en een paar pechvogels inventarisatie van het medisch magazijn te doen. Gert-Jan wel. De opslagruimte is best groot en de tijd dringt, vooral voor de aankomend junior-accountant die het lot aangewezen heeft als oppertelhaas voor een dag. Even bellen met de partner van dienst en de steekproef kan – blijkbaar statistisch verantwoord – ook de helft kleiner. We zijn ruim op tijd klaar.

De dag nadat ik schrijf over concurrentie in ziekenhuisland, publiceren de accountants van BDO hun jaarlijkse benchmark ziekenhuizen. Klinkt interessant en ze verkopen het met zwier. Er is een ziekenhuis dat een twee heeft gekregen. Een twee (2)!

Natuurlijk is Gert-Jan nieuwsgierig. Niet alleen omdat die twee publicitair beter scoort dan een één (1) maar vooral omdat het cijfer twee me dwingt na te denken over wat die score nu precies inhoudt en welke waarde de rangorde heeft. Een accountant kijkt immers achteruit, een controller vooruit. Fijn dat het me na drie pogingen eindelijk gelukt is om het rapport te downloaden. Binnenkort lees ik het.

Kopfoto’s gemaakt door Stephen Dawson en Marcelo Leal, gevonden op Unsplash. Foto’s zijn gecombineerd en bewerkt.
ambulance zoekt nieuwbouw bravis ziekenhuis

Bouwen We Het Nieuwe Ziekenhuis Toch Gewoon Uit De Buurt Van Onze Patiënten?

Leave a reply

Concurrentie in zorgland. Als dat maar goed afloopt.

Een nieuw ziekenhuis, maar niet op de plaats waar je denkt. Het waarom verzin je al helemaal niet.

Het is vier oktober en dierendag. Vlak voor ik de snelweg afga kom ik langs het Sint Franciscus ziekenhuis (Franciscus), waarschijnlijk de enige plek in Nederland waar ze met een blikschaar een gat in de vangrails hebben geknipt en vervangen door een slagboom. Handig voor de ambulance.

De heilige Franciscus van Assisi heeft niet alleen meerdere ziekenhuizen op zijn naam – een tweede, het SFG, staat in Rotterdam – hij is ook patroonheilige van de dieren. Dat is vast nog harder werken.

In 2014 fuseert het Roosendaalse Franciscus met de Lievensberg in buurstad Bergen op Zoom en gaan twee prachtige ziekenhuisnamen de kliko in voor het vaag-moderne Bravis ziekenhuis. Die naam is zo slecht gekozen dat tijdens het voorbereiden van dit verhaal ik diverse keren op Bravia – da’s ‘n televisiemerk – zoek.

Bravis, Brabant, ik snap het. Officieel is de naam een samentreksel van brave, het Engelse woord voor dapper en vis, zeg maar kracht in het Latijn. Twee prachtige Nederlandse woorden foetsie voor een wauwelwoord waar niemand ooit de betekenis zonder Wikipedia van doorgrondt. Een oud-collega in het ziekenhuis gaf mensen letterlijk gele kaarten als ze Engelse woorden gebruiken. Toen een beetje vermoeiend, nu denk ik er anders over.

Zelf heb ik jarenlang met veel plezier als controller in het Rotterdamse Maasstad ziekenhuis gewerkt toen het nog MRCZ heette. Ook het Medisch Centrum Rijnmond-Zuid is een fusieziekenhuis. Binnen tien minuten loop je van het voormalige Claraziekenhuis – naast de oude Kuip – naar het Zuider. Na de fusie is het tijd voor nieuwbouw en de directie van het MCRZ joeg de hele medische wereld van groot-Rijnmond tegen zich in het harnas door te spelen met de naam Ziekenhuis Rotterdam, voor ze uitkwamen bij Maasstad ziekenhuis. Geen slechte keuze overigens zolang je niet probeert te snappen welke rivier er nu echt door Rotterdam stroomt.

Gevecht om patiënten

Voor een buitenstaander is het niet te begrijpen maar ziekenhuizen concurreren hevig. Een stukje is ego. Maar het is vooral logisch. Meer patiënten maakt duurdere investeringen mogelijk. Een MRI scanner van drie miljoen kost bij 1.500 patienten, 2.000 euro per persoon. Bij 2.500 patiënten dalen de kosten naar 1.200 euro. Ook zorgen meer patienten voor extra ervaring en aanvullende specialismes. Dat is een zichzelf herhalend patroon met als bonus dat patiënten in de toekomst vaak ook bij andere aandoeningen terugkomen. Dan moet je wel keuze hebben, zoals in Rotterdam.

Na een ziekenhuisfusie zie je meestal verwarring bij de vier p’s, beter bekend als de p&p&p&P van de zorg. De eerste twee laten zich raden, patiënten en personeel. De derde kun je ook nog gissen, de politiek wil tenslotte altijd iets over iets zeggen, kennis en kunde niet vereist. Kom daar maar eens om in een ziekenhuis. De vierde P is meer voor ingewijden: de plaats. Waar komt ons nieuwe ziekenhuis?

Na de fusie komt de volgende logische stap, er wordt voorgesorteerd op mogelijke nieuwbouw. Schaalvergroting om de beste kwaliteit zorg te bieden, het klinkt allemaal zo begrijpelijk. Sommige specialismen zitten links van het spoorlijn, de rest tien minuten lopen verderop. Het wordt een ander verhaal als tien minuten, 15 kilometer hemelsbreed zijn.

Toen de schoonmoeder van mijn broer vorig jaar in het ziekenhuis belandde werd dat Bergen op Zoom. Wat is 15 kilometer? Naar beneden afgerond? Hemelsbreed? Tenzij het om iemand in kritieke toestand gaat en je wekenlang meerdere malen per dag op en neer moet rijden tussen twee steden. Even naar ons Ma, zelf moederen met je eigen dochter en hup weer een rondje. Dan wordt het best veel.

Tegenwoordig is er een nieuwe systematiek maar vroeger was het aantal eerste polibezoeken de belangrijkste indicatie voor de grootte van een ziekenhuis. Een epb is niet meer dan de eerste keer dat een man – of vrouw – bij de dokter komt met een klacht. Ga je zowel naar de dermatoloog als de orthopeed dan zijn dat twee epb’s, de behandelingen staan los van elkaar.

In 2013 wandelen 99.000 nieuwe patiënten de poorten van het Franciscus in Roosendaal binnen. Bij de buren op de Lievensberg zijn dat er 85.000. Beide ziekenhuis zijn kleiner dan gemiddeld en één ziekenhuis is aantrekkelijk vanwege de schaalgrootte. Enig probleem, waar komt dat nieuwe bouwwerk? In Bergen op Zoom wordt nu al geklaagd over het op- en neer rijden naar Roosendaal als je hoogzwanger bent.

Locatie, locatie, locatie

Natuurlijk is er altijd een derde optie, in het midden. “Kijk naar links en u ziet kilometers koeien tot aan Bergen op Zoom. Naar rechts ziet u kilometers koeien tot aan Roosendaal.” Zelfs een boer uit Brabant trapt daar niet in. Een ziekenhuis moet ook goed bereikbaar zijn met het openbaar vervoer. Dan worden de consequenties van de fusie glashelder. Een van beide steden zal zonder grote-mensenziekenhuis komen te zitten. Kijk naar de kaart en Roosendaal is de logische verliezer. Bergen op Zoom ligt immers centraler, zeker als je patiënten die vanuit Tholen, een van de Zeeuwse eilanden moeten komen, meerekent.

De generaals van het Bravis hebben een andere, geheime kaart. De Zeeuwse ziekenhuizen zijn ver weg. Ook wonen er weinig mensen tussen de Zeeuwse en het meest westelijke ziekenhuis van Noord-Brabant. Het zorgterritorium is in het noorden afgebakend door de rivieren. Hemelsbreed zegt tenslotte ook niet alles. De zuidgrens is letterlijk de grens. Het gevaar komt uit het oosten denk men. In Breda staat ook een fusieziekenhuis en dat is gigantisch. Met een kwart miljoenen epb’s per jaar is het Amphia het grootste algemene ziekenhuis van Nederland. De naam is wel even suf.

Wil het Bravis-management haar ambitie verwezenlijken dan heeft het nieuwe aanwas nodig. Die vind je wel in het oosten, maar niet in het westen. Daar hebben ze geen keus. Halverwege Breda en Roosendaal, maar per ongeluk toch erg dichtbij Breda, ligt Etten-Leur. De plaats van 44.000 inwoners is niet te versmaden klandizie voor een ziekenhuis waar de ene poot, Bergen op Zoom 51.000 inwoners heeft en Roosendaal 66.000. Natuurlijk moet je daar nog wat omliggende dorpen bijtellen plus een stukje Zeeland zoals Tholen.

Misschien is het te klein. Het kan ook zijn dat het stadje pech heeft tussen twee vuren in te zitten. Feit is dat Etten-Leur geen volwaardig ziekenhuis heeft waar je opgenomen kunt worden. Dan moet je naar Roosendaal of Breda, afhankelijk van welke buitenpoli je binnenloopt. Daar heeft de stad er zelfs twee van en de vraag is of het daar zo blij mee moet zijn. Buitenpoli’s zijn bedoeld om eenvoudige zorg dichterbij te brengen, maar in de ziekenhuisstrategie zijn het vooruitgeschoven pionnen.

Hoeveel klandizie zo’n buitenpoli oplevert weet ik niet. Verplaats het ziekenhuis 15 kilometer in de verkeerde richting en je verliest klanten die wel een kant opkunnen. Vanwege de heftige concurrentiestrijd tussen ziekenhuizen om meer patiënten is mijn gedachte van het begin af aan geweest dat de nieuwbouw van 300 miljoen in Roosendaal komt en niet Bergen op Zoom. Een paar maanden geleden is de knoop doorgehakt en Bergen op Zoom verliest inderdaad. De nieuwbouw komt in Roosendaal en het voormalige Markiezaat krijgt een polikliniek.

Concurrentie in woord en beeld

Dat de keuze voor Roosendaal ook op argumenten berust die niet genoemd worden, blijkt uit de kaart van het verzorgingsgebied die tijdens de bekendmaking getoond wordt. Toen ik ‘m zag moest ik meteen denken aan de kaart van de Zuid-Chinese zee, zoals ingetekend door de Volksrepubliek. “Alles is van ons tot we op een onmogelijk te negeren grens stoten.”

Open dan meteen een buitenpoli in Breda. (Afbeelding: Bravis ziekenhuis via BNdeStem.)

Op de kaart zie je westgrens tegen Breda aanliggen. Niet echt logisch als je bedenkt dat het Bredase Amphia voor de lokale bevolking recht voor de deur ligt. Heeft meer specialismen onder haar dak, waarom zou je 25 kilometer verderop naar Roosendaal gaan? De kaart laat ook zien dat Etten-Leur vrijwel tegen Breda aanligt. Het voordeel van die absurde grens is dat Roosendaal op de kaart een logische keuze lijkt. Als je een beetje analytisch flexibel bent, kun je daarmee zelfs een Bravis polikliniek verantwoorden in Etten-Leur. Door de kaart lijken de afstanden tot het midden vanuit de Zeeuwse eilanden zoals Tholen ineens een stuk redelijker.

De beide leden van de Raad van Bestuur denken duidelijk dat de race gelopen is, voor de onthulling doen ze geen moeite zich in hun beste kloffie op te doffen.

Een tweede aanwijzing dat het concurrentiemotief een belangrijke rol in de keuze voor Roosendaal speelt komt begin juni. Bestuursvoorzitter Hans Ensing van Bravis wil dat het oude ziekenhuis een woonbestemming krijgt. Ja, de McDonalds ziet ook het liefst Burger King afgebroken en vervangen door een kinderboerderij. De gemeente houdt alle opties open, inclusief zorg. Tijdens een gesprek tussen gemeente en ziekenhuis zegt Ensing ‘Als de zorgbestemming blijft, dan breek ik het ziekenhuis tot de laatste steen af.’ Het hoge woord is eruit.

Een ziekenhuis afbreken is niet alleen kapitaalvernietiging, het is ook erg duur. De grond is meestal vervuild en heel licht radioactief na een halve eeuw rontgenfoto’s. Da’s een dure grap.

Niets illustreert beter het dilemma waar het ziekenhuis zich in bevindt beter dan die opmerking. Het Bravis heeft een onoplosbaar strategisch probleem en de directie weet het. Overigens is maar de vraag hoeveel ruimte het Bravis krijgt van de zorgverzekeraars om vrijelijk te beslissen over de plaats van het nieuwe ziekenhuis. Mopperende belastingbetalers schuiven de schuld op marktwerking in de zorg, maar concurrentie is er ook zonder marktwerking. Ze is dan alleen minder zichtbaar, net als de rol van de zorgverzekeraars.

Over dat strategische probleem binnenkort meer. De race is nog niet gelopen.

Kopfoto gemaakt door Camilo Jimenez, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Post.NL Mag Best Failliet

Leave a reply

Het algemeen belang smeekt er zelfs om.

Het vervolg op deel twee van de Post.NL saga: “deze postzegel vernietigt zichzelf over vijf seconden.”

Londen! Vrijdagmiddag zes uur thuis! Thuis na een te lange week alleen. Whatsapp is ook niet alles. Van achter naar voren flitst verder door mijn hoofd: Harry Potter, King’s Cross station, kanaaltunnel en om twee uur de trein van Den Haag HS naar Brussel. De kanaaltunnel is een private onderneming die een bom duiten heeft gekost en het begin van Ter Land (kanaaltunnel), Ter Zee (veerboot) en In de Lucht (vliegtuig).

Zakelijk gezien is de kanaaltunnel geen superinvestering De bouw kost 13 miljard pond (Engels) omgerekend naar 2015. Klinkt als een koopje wanneer je bedenkt dat de laatste persoon die over land van Europa naar de Britse eilanden loopt, 8.000 jaar geleden leeft. Ter vergelijking de Amsterdamse Noord-Zuid metrolijn die in 2018 opengaat, kost drie miljard euro.

Toch dreigt de Tunnel een paar jaar geleden kopje onder te gaan. Een van de wildste reddingsplannen is de concessie verlengen tot 1.000 jaar. De Tunnel is gebouwd volgens het principe wat je bouwt is een tijdje van jou, daarna moet je het aan de overheid geven. Die termijn is na verlenging uiteindelijk op 65 jaar gezet.

Vliegtuigmaatschappijen en veerboten raken in paniek. Niet vanwege die 1.000 jaar, dat is een economisch gezien krankzinnig plan, maar door de kans op faillissement van de Kanaaltunnel. Treinen en auto’s blijven toch wel door de tunnel rijden. De concurrentie vreest de veel lagere prijzen van de nieuwe eigenaar die verlost is van de schuldenlast. Zover is het nooit gekomen en mijn goedkoopste enkeltje Londen kost nog altijd 49 euro tegen 19 met het vliegtuig. Vliegschaamte duurt nog wel even.

Post.NL is net de Kanaaltunnel, failliet of niet, de dienstverlening gaat door. Postzegels zijn zo duur dat mensen ze mijden. Toch mag Post.NL haar enige concurrent Sandd overnemen. Zonder tegenstrever rijzen de prijzen binnenkort de pan uit en het onvermijdelijke einde komt nog sneller. Laat die toko toch failliet gaan.

Dat is iets te kort door de bocht. Eigenlijk bedoel ik, laat Post.NL toch lekker op eigen benen staan. Geef ze de ruimte om postzegels net zo duur te maken als ze willen, dan zijn ze binnen de kortste keren failliet. Marktwerking is beter dan u denkt. Niet meteen roepen hoe zielig het is voor de investeerders, er zullen weinig professionals zijn die het aandeel Post.NL lange tijd in portefeuille houden.

Tijdens mijn studie belegt een vriend al zijn geld in DAF, een Nederlandse autofabrikant. Niemand heeft medelijden als hij zijn kapitaal verliest. Hetzelfde geldt voor mensen die aan hun water voelen dat ze een klapper gaan maken met Post.NL. Dat zijn gokkers. Heb jij wel eens medelijden gehad met iemand die een staatlot koopt en niet de hoofdprijs wint? Ik bedoel maar.

Zonder voorrechten en privileges valt Post.NL binnen de kortste keren om. Medelijden met het personeel hoef je niet te hebben. De CEO van Post.NL, Herna Verhagen, verdient circa 1,5 miljoen per jaar. Post.NL is de laatste tijd veel in het nieuws omdat ze mensen niet rechtstreeks in dienst neemt maar via onderaannemers. Contractanten krijgen het minimum- in plaats van het CAO-loon. Het faillissement van Post.NL biedt de wetgever een mooie gelegenheid om dat recht te zetten.

Ongetwijfeld laat de overheid Post.NL verder sukkelen en ons meer belasting betalen. Maar laten we het dan alsjeblieft over een ding eens zijn. Een beursgenoteerd bedrijf dat zonder een duwtje in de rug van de overheid omvalt, moet haar CEO geen 1,5 miljoen betalen maar maximaal 180.000 euro volgens de Balkenende norm. De meeste mensen kunnen daar prima van leven, zeker als je jarenlang miljoenen hebt opgestreken als baas van de Titanic.

Kopfoto gemaakt door Jason Roberts, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.
duitse brievenbus met tekst "alleen liefdesbrieven."

Deze Postzegel Vernietigt Zichzelf Over 5 Seconden

Leave a reply

Nogmaals: verkoop Sandd aan de Belgische Post.

Post.NL wil niet overgenomen worden door BPost. Post.NL wil wel ons belastinggeld zodat bedrijven ons goedkoop post kunnen sturen. De concurrentiewaakhond verbiedt Post.NL Sandd over te nemen maar de staatssecretaris keurt het toch goed. Het fusiebedrijf wordt monopolist op de Nederlandse markt. Het is economisch gezien een onverstandig politiek besluit.

Vervolg op deel een: De Wet van Vraag & Aanbod Past op een Postzegel

Het is de meest trieste politieke daad sinds tijden. De minister beslist dat hij geen verblijfsvergunning meer aan asielzoekers in schrijnende gevallen mag toekennen. Die verantwoordelijkheid wordt naar beneden geschopt naar de directeur van de IND. Als jij degene bent die beslist aan wie je de radiactieve aardappel toeschuift, kun je nooit je handen in onschuld wassen. Politiek comfortabel is het wel.

Volgt de politiek die logica ook maar als het oordeel van de experts niet bevalt. De Autoriteit Consument en Markt (ACM) zorgt voor gezonde concurrentie en laat de markt zijn werk doen, zodat consumenten en bedrijven waar voor hun geld krijg. Om die reden heeft de ACM de fusie tussen Post.NL en Sandd verboden. Een logische en verstandige keuze die de politiek niet bevalt en dus gebruikt staatssecretaris Mona Keijzer (CDA, Economische Zaken en Klimaat) haar discretionaire bevoegdheid om de fusie toch goed te keuren. Die vrijheid heeft de politiek wel voor zichzelf behouden.

Het aantal mitsen en maren is een goede indicatie van hoe slecht een politiek besluit is. Mitsen en maren van slapstick-kwaliteit gelden daarbij als winstverdubbelaar.

De ACM verbiedt de fusie omdat daarmee de concurrentie op de postmarkt verdwijnt en de postzegel nog duurder wordt. Daar heeft staatssecretaris Tom Poes een list voor bedacht. “De postzegelprijs mag niet harder stijgen dan de daadwerkelijke hiervoor gemaakte kosten.” Kosten zijn kosten, vanaf nu komt de postbode die drie brieven ook in uw stad met zijn lease-Ferrari brengen. Ferrari’s zijn tenslotte ook rood. Omdat de kosten exploderen moet de prijs van een postzegel wel omhoog.

Mochten er dan nog teveel mensen zijn die post versturen en de winst van Post.NL maar opkrikken en opkrikken, nog een staats-oekaze die alle problemen oplost: “een rendementsplafond van 9 procent op de Nederlandse postdienstverlening.” Als dat zo goed voor de klanten is, waarom stijgt het aandeel Post.NL dan ineens op de beurs?

Laten we voor het gemak stellen dat Ferrari leverproblemen heeft – er zijn alleen oranje bolides beschikbaar – en de postbezorging voorlopig nog op de fiets gaat, zelfs dan zegt maximaal negen procent winst niets. Als succesvol bedrijfsadviseur (bel nu 0900-DLBRT) is mijn eerste advies, schaf een Chinese drakenstoeterij aan. Zijn die uitverkocht, dan koop je een verlieslijdende buitenlandse spoorwegmaatschappij. Je collega subsidiestuurder bij de NS heeft nog wel een paar tips. Vervolgens ga je met geldstromen schuiven tot niemand het meer begrijpt. Even rekenen en slechts vier procent rendement op de binnenlandse activiteiten, dus de prijs van de postzegel moet echt omhoog. En natuurlijk het salaris van de CEO want de markt is dermate uitdagend en dynamisch dat we haar/hem anders niet behouden.

Het enige wat je niet moet doen, is zelf nadenken, anders gebeuren er ongelukken. Bel altijd 0900-DLBRT! Ik zie het al gebeuren dat je denkt slimmer te zijn dan 0900-DLBRT en zegt dat de problemen bij je buitenlandse avonturen zo groot zijn (0900-DLBRT adviseert de term “uitdagingen”) dat je geen tijd hebt om ook naar de Nederlandse tak van je multinational te kijken en dus meer salaris wil. Je kunt ook te hebberig zijn. Niet doen, je draait oorzaak en smoes om. Bel eerst 0900-DLBRT, niet zelf nadenken, daar zijn wij voor.

Goed, de strenge voorwaarden van de overheid zijn dus dat alle gemaakte kosten aan de consument doorgerekend mogen worden én dat Post.NL maximaal meer winst mag maken dan de meeste bedrijven. Alles zodat “de postbezorging betaalbaar, beschikbaar en betrouwbaar blijft in een sterk krimpende markt.”

Betaalbaar en krimpende markt, dat bijt elkaar. Heeft iets met vaste kosten te maken en die liggen Post.NL nogal zwaar op de maag. Betaalbaar en geen concurrentie trouwens ook, maar die term laat de staatssecretaris wijselijk weg uit het persbericht.

Over dat betrouwbaar moet je trouwens nog iets weten. De wet werkt noodzakelijk met fabeltjes, genaamd ficties. Een brief verstuurd met Post.NL wordt geacht te zijn bezorgd, die fictie geldt niet voor andere postbezorgers. Misschien moeten we het fictieve postrecht jaarlijks aan de hoogste bieder verkopen. Oh wacht er is geen concurrentie voor Post.NL meer.

Je kunt je trouwens afvragen of die brief echt aankomt als een bedrijf zo de weg kwijt is als Post.NL. Nieuwsgierig naar de getallen, sla ik het jaarverslag 2018 open. Het lijkt wel een kleurplaat en niet de verstandigste. Misschien is het beter om Post.NL failliet te laten gaan. Daarover meer in deel drie.

Nog drie cent en dan is een internationale (liefdes)brief vanuit Duitsland net zo duur als een binnenlandse postzegel in Nederland. – Kopfoto gemaakt door Markus Spiske, gevonden op Unsplash.

De Wet van Vraag & Aanbod Past op een Postzegel

Leave a reply

Waarom verkopen we Sandd niet aan de Belgische Post? Laat onze Zuiderburen het maar lekker uitvechten met Post.NL

Biefstuk is duur en wordt weinig gekocht. Laten we biefstuk duurder maken dan verdienen we meer. Wanneer heeft dat ooit gewerkt? Een postzegel is nou niet exact een biefstuk maar dat is wel de logica van Post NL en de overheid. Postzegels smaken overigens een stuk minder sinds ze zelfklevend zijn.

De vaderlandse brievenbezorgersbeweging mag de prijs verder verhogen omdat er steeds minder post verstuurd wordt. Gek hé? Kost een een-zegel nu nog 87 cent, dat kan volgend jaar oplopen tot 1.01 euro als Post.NL de prijs met de maximale 16.4 procent verhoogt. Geen dubbeltje voor je gedachten, leg dat maar opzij. Heb je over een paar decennia genoeg om een postzegel voor die Valentijnskaart te kopen. Echte liefde roest niet, ja toch? De echteste (sorry) liefde is – staatsgesanctioneerd – inpikken van andersman geld als hij geen keuze heeft.

Moet trouwens nog steeds mijn collegegeld terugvragen van het jaar waarin de OV-kaart werd ingevoerd. Gratis was het ding niet, er werd een stukje van je beurs afgehaald, verplicht wel. Natuurlijk explodeerde het aantal treinreizigers dramatisch. De hoogleraar die een grafiek op het bord tekende om te laten zien dat bij prijsdaling de vraag stijgt, met als voorbeeld de OV-kaart, werd de rest van het jaar niet meer serieus genomen. Tentamen viel overigens tegen.

Wat denk je dat er gebeurt als een postzegel een euro kost? Gaat Post.NL lobbyen dat ie nog duurder moet, tegenvallende marktomstandigheden enzo. Op de allerlaatste brief ooit zal een postzegel van een ziljoen prijken. En meestal moeten er twee op een brief, da’s lastig als er maar een gedrukt wordt. Geef het uitsterven van fysieke post tien jaar, max.

Momenteel is 94 procent van alle post zakelijk. Dat gaat rap richting 100 procent met zulke prijsverhogingen. Betekent niet dat er meer verdiend wordt, steeds meer klanten haken af.

Het management van Post.NL ziet de bui al hangen en begint haar eerste vrije-markt-bedelronde voor sponsoring cq belastinggeld een maand of wat geleden. “De belastingbetaler moet mogelijk gaan meebetalen aan de instandhouding van de postbezorging in Nederland.” Zou dat ook betekenen dat het management dan onder de Balkenende-norm valt? Vinden ze vast niet leuk. Prijsverhogingen zonder nadenken over hoe verder wel.

Echt een slimme zet is het niet. Je dwingt burgers bedrijven te sponsoren omdat ze ons drukwerk willen opstudwringen. Zo wordt Nederland nooit ICT koploper. Daarnaast erger ik me gruwelijk aan de reclame van het staatsgokbedrijf gericht “aan de bewoner van…” Moet je eens proberen als eerzame bierbrouwer. Nee gokgruwels, ik wil jullie dode fijngefileerde bomen niet stukje bij stukje in de brievenbus. Ik wil ook niet bijdragen in jullie verzendkosten om anderen hetzelfde aan te doen. Die sticker met twee keer nee op de brievenbus betekent geen ja. Eerste nee is voor geen voornaam. Tweede nee voor geen achternaam. Adres onbekend. Daarom weet je mijn naam niet. Het is geen wiskunde waarbij min maal min plus is. Eerzame onbekenden lastig vallen in eigen huis met gokmeuk, hoe durf je! Betaal daar lekker zelf het volle pond voor.

Gelukkig is er is zoiets als het algemeen belang. Op de een of andere manier valt dat meestal in het voordeel van de ouwetjes uit. Vanwege ons algemene belang moet er vijf dagen per week post bezorgd worden, de universele postbezorging. Waarom? En wat is dat algemeen belang eigenlijk? Kun je het meten? Nee, natuurlijk niet dan moeten politici verantwoording afleggen over basale keuzes zoals de afweging van nationale prioriteiten versus kostbare rasstokpaardjes.

Als je de hele tijd achter de geraniums zit is het ongetwijfeld een feest om iedere dag naar de brievenbus te lopen en te zien of er nog post is. Maar moet de rest van Nederland jou daarvoor sponsoren? Je had ook kunnen leren met een computer om te gaan.

De postzegel wordt duurder en duurder omdat er minder post bezorgd wordt. In plaats van minder vaak per week post te bezorgen, wet van vraag en aanbod, wordt de postzegel duurder. De postzegel wordt duurder en duurder omdat er minder post bezorgd wordt….

Lees verder in deel 2: Deze Postzegel Vernietigt Zichzelf Over Vijf Seconden.

—

Psst, als je denkt dat zoiets alleen bij de post gebeurt, heb je het mis. Er wordt steeds minder televisie gekeken dus de reclameinkomsten van de publieke omroepen dalen. Geld erbij roepen ze. Algemeen belang enzo. Dan wil ik op zijn minst mijn Netflix abonnement van de belasting kunnen aftrekken.

Kopfoto gemaakt door Web Hosting, gevonden op Unsplash.