Dumbo en Hema: Olifant Werkt Samen met Kat in Zak

albert Heijn besluit niet te hamsteren.

Jumbo en Hema kondigen hun samenwerking groots aan. De olifanten pompen maar liefst 100 miljoen in het platzakke Hema. LaPlace, maar dan erger.

Albert Heijn is de supermarkt die het niet helemaal begrijpt. Neem de manager die keer op keer gezellig staat te roken in de ingang als moeder met kroost het avondeten komt inslaan. En dan heb ik het nog niet eens over de schappen die minimaal 2,20 meter hoog zijn.

Jumbo is de supermarkt die het helemaal niet begrijpt. Best leuk dat LaPlace restaurant uit de failliete boedel van V&D kopen, maar als je daardoor vervolgens je gewone croissantjes vierkant afbakt – anders zien de kassamedewerkers het verschil niet met de twee keer zo dure premium LaPlace deegdingen – begrijp je niet hoe het werkt. Met Max Verstappen en racende bolides red je het ook niet. Zelfs mijn broer, racefanaat eersteklas, haalt zijn schouders voor op gratis racekaartjes.

Gelukkig heeft de familie Van Eerd een nieuw plan. Een beetje Jumbo, een beetje LaPlace en een beetje Hema. Zo nieuwsgierig hoe Heel Holland Bakt Tompoucen zal aflopen. Wint het Hollandse Eenheidsprijzen Magazijn of gaan de rakkers van LaPlace er met de winst vandoor? Indien onbeslist worden er croissantjes gebakken. Ik kan je nu al voorspellen, dat loopt niet mals af voor Jumbo.

Een premium merk is een product waar je meer voor hetzelfde betaalt omdat de naam je status of een gelukzalig gevoel geeft. Denk aan een t-shirt met een dinosaurus, onderwater-hockier of mislukte schuine streep. In Nederland is Hema een winkel die voor lage prijzen staat. Gelukkig is er niks Hollandser dan expansie in den vreemde en inmiddels waant Hema zich premium in het buitenland. Zelfs in Abu Dhabi staan ze in de rij voor de nieuwe “Hamya” [lokale uitspraak]. Laat ik nou net denken dat een hamya een mislukt badhuis is. De rookworst wordt overigens thuisgelaten.

Op datzelfde thuisfront geeft Hema inmiddels beetje bij beetje de pijp aan Maarten. Alle winkeliers die de onderkant van de markt met lage prijzen bedienen leggen het af tegen Action. In de denkbeeldige Whatsapp groep “Moeders van Nederland” wordt driftig heen en weer geseind welke geinige kadootjes van een euro ze voor het volgende kinderfeestje hebben gescoord. Een luisterend oor is niet hetzelfde als succes, ooit zal Hema dat begrijpen. Tot die tijd rusten ze een paar tafels met prullaria van twee, drie of vier euro uit. Gek hé dat er niemand op afkomt.

Wedden dat superinvesteerder Marcel Boekhoorn op het hoofdkantoor van Hema verzucht “wie houdt er nog van ons?” Daarvoor moet je naar de beunhazen uit Brabant. Jumbo is een familiebedrijf dat al lang bestaat maar nog steeds niet de slimste is. Dan doel ik niet op de aankoop van LaPlace maar op dat zinnetje van de officiele website. ” Het familiebedrijf uit Veghel is ontstaan uit een groothandel in koloniale waren,” Herinnert u zich historicus Jan Peter Balkenende, de man die acht jaar lang premier van Nederland was? Tien jaar na zijn beroemde uitspraak over de VOC-mentaliteit, heeft de ware koopmansgeest hem nog steeds niet bevlogen. Hij staat er nog steeds achter. Ach, JP doet ook iets met het milieu. De keiharde les: vertrouw nooit iemand met een dubbele voornaam. [Deze onbetaalbare waarschuwing wordt u kosteloos aangeboden door gert-jan.org, graag gedaan.]

 kleurrijke historie Jumbo bestaat al meer dan 95 jaar. Het familiebedrijf uit Veghel is ontstaan uit een groothandel in koloniale waren, in 1921

En wat vindt Jumbo van Zwarte Piet? Kleurrijk? Geschiedenis? Te koop? Wie zal het zeggen. (Afbeelding: website Jumbo)

Met de familie Van Eerd is iets soortgelijks aan de hand. In plaats van zelf te vernieuwen is het kopen en kopieren. Het winkelcentrum hier om de hoek wordt vernieuwd. De Jumbo supermarkt is al uitgebreid. Wat Albert Heijn kan, kunnen wij ook, denken ze in Veghel. Van acht naar drie kassa’s plus anderhalve zelfscan balie. Dat halfje komt omdat het tevens de service balie is. Terwijl bij AH mensen en masse de zelfscanner gebruiken, durft niemand bij Jumbo het ding aan te raken. Om de hoek zit een Smurfensupermarkt de helft zo groot met acht zelfscan stations. Plus vier kassa’s. Voor beiden moet je in de rij staan. Niet bij Jumbo, daar staat iedereen in een relatief mager lijntje om af te rekenen. Heeft niks te maken met “vier in de rij, kassa erbij.” Alle Jumbo supermarkten hebben bordjes met “deze kassa is alvast kapot en telt niet mee voor wie van de vier. [En anders zetten we de slager achter de kassa.]” Winkelen wordt alsmaar lastiger. Je durft je kinderen niet mee te nemen naar Albert Heijn vanwege de kankerverwekkende dampen maar ook niet naar de Jumbo aan de overkant van het winkelcentrum waar ze leren dat oneerlijke omzet ook omzet is. Of is dat die Hollandse koopmansgeest? Overigens heeft de lokale Jumbo haar ongelijk al half bekend. Inmiddels hebben ze vier kassa’s (plus anderhalf scanstation).

Een van de mooiste definities van het ondernemersschap is beperkte, beheersbare risico’s nemen. Met het vloeroppervlak van de gemiddelde Jumbo zit het wel snor. Desondanks stelt het assortiment teleur. Gelukkig is daar een oplossing voor. Binnenkort ronken naast de niet-vierkante LaPlace croissants, keurig gekromde Hema rookworsten. De kranten zijn lyrisch met groteske woorden als klap voor Albert Heijn. Dat valt nog te bezien.

Ondanks mijn kritiek op Jumbo is de supermarkt winstgevend. Dat kun je van Hema niet zeggen. Gelukkig zijn er genoeg HBO opleidingen die zichzelf gepromoveerd hebben tot eche universiteit want Kitty Koelemeijer, hoogleraar marketing van Business Universiteit Nijenrode vertelt de Telegraaf dat het een slimme deal is.

Als controller zou ik graag in de cijfers van Jumbo neuzen, maar helaas. Tot die tijd poneer ik de stelling dat het kopen van de naam LaPlace een kat in de zak voor de gele supermarkt is. De afgelopen jaren zijn de ondernemers uit het Brabantse [auw] Veghel constant ingehaald door zowel dure als goedkope concurrentie. Albert Heijn heeft de maaltijdsalades populair gemaakt, net als de magnetronhap. Tegenwoordig staan er rond ontbijt, lunch en zo-in-de-auto-bijna-thuistijd rijen voor de verse broodjes en croissants van Lidl. In 1993 is dinosaurussenfilm “Jurassic Park” een wereld hit en een kwart eeuw later vechten kleine kinderen om plaatjes van prehistorische dieren onder het blauwe Smurfendak. Ondertussen denkt Jumbo meer omzet te kunnen genereren met minder kassa’s. Freudiaans avant la lettre.

Hema’s op toplocaties kosten een bak geld aan huur – en veranderen in Jumbo’s. Succes daarmee. Normaal gesproken zijn de marges in de detailhandel flinterdun. En dat is voor je denkt aan wegblijvende klanten die vijf euro per uur (of een gedeelte daarvan) parkeergeld weigeren te betalen voor een halfje bruin. Overigens ook uitverkocht aan het einde van de middag.

Het echte verhaal is dat het ondernemersbloed lang geleden uitgestorven is bij Jumbo. Ondertussen is Hema wanhopig op jacht naar geld. Als de winkelketens nog op zoek zijn naar rare combinaties, hebben jullie ooit gedacht aan een broodje glutenvrije-biohagelslag – rauwe [beter tentakelen] inktvis? Oer-Hollands en met LaPlace roomboter natuurlijk. Hup dat is weer twee euro extra, als iemand het koopt. Misschien toch beter om in Rotterdam te gaan studeren dan aan de Nijenrode Business University.

“Volgens Koelemeijer bedient deze overeenkomst de klant, die van gemak houdt en straks niet meer apart naar de Hema hoeft als hij direct een pollepel, een schrijfblokje of een pan nodig heeft.”

Waarschijnlijk volgt mevrouw Koelemeijer een eenzijdig en exclusief ijzerhoudend dieet. Zeg eens eerlijk, hoeveel mensen kopen ieder jaar een nieuwe pollepel om af te likken. Of een pan? Wedden dat bij een vervangingscyclus onder de twaalf maanden, mensen meestal naar Action gaan?

Een jaar geleden pent Paul Moers, kenner van de detailhandel, een interessante column over de verschillen tussen Hema en Action. Beide winkels richten zich op dezelfde doelgroep. Je kunt als winkels geen spelers vinden die meer van elkaar verschillen. Action maakt jaar op jaar winst terwijl Hema onder een massieve schuldenlast van de vorige eigenaar gebukt gaat. Het is net de marathon waarin tweelingen het gevecht aangaan. Alleen heeft een van de twee een rugzak met daarin veertig kilo lood. Als die de eindstreep haalt is dat een wonder.

Een bedrijf is een vliegwiel, geld creert geld. Hoe meer winst, hoe meer je kunt investeren in meer winst. De vorige eigenaar van Hema, Lion Capital, een Britse investeringmaatschappij, heeft het bedrijf financieel leeggezogen. Zo werkt het nu eenmaal als je door een haai gekocht wordt. Gunstig voor het investeringsfonds, niet voor de toekomst van de Eenheidsprijzen Maatschappij. Anders gezegd, Hema doet een bedelrondje en alleen de Brabo’s happen toe. Voor eens heeft haar superioriteitsgevoel Appie gered, tenzij de blauwe reclamekreet van “hamsteren maar” niet klopt. Max twee Hema’s wilde Zaandam over praten.

Als student heb ik wat keuzevakken gevolgd op andere [echte] universiteiten. Daaronder de geschiedenis van de eenwording van Nederland, hint: schaalvergroting. Met name het idee van een standaardtijd is me bij gebleven. Vertaald naar het grotere geheel, een natiestaat is een voorgevormde eenheid. Als bedrijf moet je bij het veroveren van een buitenlandse markt al je pijlen op dat ene domein richten. Best leuk drie winkels in Calgary, twee in Winnipeg en een in Abu Dhabi, maar zo win je niet. Zoek het dichtbij en concentreer je aandacht op één land, zo vergroot je de kans op succes. Nadat gedegen marktonderzoek natuurlijk aangeeft dat uitbreiding kansvol is. Dat is niet wat Hema doet. Alles voor de camera, zonder dat het meer omzet of winst oplevert. En dat blijkt.

Het echte verhaal is dat Jumbo een bedrag van 100 miljoen aan Hema overmaakt voor 20 tot 25 winkels in de binnenstad. Of Jumbo het daar gaat redden is nog maar de vraag. Wel is duidelijk dat Hema langzaam de aftocht blaast en haar huid zo duur mogelijk verkoopt.

Kopfoto’s gemaakt door David Clode, Cyrus Chew en Robert Anasch, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

Man In Ballenbak. Winkelgeluk Anno 2019

Nooit gedacht dat minder klanten tot meer omzet leidt.

Ergens in een kluis ligt een kostbaar document. Decennia geleden, onder vrienden, zaten we te grappen over wat je leuk vindt in een vrouw. “Graag autorijden, zodat ik een pilsje kan drinken.” Als het goed is staat er op die lijst ook nog iets over “veel vriendinnen” zodat ik nooit mee hoef winkelen.

Hoeveel relaties zijn er gesneuveld omdat wij mannen niet begrijpen dat koopzondag het ultieme familie-uitje is? De Bijenkorf is niet mijn idee van plezier maar een ding begrijpen ze. Laat me met rust. Zoete en het kroost kunnen uitzwermen wat ze willen, ik plof ergens vlak naast de roltrap neer met een stapel complimentaire kranten. En nee ik schaam me er niet voor in de ballenbak voor volwassen mannen achtergelaten te worden. Er heerst rust, hoogstens een vriendelijk knikje van een buurman om vervolgens in alle stilte de krant te lezen. Enige wat je moet doen is vijf minuten voor ze terugkomen je ademhaling en blije gezicht oefenen. Het zal allemaal wel prachtig zijn, maar niet aan mij besteed, zeker niet als ik later inlog op “onze” bankapp.

Inmiddels heb ik geleerd dat 95 procent teruggebracht wordt. De dames zelf weten dat ook en als afsluiting wordt er ‘s avonds thuis online een paar uur aan groepsshopping gedaan. Kan ik in ieder geval ongestoord Studio Sport kijken. Wel alles met gratis verzending en kosteloos retour AUB.

Kopfoto gemaakt door Dieter de Vroomen, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Uw Ziekenhuis Scoort Een Twee

Accountant met achteruitkijkspiegel helpt hospitaal om zeep. Als dat geen klanten oplevert…

De doelgroep moet wel erg onbetaalbaar zijn als je een jaar lang zwoegen op hét ziekenhuisrapport niet door zoekmachines laat indexeren.

Drie browsers voor het me lukt via een wegwerp mailadres het pdf-rapport binnen te halen. Klik. Open. Kreet. Ik roep “dat meen je niet!” Het document leest niet pagina na pagina maar per twee pagina’s. Aan de opmaak is veel tijd besteed, aan de geinteresseerde gebruiker duidelijk minder. Da’s raar gegeven hoe moeilijk het is om het rapport te bemachtigen. De rode lijntjes op de pagina’s doen me denken aan die van het Britse weekblad The Economist. Overigens zijn ook zij achteruit gegaan in de 30 jaar dat ik lezer ben. Heeft niets te maken met de Brexit. Vroeger was alles gewoon beter. Wen er maar aan. OK, behalve ziekenhuizen misschien.

Het Algemeen Dagblad heeft – of misschien ook wel, had – de ziekenhuis top 100. Vermoedelijk heeft de hoofdredacteur zich in een oliebollenlijstje verslikt, maar op de site is het moeilijk zoeken naar zorgtoppers anno nu. Zelfs met die klassieker van Rene Froger op de achtergrond. Een eigen ziekenhuis, wie wil dat nu niet? (In Bergen op Zoom bijvoorbeeld.)

Over de jaren is het een komen en gaan van consultants die zich hopen te profileren door ziekenhuizen op de een of andere manier te rangschikken. Jouw regels, jouw lijstje. En nou maar bidden dat de krant erover schrijft. Misschien levert publiciteit wel extra omzet op, wie weet? Toch komt het beste advies over ziekenhuizen van een zorgverzekeraar. Tijdens een congres vertelt een relatiemanager wat iedereen in zijn hart eigenlijk al weet. Je kunt maar best even rondbellen voor je naar de uroloog gaat als je niet wil dat je vrouw echtscheiding aanvraagt. Zijn woorden, niet de mijne.

Op dag een, als beginnend controller in een ziekenhuis, neem ik die les al tot mij. We worden verwelkomd door een lid van de Raad van Bestuur. Onze gastheer werkte vroeger als arts. “Mensen komen voor de dokter, dat is waarom dit hele circus is opgetuigd.” Wegens overmatig inzicht moet de bestuurder vroegtijdig het veld ruimen.

Die elf kinderen zijn er nooit gekomen, dat schept ruimte om wat vrijwilligerswerk te doen. Of ik en mijn collega’s een keer willen praten met de algemeen manager? Betaald, de manager bedoel ik. Een accountant is geen controller en een controller is geen accountant. Ik roep het al mijn hele leven, maar niemand luistert. Tijdens het gesprek pleit mijn collega vrijwilliger, een registeraccountant, voor mèèr regels om de boel beter te beheersen. Vroeger zou ik daar dwars tegenin zijn gegaan. Zen komt met de jaren en ik laat het bij de opmerking dat er diverse filosofische stromingen zijn die zich door onze professionele werelden heenvlieden.

Er zijn drie regels om kans op succes te maken. Je moet weten waar je het over hebt, bereid zijn hard te werken en je vinger opsteken. Niemand heeft zin om op vrijdagmiddag met de accountant en een paar pechvogels inventarisatie van het medisch magazijn te doen. Gert-Jan wel. De opslagruimte is best groot en de tijd dringt, vooral voor de aankomend junior-accountant die het lot aangewezen heeft als oppertelhaas voor een dag. Even bellen met de partner van dienst en de steekproef kan – blijkbaar statistisch verantwoord – ook de helft kleiner. We zijn ruim op tijd klaar.

De dag nadat ik schrijf over concurrentie in ziekenhuisland, publiceren de accountants van BDO hun jaarlijkse benchmark ziekenhuizen. Klinkt interessant en ze verkopen het met zwier. Er is een ziekenhuis dat een twee heeft gekregen. Een twee (2)!

Natuurlijk is Gert-Jan nieuwsgierig. Niet alleen omdat die twee publicitair beter scoort dan een één (1) maar vooral omdat het cijfer twee me dwingt na te denken over wat die score nu precies inhoudt en welke waarde de rangorde heeft. Een accountant kijkt immers achteruit, een controller vooruit. Fijn dat het me na drie pogingen eindelijk gelukt is om het rapport te downloaden. Binnenkort lees ik het.

Kopfoto’s gemaakt door Stephen Dawson en Marcelo Leal, gevonden op Unsplash. Foto’s zijn gecombineerd en bewerkt.

Bouwen We Het Nieuwe Ziekenhuis Toch Gewoon Uit De Buurt Van Onze Patiënten?

Concurrentie in zorgland. Als dat maar goed afloopt.

Een nieuw ziekenhuis, maar niet op de plaats waar je denkt. Het waarom verzin je al helemaal niet.

Het is vier oktober en dierendag. Vlak voor ik de snelweg afga kom ik langs het Sint Franciscus ziekenhuis (Franciscus), waarschijnlijk de enige plek in Nederland waar ze met een blikschaar een gat in de vangrails hebben geknipt en vervangen door een slagboom. Handig voor de ambulance.

De heilige Franciscus van Assisi heeft niet alleen meerdere ziekenhuizen op zijn naam – een tweede, het SFG, staat in Rotterdam – hij is ook patroonheilige van de dieren. Dat is vast nog harder werken.

In 2014 fuseert het Roosendaalse Franciscus met de Lievensberg in buurstad Bergen op Zoom en gaan twee prachtige ziekenhuisnamen de kliko in voor het vaag-moderne Bravis ziekenhuis. Die naam is zo slecht gekozen dat tijdens het voorbereiden van dit verhaal ik diverse keren op Bravia – da’s ‘n televisiemerk – zoek.

Bravis, Brabant, ik snap het. Officieel is de naam een samentreksel van brave, het Engelse woord voor dapper en vis, zeg maar kracht in het Latijn. Twee prachtige Nederlandse woorden foetsie voor een wauwelwoord waar niemand ooit de betekenis zonder Wikipedia van doorgrondt. Een oud-collega in het ziekenhuis gaf mensen letterlijk gele kaarten als ze Engelse woorden gebruiken. Toen een beetje vermoeiend, nu denk ik er anders over.

Zelf heb ik jarenlang met veel plezier als controller in het Rotterdamse Maasstad ziekenhuis gewerkt toen het nog MRCZ heette. Ook het Medisch Centrum Rijnmond-Zuid is een fusieziekenhuis. Binnen tien minuten loop je van het voormalige Claraziekenhuis – naast de oude Kuip – naar het Zuider. Na de fusie is het tijd voor nieuwbouw en de directie van het MCRZ joeg de hele medische wereld van groot-Rijnmond tegen zich in het harnas door te spelen met de naam Ziekenhuis Rotterdam, voor ze uitkwamen bij Maasstad ziekenhuis. Geen slechte keuze overigens zolang je niet probeert te snappen welke rivier er nu echt door Rotterdam stroomt.

Gevecht om patiënten

Voor een buitenstaander is het niet te begrijpen maar ziekenhuizen concurreren hevig. Een stukje is ego. Maar het is vooral logisch. Meer patiënten maakt duurdere investeringen mogelijk. Een MRI scanner van drie miljoen kost bij 1.500 patienten, 2.000 euro per persoon. Bij 2.500 patiënten dalen de kosten naar 1.200 euro. Ook zorgen meer patienten voor extra ervaring en aanvullende specialismes. Dat is een zichzelf herhalend patroon met als bonus dat patiënten in de toekomst vaak ook bij andere aandoeningen terugkomen. Dan moet je wel keuze hebben, zoals in Rotterdam.

Na een ziekenhuisfusie zie je meestal verwarring bij de vier p’s, beter bekend als de p&p&p&P van de zorg. De eerste twee laten zich raden, patiënten en personeel. De derde kun je ook nog gissen, de politiek wil tenslotte altijd iets over iets zeggen, kennis en kunde niet vereist. Kom daar maar eens om in een ziekenhuis. De vierde P is meer voor ingewijden: de plaats. Waar komt ons nieuwe ziekenhuis?

Na de fusie komt de volgende logische stap, er wordt voorgesorteerd op mogelijke nieuwbouw. Schaalvergroting om de beste kwaliteit zorg te bieden, het klinkt allemaal zo begrijpelijk. Sommige specialismen zitten links van het spoorlijn, de rest tien minuten lopen verderop. Het wordt een ander verhaal als tien minuten, 15 kilometer hemelsbreed zijn.

Toen de schoonmoeder van mijn broer vorig jaar in het ziekenhuis belandde werd dat Bergen op Zoom. Wat is 15 kilometer? Naar beneden afgerond? Hemelsbreed? Tenzij het om iemand in kritieke toestand gaat en je wekenlang meerdere malen per dag op en neer moet rijden tussen twee steden. Even naar ons Ma, zelf moederen met je eigen dochter en hup weer een rondje. Dan wordt het best veel.

Tegenwoordig is er een nieuwe systematiek maar vroeger was het aantal eerste polibezoeken de belangrijkste indicatie voor de grootte van een ziekenhuis. Een epb is niet meer dan de eerste keer dat een man – of vrouw – bij de dokter komt met een klacht. Ga je zowel naar de dermatoloog als de orthopeed dan zijn dat twee epb’s, de behandelingen staan los van elkaar.

In 2013 wandelen 99.000 nieuwe patiënten de poorten van het Franciscus in Roosendaal binnen. Bij de buren op de Lievensberg zijn dat er 85.000. Beide ziekenhuis zijn kleiner dan gemiddeld en één ziekenhuis is aantrekkelijk vanwege de schaalgrootte. Enig probleem, waar komt dat nieuwe bouwwerk? In Bergen op Zoom wordt nu al geklaagd over het op- en neer rijden naar Roosendaal als je hoogzwanger bent.

Locatie, locatie, locatie

Natuurlijk is er altijd een derde optie, in het midden. “Kijk naar links en u ziet kilometers koeien tot aan Bergen op Zoom. Naar rechts ziet u kilometers koeien tot aan Roosendaal.” Zelfs een boer uit Brabant trapt daar niet in. Een ziekenhuis moet ook goed bereikbaar zijn met het openbaar vervoer. Dan worden de consequenties van de fusie glashelder. Een van beide steden zal zonder grote-mensenziekenhuis komen te zitten. Kijk naar de kaart en Roosendaal is de logische verliezer. Bergen op Zoom ligt immers centraler, zeker als je patiënten die vanuit Tholen, een van de Zeeuwse eilanden moeten komen, meerekent.

De generaals van het Bravis hebben een andere, geheime kaart. De Zeeuwse ziekenhuizen zijn ver weg. Ook wonen er weinig mensen tussen de Zeeuwse en het meest westelijke ziekenhuis van Noord-Brabant. Het zorgterritorium is in het noorden afgebakend door de rivieren. Hemelsbreed zegt tenslotte ook niet alles. De zuidgrens is letterlijk de grens. Het gevaar komt uit het oosten denk men. In Breda staat ook een fusieziekenhuis en dat is gigantisch. Met een kwart miljoenen epb’s per jaar is het Amphia het grootste algemene ziekenhuis van Nederland. De naam is wel even suf.

Wil het Bravis-management haar ambitie verwezenlijken dan heeft het nieuwe aanwas nodig. Die vind je wel in het oosten, maar niet in het westen. Daar hebben ze geen keus. Halverwege Breda en Roosendaal, maar per ongeluk toch erg dichtbij Breda, ligt Etten-Leur. De plaats van 44.000 inwoners is niet te versmaden klandizie voor een ziekenhuis waar de ene poot, Bergen op Zoom 51.000 inwoners heeft en Roosendaal 66.000. Natuurlijk moet je daar nog wat omliggende dorpen bijtellen plus een stukje Zeeland zoals Tholen.

Misschien is het te klein. Het kan ook zijn dat het stadje pech heeft tussen twee vuren in te zitten. Feit is dat Etten-Leur geen volwaardig ziekenhuis heeft waar je opgenomen kunt worden. Dan moet je naar Roosendaal of Breda, afhankelijk van welke buitenpoli je binnenloopt. Daar heeft de stad er zelfs twee van en de vraag is of het daar zo blij mee moet zijn. Buitenpoli’s zijn bedoeld om eenvoudige zorg dichterbij te brengen, maar in de ziekenhuisstrategie zijn het vooruitgeschoven pionnen.

Hoeveel klandizie zo’n buitenpoli oplevert weet ik niet. Verplaats het ziekenhuis 15 kilometer in de verkeerde richting en je verliest klanten die wel een kant opkunnen. Vanwege de heftige concurrentiestrijd tussen ziekenhuizen om meer patiënten is mijn gedachte van het begin af aan geweest dat de nieuwbouw van 300 miljoen in Roosendaal komt en niet Bergen op Zoom. Een paar maanden geleden is de knoop doorgehakt en Bergen op Zoom verliest inderdaad. De nieuwbouw komt in Roosendaal en het voormalige Markiezaat krijgt een polikliniek.

Concurrentie in woord en beeld

Dat de keuze voor Roosendaal ook op argumenten berust die niet genoemd worden, blijkt uit de kaart van het verzorgingsgebied die tijdens de bekendmaking getoond wordt. Toen ik ‘m zag moest ik meteen denken aan de kaart van de Zuid-Chinese zee, zoals ingetekend door de Volksrepubliek. “Alles is van ons tot we op een onmogelijk te negeren grens stoten.”

Open dan meteen een buitenpoli in Breda. (Afbeelding: Bravis ziekenhuis via BNdeStem.)

Op de kaart zie je westgrens tegen Breda aanliggen. Niet echt logisch als je bedenkt dat het Bredase Amphia voor de lokale bevolking recht voor de deur ligt. Heeft meer specialismen onder haar dak, waarom zou je 25 kilometer verderop naar Roosendaal gaan? De kaart laat ook zien dat Etten-Leur vrijwel tegen Breda aanligt. Het voordeel van die absurde grens is dat Roosendaal op de kaart een logische keuze lijkt. Als je een beetje analytisch flexibel bent, kun je daarmee zelfs een Bravis polikliniek verantwoorden in Etten-Leur. Door de kaart lijken de afstanden tot het midden vanuit de Zeeuwse eilanden zoals Tholen ineens een stuk redelijker.

De beide leden van de Raad van Bestuur denken duidelijk dat de race gelopen is, voor de onthulling doen ze geen moeite zich in hun beste kloffie op te doffen.

Een tweede aanwijzing dat het concurrentiemotief een belangrijke rol in de keuze voor Roosendaal speelt komt begin juni. Bestuursvoorzitter Hans Ensing van Bravis wil dat het oude ziekenhuis een woonbestemming krijgt. Ja, de McDonalds ziet ook het liefst Burger King afgebroken en vervangen door een kinderboerderij. De gemeente houdt alle opties open, inclusief zorg. Tijdens een gesprek tussen gemeente en ziekenhuis zegt Ensing ‘Als de zorgbestemming blijft, dan breek ik het ziekenhuis tot de laatste steen af.’ Het hoge woord is eruit.

Een ziekenhuis afbreken is niet alleen kapitaalvernietiging, het is ook erg duur. De grond is meestal vervuild en heel licht radioactief na een halve eeuw rontgenfoto’s. Da’s een dure grap.

Niets illustreert beter het dilemma waar het ziekenhuis zich in bevindt beter dan die opmerking. Het Bravis heeft een onoplosbaar strategisch probleem en de directie weet het. Overigens is maar de vraag hoeveel ruimte het Bravis krijgt van de zorgverzekeraars om vrijelijk te beslissen over de plaats van het nieuwe ziekenhuis. Mopperende belastingbetalers schuiven de schuld op marktwerking in de zorg, maar concurrentie is er ook zonder marktwerking. Ze is dan alleen minder zichtbaar, net als de rol van de zorgverzekeraars.

Over dat strategische probleem binnenkort meer. De race is nog niet gelopen.

Kopfoto gemaakt door Camilo Jimenez, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Post.NL Mag Best Failliet

Het algemeen belang smeekt er zelfs om.

Het vervolg op deel twee van de Post.NL saga: “deze postzegel vernietigt zichzelf over vijf seconden.”

Londen! Vrijdagmiddag zes uur thuis! Thuis na een te lange week alleen. Whatsapp is ook niet alles. Van achter naar voren flitst verder door mijn hoofd: Harry Potter, King’s Cross station, kanaaltunnel en om twee uur de trein van Den Haag HS naar Brussel. De kanaaltunnel is een private onderneming die een bom duiten heeft gekost en het begin van Ter Land (kanaaltunnel), Ter Zee (veerboot) en In de Lucht (vliegtuig).

Zakelijk gezien is de kanaaltunnel geen superinvestering De bouw kost 13 miljard pond (Engels) omgerekend naar 2015. Klinkt als een koopje wanneer je bedenkt dat de laatste persoon die over land van Europa naar de Britse eilanden loopt, 8.000 jaar geleden leeft. Ter vergelijking de Amsterdamse Noord-Zuid metrolijn die in 2018 opengaat, kost drie miljard euro.

Toch dreigt de Tunnel een paar jaar geleden kopje onder te gaan. Een van de wildste reddingsplannen is de concessie verlengen tot 1.000 jaar. De Tunnel is gebouwd volgens het principe wat je bouwt is een tijdje van jou, daarna moet je het aan de overheid geven. Die termijn is na verlenging uiteindelijk op 65 jaar gezet.

Vliegtuigmaatschappijen en veerboten raken in paniek. Niet vanwege die 1.000 jaar, dat is een economisch gezien krankzinnig plan, maar door de kans op faillissement van de Kanaaltunnel. Treinen en auto’s blijven toch wel door de tunnel rijden. De concurrentie vreest de veel lagere prijzen van de nieuwe eigenaar die verlost is van de schuldenlast. Zover is het nooit gekomen en mijn goedkoopste enkeltje Londen kost nog altijd 49 euro tegen 19 met het vliegtuig. Vliegschaamte duurt nog wel even.

Post.NL is net de Kanaaltunnel, failliet of niet, de dienstverlening gaat door. Postzegels zijn zo duur dat mensen ze mijden. Toch mag Post.NL haar enige concurrent Sandd overnemen. Zonder tegenstrever rijzen de prijzen binnenkort de pan uit en het onvermijdelijke einde komt nog sneller. Laat die toko toch failliet gaan.

Dat is iets te kort door de bocht. Eigenlijk bedoel ik, laat Post.NL toch lekker op eigen benen staan. Geef ze de ruimte om postzegels net zo duur te maken als ze willen, dan zijn ze binnen de kortste keren failliet. Marktwerking is beter dan u denkt. Niet meteen roepen hoe zielig het is voor de investeerders, er zullen weinig professionals zijn die het aandeel Post.NL lange tijd in portefeuille houden.

Tijdens mijn studie belegt een vriend al zijn geld in DAF, een Nederlandse autofabrikant. Niemand heeft medelijden als hij zijn kapitaal verliest. Hetzelfde geldt voor mensen die aan hun water voelen dat ze een klapper gaan maken met Post.NL. Dat zijn gokkers. Heb jij wel eens medelijden gehad met iemand die een staatlot koopt en niet de hoofdprijs wint? Ik bedoel maar.

Zonder voorrechten en privileges valt Post.NL binnen de kortste keren om. Medelijden met het personeel hoef je niet te hebben. De CEO van Post.NL, Herna Verhagen, verdient circa 1,5 miljoen per jaar. Post.NL is de laatste tijd veel in het nieuws omdat ze mensen niet rechtstreeks in dienst neemt maar via onderaannemers. Contractanten krijgen het minimum- in plaats van het CAO-loon. Het faillissement van Post.NL biedt de wetgever een mooie gelegenheid om dat recht te zetten.

Ongetwijfeld laat de overheid Post.NL verder sukkelen en ons meer belasting betalen. Maar laten we het dan alsjeblieft over een ding eens zijn. Een beursgenoteerd bedrijf dat zonder een duwtje in de rug van de overheid omvalt, moet haar CEO geen 1,5 miljoen betalen maar maximaal 180.000 euro volgens de Balkenende norm. De meeste mensen kunnen daar prima van leven, zeker als je jarenlang miljoenen hebt opgestreken als baas van de Titanic.

Kopfoto gemaakt door Jason Roberts, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Deze Postzegel Vernietigt Zichzelf Over 5 Seconden

Nogmaals: verkoop Sandd aan de Belgische Post.

Post.NL wil niet overgenomen worden door BPost. Post.NL wil wel ons belastinggeld zodat bedrijven ons goedkoop post kunnen sturen. De concurrentiewaakhond verbiedt Post.NL Sandd over te nemen maar de staatssecretaris keurt het toch goed. Het fusiebedrijf wordt monopolist op de Nederlandse markt. Het is economisch gezien een onverstandig politiek besluit.

Vervolg op deel een: De Wet van Vraag & Aanbod Past op een Postzegel

Het is de meest trieste politieke daad sinds tijden. De minister beslist dat hij geen verblijfsvergunning meer aan asielzoekers in schrijnende gevallen mag toekennen. Die verantwoordelijkheid wordt naar beneden geschopt naar de directeur van de IND. Als jij degene bent die beslist aan wie je de radiactieve aardappel toeschuift, kun je nooit je handen in onschuld wassen. Politiek comfortabel is het wel.

Volgt de politiek die logica ook maar als het oordeel van de experts niet bevalt. De Autoriteit Consument en Markt (ACM) zorgt voor gezonde concurrentie en laat de markt zijn werk doen, zodat consumenten en bedrijven waar voor hun geld krijg. Om die reden heeft de ACM de fusie tussen Post.NL en Sandd verboden. Een logische en verstandige keuze die de politiek niet bevalt en dus gebruikt staatssecretaris Mona Keijzer (CDA, Economische Zaken en Klimaat) haar discretionaire bevoegdheid om de fusie toch goed te keuren. Die vrijheid heeft de politiek wel voor zichzelf behouden.

Het aantal mitsen en maren is een goede indicatie van hoe slecht een politiek besluit is. Mitsen en maren van slapstick-kwaliteit gelden daarbij als winstverdubbelaar.

De ACM verbiedt de fusie omdat daarmee de concurrentie op de postmarkt verdwijnt en de postzegel nog duurder wordt. Daar heeft staatssecretaris Tom Poes een list voor bedacht. “De postzegelprijs mag niet harder stijgen dan de daadwerkelijke hiervoor gemaakte kosten.” Kosten zijn kosten, vanaf nu komt de postbode die drie brieven ook in uw stad met zijn lease-Ferrari brengen. Ferrari’s zijn tenslotte ook rood. Omdat de kosten exploderen moet de prijs van een postzegel wel omhoog.

Mochten er dan nog teveel mensen zijn die post versturen en de winst van Post.NL maar opkrikken en opkrikken, nog een staats-oekaze die alle problemen oplost: “een rendementsplafond van 9 procent op de Nederlandse postdienstverlening.” Als dat zo goed voor de klanten is, waarom stijgt het aandeel Post.NL dan ineens op de beurs?

Laten we voor het gemak stellen dat Ferrari leverproblemen heeft – er zijn alleen oranje bolides beschikbaar – en de postbezorging voorlopig nog op de fiets gaat, zelfs dan zegt maximaal negen procent winst niets. Als succesvol bedrijfsadviseur (bel nu 0900-DLBRT) is mijn eerste advies, schaf een Chinese drakenstoeterij aan. Zijn die uitverkocht, dan koop je een verlieslijdende buitenlandse spoorwegmaatschappij. Je collega subsidiestuurder bij de NS heeft nog wel een paar tips. Vervolgens ga je met geldstromen schuiven tot niemand het meer begrijpt. Even rekenen en slechts vier procent rendement op de binnenlandse activiteiten, dus de prijs van de postzegel moet echt omhoog. En natuurlijk het salaris van de CEO want de markt is dermate uitdagend en dynamisch dat we haar/hem anders niet behouden.

Het enige wat je niet moet doen, is zelf nadenken, anders gebeuren er ongelukken. Bel altijd 0900-DLBRT! Ik zie het al gebeuren dat je denkt slimmer te zijn dan 0900-DLBRT en zegt dat de problemen bij je buitenlandse avonturen zo groot zijn (0900-DLBRT adviseert de term “uitdagingen”) dat je geen tijd hebt om ook naar de Nederlandse tak van je multinational te kijken en dus meer salaris wil. Je kunt ook te hebberig zijn. Niet doen, je draait oorzaak en smoes om. Bel eerst 0900-DLBRT, niet zelf nadenken, daar zijn wij voor.

Goed, de strenge voorwaarden van de overheid zijn dus dat alle gemaakte kosten aan de consument doorgerekend mogen worden én dat Post.NL maximaal meer winst mag maken dan de meeste bedrijven. Alles zodat “de postbezorging betaalbaar, beschikbaar en betrouwbaar blijft in een sterk krimpende markt.”

Betaalbaar en krimpende markt, dat bijt elkaar. Heeft iets met vaste kosten te maken en die liggen Post.NL nogal zwaar op de maag. Betaalbaar en geen concurrentie trouwens ook, maar die term laat de staatssecretaris wijselijk weg uit het persbericht.

Over dat betrouwbaar moet je trouwens nog iets weten. De wet werkt noodzakelijk met fabeltjes, genaamd ficties. Een brief verstuurd met Post.NL wordt geacht te zijn bezorgd, die fictie geldt niet voor andere postbezorgers. Misschien moeten we het fictieve postrecht jaarlijks aan de hoogste bieder verkopen. Oh wacht er is geen concurrentie voor Post.NL meer.

Je kunt je trouwens afvragen of die brief echt aankomt als een bedrijf zo de weg kwijt is als Post.NL. Nieuwsgierig naar de getallen, sla ik het jaarverslag 2018 open. Het lijkt wel een kleurplaat en niet de verstandigste. Misschien is het beter om Post.NL failliet te laten gaan. Daarover meer in deel drie.

Nog drie cent en dan is een internationale (liefdes)brief vanuit Duitsland net zo duur als een binnenlandse postzegel in Nederland. – Kopfoto gemaakt door Markus Spiske, gevonden op Unsplash.

De Wet van Vraag & Aanbod Past op een Postzegel

Waarom verkopen we Sandd niet aan de Belgische Post? Laat onze Zuiderburen het maar lekker uitvechten met Post.NL

Biefstuk is duur en wordt weinig gekocht. Laten we biefstuk duurder maken dan verdienen we meer. Wanneer heeft dat ooit gewerkt? Een postzegel is nou niet exact een biefstuk maar dat is wel de logica van Post NL en de overheid. Postzegels smaken overigens een stuk minder sinds ze zelfklevend zijn.

De vaderlandse brievenbezorgersbeweging mag de prijs verder verhogen omdat er steeds minder post verstuurd wordt. Gek hé? Kost een een-zegel nu nog 87 cent, dat kan volgend jaar oplopen tot 1.01 euro als Post.NL de prijs met de maximale 16.4 procent verhoogt. Geen dubbeltje voor je gedachten, leg dat maar opzij. Heb je over een paar decennia genoeg om een postzegel voor die Valentijnskaart te kopen. Echte liefde roest niet, ja toch? De echteste (sorry) liefde is – staatsgesanctioneerd – inpikken van andersman geld als hij geen keuze heeft.

Moet trouwens nog steeds mijn collegegeld terugvragen van het jaar waarin de OV-kaart werd ingevoerd. Gratis was het ding niet, er werd een stukje van je beurs afgehaald, verplicht wel. Natuurlijk explodeerde het aantal treinreizigers dramatisch. De hoogleraar die een grafiek op het bord tekende om te laten zien dat bij prijsdaling de vraag stijgt, met als voorbeeld de OV-kaart, werd de rest van het jaar niet meer serieus genomen. Tentamen viel overigens tegen.

Wat denk je dat er gebeurt als een postzegel een euro kost? Gaat Post.NL lobbyen dat ie nog duurder moet, tegenvallende marktomstandigheden enzo. Op de allerlaatste brief ooit zal een postzegel van een ziljoen prijken. En meestal moeten er twee op een brief, da’s lastig als er maar een gedrukt wordt. Geef het uitsterven van fysieke post tien jaar, max.

Momenteel is 94 procent van alle post zakelijk. Dat gaat rap richting 100 procent met zulke prijsverhogingen. Betekent niet dat er meer verdiend wordt, steeds meer klanten haken af.

Het management van Post.NL ziet de bui al hangen en begint haar eerste vrije-markt-bedelronde voor sponsoring cq belastinggeld een maand of wat geleden. “De belastingbetaler moet mogelijk gaan meebetalen aan de instandhouding van de postbezorging in Nederland.” Zou dat ook betekenen dat het management dan onder de Balkenende-norm valt? Vinden ze vast niet leuk. Prijsverhogingen zonder nadenken over hoe verder wel.

Echt een slimme zet is het niet. Je dwingt burgers bedrijven te sponsoren omdat ze ons drukwerk willen opstudwringen. Zo wordt Nederland nooit ICT koploper. Daarnaast erger ik me gruwelijk aan de reclame van het staatsgokbedrijf gericht “aan de bewoner van…” Moet je eens proberen als eerzame bierbrouwer. Nee gokgruwels, ik wil jullie dode fijngefileerde bomen niet stukje bij stukje in de brievenbus. Ik wil ook niet bijdragen in jullie verzendkosten om anderen hetzelfde aan te doen. Die sticker met twee keer nee op de brievenbus betekent geen ja. Eerste nee is voor geen voornaam. Tweede nee voor geen achternaam. Adres onbekend. Daarom weet je mijn naam niet. Het is geen wiskunde waarbij min maal min plus is. Eerzame onbekenden lastig vallen in eigen huis met gokmeuk, hoe durf je! Betaal daar lekker zelf het volle pond voor.

Gelukkig is er is zoiets als het algemeen belang. Op de een of andere manier valt dat meestal in het voordeel van de ouwetjes uit. Vanwege ons algemene belang moet er vijf dagen per week post bezorgd worden, de universele postbezorging. Waarom? En wat is dat algemeen belang eigenlijk? Kun je het meten? Nee, natuurlijk niet dan moeten politici verantwoording afleggen over basale keuzes zoals de afweging van nationale prioriteiten versus kostbare rasstokpaardjes.

Als je de hele tijd achter de geraniums zit is het ongetwijfeld een feest om iedere dag naar de brievenbus te lopen en te zien of er nog post is. Maar moet de rest van Nederland jou daarvoor sponsoren? Je had ook kunnen leren met een computer om te gaan.

De postzegel wordt duurder en duurder omdat er minder post bezorgd wordt. In plaats van minder vaak per week post te bezorgen, wet van vraag en aanbod, wordt de postzegel duurder. De postzegel wordt duurder en duurder omdat er minder post bezorgd wordt….

Lees verder in deel 2: Deze Postzegel Vernietigt Zichzelf Over Vijf Seconden.

—

Psst, als je denkt dat zoiets alleen bij de post gebeurt, heb je het mis. Er wordt steeds minder televisie gekeken dus de reclameinkomsten van de publieke omroepen dalen. Geld erbij roepen ze. Algemeen belang enzo. Dan wil ik op zijn minst mijn Netflix abonnement van de belasting kunnen aftrekken.

Kopfoto gemaakt door Web Hosting, gevonden op Unsplash.