Bouwmarkt Hornbach Verkoopt de Ultieme Relatietest

Draagmoeder zijn krijgt ineens een heel andere betekenis. Draagvader trouwens ook.

Veiligheid moet je niet achter het paard spannen.

Ze zeggen toch dat samen Ikeameubels in elkaar zetten de ultieme relatietest is [OK nadat jullie de vakantie overleefd hebben]. Nou dat valt wel mee hoor. Waarschijnlijk vindt Ikea dat ook want de laatste jaren hebben ze het een stuk ingewikkelder gemaakt. [2] Vroeger keek ik niet eens naar de instructies, iedereen weet dat je dan vals speelt. Tegenwoordig blader ik er wel eens [achteloos] door als ik er niet helemaal uitkom, bijvoorbeeld bij het in elkaar zetten van zo’n knullige Ikea Knurft kast [1].

Het is grote vakantie en GJ is aan het afkicken van zijn bouwmarktverslaving. Niet dat ik het echt mis, wel dat ik nou geen lol kan maken met de kinderen op school. Dan wip ik maar even langs bij Pap, kijken of hij toch niet stiekum die keukenlamp in de vaatwasser heeft gedaan. Lijkt me stug want hij heeft er nog steeds geen en wast met de hand af. Nieuwe keuken bevalt prima, alleen die kraan, die kan niet goed in alle hoekjes en gaatjes komen. Of daar een oplossing voor is. Natuurlijk en voor ik het weet sta ik in de bouwmarkt. Slangetje snel gevonden en op de kop van het pad zie ik de aanbieding van de week, een spanbandenset voor mensen. Handig om samen zware dingen op te tillen. Kun je meteen zien of je wel bij elkaar past.

Kerstboom der ongelukken

Kijk, als je met zo’n domme grijns als professioneel gereedschapsfotomodel op de afbeelding terecht komt, verdien je dat die kast bovenop je dondert. Kom op zeg. Alleen lijken mevrouw en meneer in dit geval meer op twee gedresseerde apen die een banaan is beloofd als ze het redden tot bovenaan de trap. De enige vraag is voorgepeld of niet? Ik zou voor niet- gaan, want met die rondslingerende bananenschillen weet je het nooit. Ik krijg meteen Laurel en Hardy visioenen als ik het plaatje op de doos zie. Volgens de beschrijving maakt het je niet sterker dan je bent maar kun je er tot tweehonder kilo mee tillen – als in 100.000 gram per persoon neem ik aan. De uitvinding is vooral handig voor trappen orakelt de verpakking. Geloof ik nul komma noppes van. Mevrouw en meneer doen hun autogordels om en hijsen vervolgens samen de kast. Best spannend, er loopt slechts een bandje onder de kast door en kast – of piano – wiebelt als een gek. Klinkt meer als de Olympische discipline gemengd waggelkast tillen dan een propere relatietest. Ach, als man die altijd alleen Ikea meubels in elkaar zet heb ik dan ook weinig verstand van de liefde. [4]

Volgens de verpakking ben je in 30 seconden klaar om te tillen en vermindert het produkt de kans op beschadiging van deuren, vloeren en muren. [5] Maar nergens staat of het de kans op beschadiging van mensen ook vermindert. Denk namelijk van niet. En dat is nog voor mevrouw zich realiseert dat manlief toch wel erg close was met de buurvrouw tijdens de wijkbarbecue. Alweer. En oeps daar glijdt de kast uit haar handen. Dat zal ‘m leren naar de buurvrouw te kijken. Had ie maar niet onderaan moeten gaan lopen. Trouwens toch een kreng van een kast. Van zijn moeder. Weg ermee! Het is net of Hornbach al weet wat er gaat gebeuren want ernaast hangen rolletjes verband, ik verzin het niet.

Bedankt Pap. Het was weer een spannend tripje naar de bouwmarkt maar gelukkig heb ik het overleefd. Vanaf nu ga ik wel een stuk serieuzer aan de slag om van mijn bouwmarktverslaving af te komen. Veiligheid voor alles [6]

[1] En hoe stevig ik zo’n Ikea Knurft kast ook in elkaar zet, de kans dat hij uit elkaar valt is niet gering. Ikea is hard achteruit gegaan sinds de dood van oprichter Ingvar Kamprad. Op school zelf een kastdeurtje op mijn hoofd gekregen. Maar was dan ook een kastje dat van de vele recensenten gemiddeld twee uit vijf sterren kreeg, dus het is mijn eigen schuld [zou Ikea zeggen].

[2] De kwaliteit van Ikea meubels en handleidingen holt hard achteruit. Waarschijnlijk zijn Hornbach en Ikea in een geheime oorlog verwikkeld wie de beste relatietest kan maken. Toch denk ik dat Hornbach voorligt.

[3] Trouwens wel heel prettig van de fabrikant dat mevrouw een roze t-shirt aan heeft en meneer een blauwe. Kunnen we ze makkelijker uit elkaar houden in deze genderdiffuse tijd.

[4] Eindelijk begrijp ik waarom ik maar single blijf. Je moet onder hobbies dus niet zetten romantische wandelingen maken door de gereedschapswinkel.

[5] Zou het tilprodukt ook de kans op schade aan trappen verminderen of is dat meer relatiegerelateerd?

[6] Was begin dit jaar bijna mijn benen kwijtgeraakt dankzij Hornbach. Heb een oude deur op metalen bokken gelegd om ‘m met de cirkelzaag in stukken te snijden. Terwijl ik bezig ben – draaiende cirkelzaag in het hout en al – zakt de bok ineens door zijn hoeven. Ondanks de goede reputatie verkoopt Hornbach veel troep.

[7] Ik sluit dit keer af met een hulpvraag. Ja, ik. Hornbach heeft duidelijk humor. Als ik op de achterkant van de verpakking kijk zie ik drie foto’s. Foto twee lijkt rechtstreeks uit het televisieprogramma Friends te komen. Foto drie is nog makkelijker, dat zijn Laurel en Hardy-klonen of -clowns. Maar welke bekende TV-serie wordt nagespeeld op plaatje een?

Het onderste rijtje herken ik wel. Dat is John Travolta die zijn papaharnas aandoet voor de babybfilm Look Who’s Talking.

Een Coronaterrasje Pakken

Leuker kunnen we het niet maken zucht de horeca terwijl het Maaswater tot voorbij de lippen rijst. het stadhuis mompelt ondertussen “dat willen we helemaal niet.”

Rotterdam is al een tijd bezig om de Maasstad stapje voor stapje te slopen. Ook uitgaanscentrum Stadhuisplein moet eraan geloven. Makkelijkste manier om overal nee tegen te zeggen is gewoon dure huizen bovenop de cafés bouwen. Dat bijt zich natuurlijk want je betaalt alleen extra voor een toplocatie die bruist. Liefst bij de buren en niet bij jou. Iets met gras en groenere heuvels in de verte.

Gelukkig helpt Corona onze geliefde leiders een handje. Je zou bijna denken dat Covid-19 in een geheim gemeentelaboratorium is ontwikkeld om Rotterdam minder leuk te maken. Woensdag een hapje gegeten op het Stadhuisplein. Je weet niet wat je meemaakt.

Terrasbezoekers moeten eerst een gezondheidcheck doen voor ze naar binnenmogen. Dat gaat middels een QR code, zo’n zwartwit vierkant met kleine blokjes. Helaas pakt mijn telefoon ‘m niet. Een behulpzame tiener met wie ik schouder aan schouder sta voor de Coronapaalapp pakt ongevraagd m’n telefoon en probeert het nog een keer. Lukt niet. Terwijl hij naar binnenloopt, zegt de jongen: “gewoon op alle vragen nee antwoorden, anders mag je er niet in.” Zijn generatie heeft meer verstand van mobiele telefoons – vooral de ingebouwde calculator – dus luister ik.

Toch lust mijn telefoon lust de QR code niet. De serveerster zegt, wrijf even je handen met gel in en kom lekker op het terras. Zo’n veilig gevoel. De bediening vind het vooral vermoeiend maar doen hun best. Afstand houden doet niemand. Terwijl ik mijn Rotterdamburger verorber, lopen er constant mensen het terras op.

“Heb je de app ingevuld?
“Ja.”
“Waar willen jullie zitten?”

Kijken naar de uitkomst is zinloos. Wie antwoordt nou ja op de vraag “heeft u Corona?” als je het terras op wil? Symboolpolitiek van het zuiverste water. Gelukkig heeft de gemeente de boel stevig onder controle. Op de terugweg valt op dat iemand de lege Lijnbaan beplakt heeft met groen-witte tape, precies de kleuren van mijn Maasstad. Ik schiet in de lach en denk aan Albert Heijn. De blauwe smurfensupermarkt heeft net zoiets gedaan. De plastic schermen bij de kassa hebben allemaal een blauw randje. Waar het management zich druk over maakt. Bij Albert Heijn gaat het ten koste van de winst. Daar hoeft Rotterdam zich niet druk om te maken, toch het geld van de burgers.

Waarom kruisen die lijnen elkaar? Advocaatijsje teveel op plakker?

Na de lunch willen we nog een ijsje kopen bij Jamin, maar dat wordt echt te ingewikkeld. Gelukkig hebben ze op het terras nog een paar lekkere biertjes.

Wat een keuze: wanhoop of Corona.