Het Noordzee Jazz festival 2025 biedt wederom veel optredens en weinig jazz. Waar is de tijd dat je zomaar een zaal binnenliep en daar een wereldberoemde ster optrad alsof je bij een buurtfeestje verdwaald bent? Gelukkig maken het Alfredo Rodrigues Quartet en Nana Benz du Togo veel goed.

(Op zoek naar het verslag van vorig jaar? Lees het Noordzee – net niet – Jazz Festival 2024.)

Laten we beginnen met het woord city dressing. Ik ken de uitdrukking nog niet als we zaterdagmiddag zonder fietsersfile over de inmiddels lichtblauwe Erasmusbrug richting Zuid trappelen maar het heeft niets te maken met bbq-saus. Geen lint aan fietsen? Dan moet de eerste foto van de dag maar een andere worden. Heerlijk weer en als een gigantische cruiseboot die is afgemeerd aan de kade naast de Erasmusbrug geen stadsaankleding is, weet ik het ook niet meer.

Rond drie uur arriveren we bij Ahoy. In in de rij voor de gratis, bewaakte fietsenstalling gr-app ik even iemand. Heb vandaag mezelf maar ziek gemeld [foto van lege keuken, wachtend op de beroemde Ikea-magie]. Ben vissen. Binnen is het verbazingwekkend rustig en we lopen een rondje voor we naar binnen gaan bij Joe Bonamassa. De gitaarvirtuoos treedt op met het Metropool Orkest. Dat doet denken aan 2024 en Anouk die toen op hetzelfde podium stond, de weg een beetje kwijt. En nee, ze was echt uitgenodigd door het North Sea Jazz festival, dat bedoel ik niet. Deze meneer, die overigens aardig lijkt op Barry Hay van the Golden Earring, is duidelijk niet de weg kwijt, maar niet voor mij. Maakt niet uit want binnen drie seconden ben ik de rest kwijt. Ach, we koesteren als vaste festivalgangers geen illusies meer dat het ook anders kan. Moet wel zeggen dat mijn vrienden festivaltechnisch enorm gegroeid zijn in die paar jaar. Ze raken mij inmiddels net zo snel kwijt als ik hen. Kijk dat soort dingen leer je sneller als je gestudeerd hebt. Wil mezelf niet op de borst kloppen maar zo is het wel.

GJ dobbert een beetje rond tussen de diverse podia van het North Sea Jazz festival mijmerend over Joe Bonamassa. Zouden zijn vrienden hem JoBo noemen en is hij dan misschien familie van BoJo, Boris Johnson, de Britse politicus. Kan makkelijk want Boris Johnson heeft zowel de Britse als Amerikaanse nationaliteit. Kijk dit is nou het soort vragen waar je als hogeropgeleide continue mee bezig bent. Duidelijk niet voor iedereen. Als ik even aan een tafeltje ga zitten om orde in de chaos van het blokkenschema te brengen dat het festival regeert, komen mijn festivalgenoten de hal ingewandeld. We hergroepen en trekken plan. Na het gospelkoor gaan we een hapje eten. Als we nou eens om kwart over zeven hier afspreken? Briljant idee al zeg ik het zelf. Ja, ja, ik hoor jullie al zeggen dat had een normaal mens dat vijf jaar geleden verzonnen zou hebben. Dat is anders, die hoeven verder niet constant aan moeilijke dingen te denken zoals wij. En hebben niet gestudeerd dus hun hoofd zit niet vol met kennis. Maar een briljant plan blijft het. Wisten jullie trouwens dat Boris Johnson ook heeft gestudeerd? Aan de universiteit van Oxford zelfs. Waarschijnlijk studeerde hij niet zo hard als wij destijds [9] want om kwart over zeven bij dit tafeltje afspreken is een oneindig slimmer plan dan Brexit. Om dat te begrijpen hoef je trouwens niet gestudeerd te hebben.

Het is gelukkig niet zo warm als twee jaar geleden toen het 37 graden was maar met 24 smaakt latin jazz ook prima. Als je de zaal binnenkomt tenminst. Rijen, rijen en rijen. Alleen dit ene concert hoor. Waar waren die toen we op de fiets naar Ahoy zaten? Gemijmer over alle keren dat we in de wachtrij stonden en in het bijzonder voor Herbie Hancock. Dat jaar uiteindelijk de jazzlegende niet gezien, wel gehoord toen we aan de zijkant van de zaal zijn schim zagen en muziek hoorde.

“Jammer dat we die destijds gemist hebben. Die horen we vast nooit meer.” Nou, niet overdrijven, Herbie Hancock is er op vrijdag, da’s nog geen 24 uur geleden. En Mary J Blige trouwens ook. Ze kan er geen genoeg van krijgen. Jaar of twee geleden idem. Dat jaar kon ze maar niet ophouden over het einde van haar relatie en haar liefdesverdriet. Nog steeds hoor maar dan anders Volgens de recensie in Oor toont het grote scherm “oude interviews waarin ze haar scheiding bespreekt”. Hebben ze daar niet de roddelpers en – nog beter – sociale media voor uitgevonden? Weet je wat jij moet doen MJB? Een duet met Adele. Daar word ik ook zo moe van. Heeft die mevrouw ooit een vrolijk liedje gemaakt? Niet dat Mary J aan de ziekte van Adele lijdt. [1] Zo zien jullie maar weer kijkbuiskinderen, je moet GJ niet het North Sea Jazz festival laten programmeren, dan is het gegarandeerd uitverkocht en moet ik weer in de fietsersfile. OK misschien kan ik tegen die tijd een buskaartje bij de organisatie declareren, je weet maar nooit, er gebeuren wel gekkere dingen.

Niet verwacht dat het Alfredo Rodriguez Quintet zo populair zou zijn. Gelukkig kom ik wat later toch de zaal nog binnen en ik moet zeggen, super. Het is feest, fantastisch, zomers en echte jazz. Ja dames en heren, alhoewel het lijkt dat alles wat maar naar jazz riekt, verboten ist deze editie lijkt er toch nog iets doorgeslipt. Alfredo Rodriguez zelf is niet alleen een pianovirtuoos maar ook een jazzheld eerste klas. Bij weer een fantastisch nummer moet ik even denken. Dat is toch, dat is? Oh ja, Celebration. Durf te wedden dat zelfs de leden van Kool & the Gang moeite zouden hebben met het herkennen van hun eigen creatie. Mozart kan dat niet meer maar wat je met Fuer Elise kunt toveren is fantastisch, er zijn letterlijk geen grenzen. Zo geniaal, herkenbaar maar ook ongrijpbaar. Virtuoso par excellence en wat een feest. Die variaties op een thema, dat is jazz. Of zoals Raymond van het Groenewoud zou zeggen: liefde voor muziek. Twee toegiften met de laatste een speciaal Rotterdams lied. We zullen maar zeggen dat het Engels van de bandleider bijschaving blieft. Geen idee of Ketelbinkie ooit in de baai van Guantánamo heeft aangelegd, dit lied gaat over de vrouw uit Guantánamo, is weer eens iets anders dan het meisje uit [Rio de Janeiro’s] Ipanima. Uit eigen ervaring kan ik Rio overigens van harte aanbevelen, doen zeg ik.

Guantanamera is een oud Cubaans patriotisch nummer, geen verrassende keuze voor de Cubaanse virtuoos. Op de schermen aan beide zijden zijn de beelden te zien die illustreren hoe vingervlug de artiest wel niet is. Geen wonder dat Quincy Jones hem onder zijn hoede heeft genomen. Het had voor ons allemaal nog uren mogen duren maar ja, dat strakke blokkenschema van het festival hé? De zaal uit, nu. Was de plattegrond maar net zo helder. Gelukkig is de keuze reuze en ondanks dat GJ geen woord Spaans spreekt, door naar de volgende Spaanstalige artiest. Ondertussen nog steeds overtuigd dat je beter Portugees dan Spaans kunt leren. Een bezoek aan het carnaval van Rio en Mrs. Carioca is genoeg.

Queralt Lahoz is de Spaanse popsensatie van de laatste jaren. Dat zegt tenminste de wervende tekst in de NSJ app. Nou die geloof ik al jaren niet meer. Toch trap ik er in. Ik citeer: “zangeres Queralt Lahoz is zonder twijfel een van de grootste Spaanse sensaties van de afgelopen jaren. Met haar krachtige stemgeluid mixt ze op intrigerende wijze flamencotraditie en urban invloeden. Soul, hiphop, jazz, trap en dancehall smelten op organische wijze samen met de Andalusische dichtvorm copla en de bolero. Lahoz’ muziek wortelt in traditie, put uit een familieboom van working class vrouwen en vormt een brug tussen verleden, heden en toekomst. Dat geeft haar muziek een onmiskenbaar karakter.” Weet je wat ze vroeger zeiden? ‘Roken? Dat lossen we samen wel op.’ Tuurlijk. Geef mij Jill Scott maar.

Eerder trad Lahoz op op Sonic Noorderslag. Geweldig festival maar bedoeld voor beginnende artiesten die ontdekt willen worden en nu al op het Noordzeefestival. Cool. Eerlijk is eerlijk, ik dacht eigenlijk dat ik naar de Spaanse halfzus van rapper Queen Latifah zat te kijken. Maar het begint nog vreemder. Offshore van Chicane is een klassieke house track – wereldberoemd – uit 1997. Daar leek het verdacht veel op. En geloof me ik herken dat intro meteen. Vaak genoeg gehoord door m’n koptelefoon zondagmorgen twee uur. Gelukkig werd dat ‘m niet, wel een schreeuwerige mevrouw met een zonnebril. Nooit geweten dat een zonnebril tegen de hitte helpt. En mevrouw blijft maar betekenisvolle teksten ten gehore brengen. Over wijze oude vrouwen enzo. Die ongetwijfeld peterselie in hun oren zouden stoppen als ze de kleine zo bezig zouden horen. Zal je wat vertellen over mijn oma zaliger. Die bakte ‘s wereld’s lekkerste krielaardappeltjes, echt waar. Ook dat is een belangrijk feit, maar moet ik daar echt over gaan zingen? En al helemaal niet met volle mond. Weet u nog, NSJ 2025, alles mag behalve jazz? Althans zo voelt het. [6] Queralt Lahoz heeft groot gelijk, ze grijpt haar kans. Want zoals Mary J. Blige het een paar jaar geleden zei, optreden op het North Sea Jazz festival is prestigieus. Anouk zei dat vorig jaar ook maar de Haagse wist blijkbaar niet dat ze in Rotterdam was, geen woorden maar daden. Helaas kom ik voor de muziek en gelukkig beginnen om kwart over zes Berget Lewis en Shirma Rouse. FF oversteken.

Duidelijk een groepskeuze, onze CEO [chief entertainment officer] en dubbele voor-steepje-naam twee zitten er al. Eerste rij, hmmm. Normaal moet je daar een uur van te voren voor komen. Ach, mij hoor je niet klagen. Gospel is fantastische muziek. Het Zo Gospelkoor bestaat inmiddels 15 jaar wat de artiesten vieren met een concert in AFAS Live. In een show van een uur verbaas ik mij niet over de vocale kwaliteiten van beide solozangeressen Berget Lewis en Shirma Rouse. En ja toen Shirma Rouse vorig jaar de achtergrondzang deed voor Anouk suggereerde ik om La Rouse samen te laten zingen met Jennifer Hudson. Met het verstrijken van de tijd wordt dat een beter idee. Dat is ook de reden dat het North Sea Jazz festival mij nooit zal vragen als programmeur. Het budget voor vervanging omvergelopen hekken is absoluut niet toereikend. Zeker niet met de metaalprijzen van nu. Daar sta je dan met je goede ideeen. Ach er is altijd nog muziek. Het mooiste aan het Zo Gospelkoor is de vele solopartijen, de heren zijn zeker match voor de dames, alles klinkt als de spreekwoordelijke klok. Ook de aankleding is superb. Het hele koor is gekleed als de Men in Black, wat het moeilijk maakt om individuele solo’s eruit te vissen maar behalve twee heren steekt een dame met een lange staart er met kop en schouders boven uit, een brok uitbarstend talent, voorgestuwd door ontembare energie en liefde voor muziek, gedragen door het koor dat is ook wel weer waar. Ik kan me niet voorstellen hoe lang en hard het Zo Gospelkoor repeteert, het is strak, prachtig, super en muzikaal geweldig. Enige valse noot is onze CEO die naast ons zit en het begin van een liedje hoort, meteen Fat Boy Slim roept. Nee, Mary Mary – Shackles. Een nummer wat in 2000 bekritiseerd werd omdat het te modern was. Onzin kaatsen de zussen Atkins-Campbell terug [beiden zijn getrouwd met een man met dezelfde achternaam], gospel is gospel. Groot gelijk en wat een prachtig lied. [2] De geschiedenis bewijst hun gelijk en meteen weer een nieuwe kreet erbij urban gospel. Dat hoeft dan ook weer niet. Shackles van Mary Mary is overigens een van de best verkopende gospel tracks aller tijden.

Tijd om te eten. Gelukkig zijn wij knappe koppen en hebben op een centrale, goed vindbare plek afgesproken maar daar houdt het ook op. Wij dubbele voornaam &voornaam gaan in de rij staan voor eten. Wel verschillende natuurlijk wat wij zijn slim. We wachten 10 in plaats van 45 minuten vorig jaar. In de rij, niet voor we in de rij gaan staan, dat is dom. Ter voorbereiding stuurt onze CEO een behulpzame foto. ‘Hier zitten wij.’ Waar dan? Op de terugweg met handenvol eten krijg ik meerdere keren zitplaatsen aangeboden, zij die zoeken worden geholpen, ook dat is NSJ. Gelukkig vind ik de broers voor het eten koud wordt. Tijdens het verorberen verbazen we ons over de alsmaar langer wordende rij onder ons. Zo speciaal is de programmering nu ook weer niet. Wie? Wat? Waar weten we wel, da’s recht onder ons. Blijken de deuren van de zaal nog niet open. Na het eten gaat dubbele voornaam twee naar de onthulling van de compositieopdracht 2025. Ik krijg meteen rillingen en moet terugdenken aan de vrouw van Leo Blokhuis die ooit een compostieopdracht kreeg voor een VOC-lied. Je zou bijna denken dat de culturati elkaar de bal een beetje toespelen. Simpele zielen als onze CEO en ik gaan naar Maxwell, een grootheid in de jaren negentig.

Je wil niet weten hoe dankbaar ik die man ben. Waardeloos optreden hoor daar niet van, maar zonder hem was ik nooit naar het muziekfeest op het plein gegaan. Toen vorige jaar Joss Stone afsloot als hoofdact voelde ik al nattigheid aan het begin. Als teaser opende ze met haar enige grote hit You Had Me. Duurde 20 seconden voor ze verdwaalde in haar liefde voor muziek. Tien minuten te laat beginnen in het strak geregisseerde North Sea Jazz festival is bijna onmogelijk. We worden aan de praat gehouden met een mixage van oude muziek. Erykah Badu, Lauren Hill, Angie Stone, u weet wel. Sommige mensen noemen het terrasjesmuziek. Allemaal van dezelfde beweging in de jaren negentig waartoe ook Maxwell behoort, de neo-soul. Ook best wel mijn muziek. Ik zal niet suggereren dat Maxwell een duet met Anouk doet want ik kom toch niet. Ooit was de zanger een superster, nu komt hij niet verder dan refereren aan Amsterdam 1996. Ach hij weet in ieder geval in welk land hij is. OK, zelfs Hallo Antwerpen! keur ik nog goed maar ik ben tenslotte ook bevoorrecht als Reservebelg. Maxwell is geen voorrecht vandaag. Na een paar nummers houden wij het voor gezien.

Bij de buitenpodia is de temperatuur gedaald tot aangenaam plus. De tent recht voor ons biedt een kleurrijke aankijk. Wereldmuziek ben ik inmiddels wat voorzichtiger mee geworden maar soms ben ik een oen, hoogopgeleid dat wel, maar toch. Als ik het Alfredo Rodriguez Quintet niet had gezien was de gouden medaille uitgegaan naar Nana Benz Du Togo. Whop! Weer de magie van het North Sea Jazz festival waar groot en gevestigd bruut begraven wordt door pure passie. Nana Benz Du Togo speelt World Fusion. Wedden dat de band net zo min weet als ik waar dat voor staat. Alleen gediplomeerden NSJ-programmeurs begrijpen zulkssoort ingewikkelde kretologie. En de marketingmanager van Knorr’s wereldgerechten. Echte pro’s, dat zeg ik. Kern van het verhaal: Nana Benz Du Togo komt uit de voormalige Franse kolonie Togo. [4] Voor degenen die niet weten wat een kolonie is, dit is het plan. Je stuurt je leger naar een ver land en bezet het. Vervolgens buit je de lokale bevolking zoveel mogelijk uit want je wil het beste voor ze. Daar staat een verplichte ‘vergoeding’ tegenover waarmee je thuis leuke dingen doet, spoorlijnen aanleggen bijvoorbeeld. [5] Lange uitbuiting, eh wijding en vast niet de verklaring waarom Nana Benz Du Togo zingt over voodoo. Maar wat een show. Door een gelukkig toeval zijn meerdere duizenden festivalgasten maximaal verveeld en op zoek. En ineens daar, buiten in de frisse lucht, wordt je omver geblazen door de pure energie van Nana Benz Du Togo. Werkelijk waanzinnig en of het nou voodoo is of geniale muzikanten, mensen draaien van links naar rechts, gaan door de knieeen en weer omhoog als op bevel. Ga naar een festival voor mensen zonder opvallende tatoeages en vraag jezelf eens af, hoeveel procent van de blanke bezoekers danst spontaan? Een procent is al optimistisch maar dit keer is het bijna iedereen. ‘Klap als je de voodoogeesten voelt.’ ‘We gaan zometeen allemaal door de knieeen en weer omhoog.’ Snollebollekes is er jaloers op. En ja hoor, de EHBO hoeft zich ineens niet meer te vervelen. Het is meer dan een wonder dat bijna iedereen meedoet. Ondertussen blijft de schare mensen op het plein alsmaar groeien. Wederom, dit is het North Sea Jazzfestival. Editie 2025 voelt als een bezuiniging op een bezuiniging [2024] en Nana Benz Du Togo zal vast niks hebben gekregen maar dankzij een overbetaalde artiest als Maxwell die ronduit teleurstelt, hebben we dit ontdekt. Gegarandeerd niet wat de programmeurs verwachtten, meteen salaris halveren en daarvan meer verrassende muzikanten uitnodigen. [3] En als onbetaald, onofficeel deeltijd programma-adviseur zeg ik, nodig Nana Benz Du Togo volgend jaar samen uit met de Belgen van Naft, een house-jazzband waar we het twee jaar later nog over hebben. Buiten in de kokende zon blazen ze het publiek omver bij 37 graden. Dat dus! Verstand van heeft GJ niet, liefde voor muziek wel dus doe er je voordeel mee.

Kwart over tien en de koffie is erbij ingeschoten dus onze CEO tankt even bij. Nog een dotje echte jazz voor de afsluiting. Heb het David Murray kwartet aangevinkt door de wervende beschrijving. Volgens het NSJ is Murray een muzikant die nu eens niet probeert de zoveelste John Coltrane te zijn. Interessant, maar waar dat in uitmondt is nogal apart. Vier muzikanten die voornamelijk solo’s doen. En af en toe een mevrouw die ongetwijfeld betekenisvolle teksten er doorheen spreekt, beschaafd weliswaar want dit is tenslotte jazz. Gelukkig ook in een Romaanse taal, Frans dit keer, anders had ik het bijna begrepen. Denk niet dat we mevrouw ooit nog terugzien want die dame wordt met huid en haar opgegeven door de vurige Spaanse rap – met krachtige betekenis! – van Queralt Lahoz. Dus daarom treedt Diana Ross pas zondag op. Voor haar eigen veiligheid. Jongens, wat ben ik weer scherp. Dat is in de zaal wel anders want na 20 minuten druip ook ik letterlijk af, het zweet gutsend van mijn lijf. Wat een hitte, wat een benauwdheid. [7] Alsof ik op een bbq heb gelegen. En ja dat is een niet-vegetarisch doordenkertje.

Terug naar de vega-jazz. Als afsluiter van de dag hebben we voor Cory Wong geopteerd, voornamelijk op basis van weer een wervende tekst. Duidelijk geschreven door mensen die nog veel slimmer zijn dan wij want we trappen er opnieuw in. Nogmaals 3 Voor 12 citerend, vega-jazz, dat is jazz zonder jazz, kun je ook omschrijven als “frisse, spannende acts”. Einde van de avond en ik ben al blij me een voldoende gegaard stukje kip zodat ik geen salmonella krijg. In plaats daarvan krijg ik selderijstengels met gepureerde selderijstengeldip voorgeschoteld. Dan nog liever worteltjestaart. Cory Wong is een groot artiest, dat zegt het internet tenminste als ik hem snel opzoek maar wat heeft zijn muziek te maken met jazz? Goede showman ook maar nogmaals waarom? Ik ga naar het North Sea Jazz Festival, niet het Noordzee Muziekfestival. En ja het klinkt als een klok maar dit staat veel te ver af van de muzikale kern van het festival. Volgend jaar rockband Metallica dan maar? Na een minuut of 20 besluiten we te vertrekken. Het is dan rond half twaalf, erg vroeg voor onze begrippen. Desondanks zijn we diehards want op de heenweg naar Cory Wong moeten we ons door mensenmassa’s banen die richting uitgang stromen. De laatste trein naar huis? Vast wel maar niet alleen dat.

Geen zorgen, we hebben dikke pret gehad en genoten, volgend jaar weer. Fietsend naar huis schiet ik in de lach. Niet dat het grappig is. Samarah Joy heb ik niet gezien terwijl ze wel bovenaan mijn lijstje stond. We zaten net wat te eten. Draadjesvlees, een rendangvariatie met circa 200 gram rijst, 40 gram boontjes en 20 gram draadjesvlees voor de magere prijs van 15 euro. Zelfs de festivalkeuken is semi-vega. En dan te bedenken dat ik daarvoor de 25-jarige jazz-zangeres uit New York heb opgegeven. Misschien is vega toch meer keuze dan dwang of ik ben niet zo slim als ik zelf denk. Aan de andere kant als ik lees hoe tenentrekkend slecht [nee, niet krom, dit is een tonque-in-cheek voorbeeld [22] ], de weinige recensies over het North Sea Jazz festival zijn, onderschat ik mijzelf misschien ook wel weer. Niet zo slim. Morgen Diana Ross die ik niet zal zien, maar ach twee jaar geleden sloot Tom Jones het North Sea Jazz festival af, 83 jaar. Lees ik in de krant dat hij een week voor NSJ notabene een concert geeft in de Ziggo dome. Zulke artiesten zijn blijvertjes. Dat komt wel goed tussen La Ross en GJ.

Bijna bij de brug. Welke brug? Serieus appelfap? De meest-gefotografeerde brug van Nederland natuurlijk. Zou ie al klaar zijn? Vorig jaar waren ze bezig de Erasmusbrug blauw te verven. Met de hand. Ik kan het niet zien want het is donker. De city dressing voor het North Sea Jazz festival wel. Die aangeklede term betekent niets meer en minder dan vlaggen en posters door de hele stad hangen zodat mensen weten dat je kaartjes kunt kopen. Wedden dat er volgend jaar nog meer hangen? Krijg je ervan als je niet uitverkocht bent. Raar hé dat steeds minder mensen 150-euro kaartjes kopen voor een jazzfestival zonder jazz. Leuk voor Van Dale’s woord van het jaar maar ik denk niet vega-jazz een blijvertje is.

Kopfoto: Nana Benz du Togo aan het einde van een spetterend optreden, vlak voor ze een selfie met het publiek nemen.

–

[1] Vorig jaar geleerd van de recensie in Trouw: de ziekte van Adele. Mijn reactie:

“Altijd gedacht dat de Ziekte van Adele gaat over haar onblusbare verlangen om iedere nieuwe relatie die ze heeft te saboteren zodat ze nog meer zielige liefdesliedjes kan schrijven. Niets is minder waar. De Ziekte van Adele betekent dat je niet zingt maar eindeloos staat te kletsen op het podium.”

[2] Voor degenen die toch over details gaan klagen. Fatboy Slim sampelde Dennis Edwards‘ – Don’t Look Any Further. Dat je Cory Wong, de mega-act die zaterdagavond afsluit, niet kent, kan ik nog begrijpen. [3] Maar de zanger van de Temptations? Papa Was a Rolling Stone iemand? Overigens, Don’t Look Any Further, die jaren 80 soloplaat, nam Edwards op samen met Siedah Garrett, da’s ook een heel interessante dame. Hebben we het nog wel een keer over.

[3] Ben eerlijk, dit werkt ook niet. Grote dure namen uitnodigen die de meeste mensen niet kennen. Of, zoals de nieuwe festivaldirecteur per ongeluk schrijft in de NRC: ‘bijna uitverkocht.’ Klinkt toch echt als een beetje zwanger.

[4] Togo was vooral een Franse maar ook een beetje Duitse kolonie. Voor die nu denken dat dit een verkapt argument is om volkszanger Frans Duijts volgend jaar te programmeren, dat zijn jouw woorden niet de mijne.

[5] Maar GJ, we weten toch wat een kolonie is? En de programmeurs van het NSJ weten wat jazz is. Oh ja, waarom spreekt de Engelstalige Wikipedia dan van ‘granted independence?’ Overigens kwam die ‘toestemming om onafhankelijk te worden’ voor Togo in 1960.

[6] VPRO’s 3 voor 12 omschrijft Queralt Lahoz als “haar muziek nét buiten de toch al ruime jazznorm van het festival valt.” Understatement van het jaar. Voor degenen die meer met beeld dan geluid hebben, zie het zo. Als Steven Seagal weer eens een nieuw film uitbrengt, komt ie niet in de bios, op Netflix of dvd maar wordt gelabeled ‘direct to Piratebay.’ Zo groot is de mismatch tussen Lahoz en jazz.

[7] Die hitte was vorige keer precies hetzelfde. Denk dat het bij John Scofield was. En nee, dat zoeken we niet op.

[9] Minder hard studeren dan wij op de uni, best knap Boris Johnson.

[22] Tenentrekkend slecht [nee, niet krom, dit is een tonque-in-cheek voorbeeld, tweemaal zelfs] ? Ik schrijf dit verhaaltje omdat ik het leuk vind, niemand hoeft geinformeerd te worden en ik word er ook niet voor betaald. Als ik voor anderen schrijf dan is mijn toon heel anders. Professionele schrijvers zijn dol op onbekende termen in een cursief lettertype. Meestal slaan die als een tang op een dinosaurus omdat ze de klepel achter de wagen binden. Ze kennen de term niet of gebruiken hem verkeerd. Ondertussen proberen ze met een paar woorden dat exclusive intimi-sfeertje over te brengen maar niemand begrijpt waar ze het over hebben. Kun je net zo goed uitleggen waarom je een varken in een klok wil duwen. Weinig verschil met willekeurige woorden op een rijtje zetten, punt er achter en dromen dat je een beknopte, doorwrochte, waardevolle bijdrage aan het beschrijven van het muzikale landschap hebt geleverd. [666]

[666] En dan heb ik het helemaal niet over het absolute waardeoordeel wat veel recensenten blijkbaar graag vellen. Dat laatste wordt gelukkig wel wat minder. Muziek is muziek en de jouwe is echt niet beter dan de mijne. Laat ik dat ook eens doen. De enige echte popprofessor in de Lage Landen is niet Leo Blokhuis maar Raymond van ‘t Groenewoud. Alles wat je tenslotte nodig heb, is liefde voor muziek.